The lonely ones...

Υπάρχουν άνθρωποι σε αυτή την πόλη - και όχι μόνο - που ζουν μονάχοι. Είναι αυτοί οι άνθρωποι, αυτοί οι πολίτες που τους βλέπεις στο δρόμο και τους χαίρεσαι, δείχνουν τόσο μα τόσο ευτυχισμένοι, τόσο μα τόσο ικανοποιημένοι απο τη ζωή τους λες και τα έχουν πετύχει όλα και, όταν γυρίζουν στο σπίτι τους βγάζουν τη μάσκα του ευτυχισμένου ανθρώπου και μεταμορφώνονται σε αυτούς που πραγματικά είναι. Δυστυχισμένοι, μόνοι τους και χωρίς έναν άνθρωπο να μπορεί να τους σταθεί και να τους, πει μια καλή κουβέντα.

Απο την άλλη υπάρχουν και αυτοί που δεν το διάλεξαν να είναι μόνοι τους, όμως είναι καθώς δεν έχουν άλλη επιλογή. Κάποιοι απο αυτούς είναι άνθρωποι όντως αξιόλογοι (το λέω αυτό καθώς ένας πολύ καλός μου φίλος γνώρισε ένα τέτοιο άτομο στην Αθήνα πριν απο λίγο καιρό) και αξίζουν την προσοχή μας και κάποιοι δεν αξίζουν ούτε να τους κοιτάμε.
Προσέξτε, πολλοί απο αυτούς τους "μόνους" δεν ζητάνε τίποτε άλλο παρά μόνο ίσως την προσοχή σας, λίγο ενδιαφέρον ίσως απο τον άλλο, το συνάνθρωπό τους, αυτόν που τους περιφρονεί και τους προσπερνά στο δρόμο σα να είναι σκουπίδια. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι, αν τους δείτε στο δρόμο χαμογελάστε τους, μπορεί να σας το ανταποδώσουν.
Υπάρχει ένας δρόμος απο τον οποίο περνάω πολύ συχνά, εκεί βλέπω πολλά άτομα άστεγα τα οποία αν τα παρακολουθήσεις θα νομίζεις πως είναι άχρηστοι άνθρωποι οι οποίοι δεν αξίζουν ούτε την προσοχή μας. Τις προάλλες περνούσα και μου φάνηκε πολύ παράξενη μια εικόνα που είδα. Μια απο αυτούς τους άστεγους είχε τελειώσει με το φαγητό της και όταν περνούσα εγώ, είχε πάρει ένα μπουκάλι νερό και με περισσή φροντίδα και προσοχή καθάριζε την κατσαρόλα στην οποία είχε μαγειρέψει το φαγητό της. Μου φάνηκε πολύ παράξενο σαν εικόνα αυτό.
Ώρες ώρες νιώθω οτι θέλω να σταματήσω να καθίσω μαζί τους και να μάθω για τη ζωή τους, τι τους έφερε σε αυτή την κατάσταση, τι τους κρατά εδώ, και πολλές άλλες απορίες που σίγουρα όλοι μας θα έχουμε. Δεν ξέρω αν θα το κάνω ποτέ και δεν νομίζω καθώς, είμαι κι εγώ ένας απο αυτούς που προσπερνούν, που δεν κοιτάζουν δίπλα τους, μήπως δεν τους αρέσει αυτό που θα δουν...

Στη φωτογραφία είναι μια γιαγιά που κυκλοφορεί γύρω απο το Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης και καθαρίζει τα πεζοδρόμια εκεί πέρα. Είναι μια γλυκύτατη γριούλα την οποία αμα δεις απο κοντά το πρώτο πράγμα που θα πείς είναι πως δεν αντέχεις τη μυρωδιά της. Είναι όμως κάθε μέρα σχεδόν εκεί και καθαρίζει το χώρο γύρω απο το υπουργείο, λές και της το ζήτησε κάποιος να το κάνει για χάρη του, να του το κάνει σαν επιθυμία του, λες και την πληρώνουν πράγμα που δεν νομίζω. Είναι όμως εκεί κάθε μέρα, κάθε μεσημέρι που περνώ τη βλέπω να μαζεύει τα σκουπίδια και ο κόσμος περνάει απο δίπλα της και δεν τη βλέπει καν. Τι κρίμα και φαίνεται οτι έχει πολλές ιστορίες να πει και πολλές εμπειρίες να διηγηθεί. Τόσα χρόνια περάσαν και εκείνη παραμένει εκεί. Η ζωή τελικά είναι λίγο άδικη αλλά δίνει και ευκαιρίες.

Αυτά προς το παρόν απο τη μικρή μας πόλη που τη λέμε Θεσσαλονίκη. Εν καιρώ θα έρχονται τέτοια κείμενα για να μας μιλάνε για τους ήρωες αυτής της πόλης, τους ανθρώπους που δεν βλέπουμε ή, που κάνουμε οτι δεν βλέπουμε και όμως είναι εκεί, πάντα και κάθε μέρα, να μας θυμίζουν οτι τίποτα δεν είναι ρόδινο αλλά υπάρχει και καλή και η άσχημη πλευρά.

Sometimes i wonder

Νιώθω οτι εχω στερέψει απο έμπνευση. Κάτι που βέβαια δεν είναι αλήθεια καλό μου blog. Όταν κάτι το αγαπάς, δεν το αφήνεις μόνο του. Του κάνεις παρέα, του μιλάς, του δείχνεις οτι σου αρέσει. Αυτό κάνω κι εγώ με εσένα. Μου αρέσει που σου λέω οτι σκέφτομαι, αυτά που με ενοχλούν και αυτά που μου αρέσουν.
Θα σου τα πω όμως κάποια άλλη στιγμη. Τώρα πρέπει να την πέσω έχω μάθημα άυριο. Έχω να σου πω και για τη σχολή μου, πολλά...

Turkey vs Greece (Τουρκία εναντίον Ελλάδας)

par...alogίζομαι

Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο στον παράλογο. Οπότε κι εγώ είπα να παραλογιστώ και να το βγάλω "ον λάιν".


1: Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Να εχω επιτύχει τους στόχους μου προσωπικούς και επαγγελματικούς και να απολαμβάνω τη ζωή μου με καλή παρέα προσωπική και να είμαι ήρεμος.

2: Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Το ξυπνητήρι αρχικά αλλά και η συνήθεια να ξυπνάω νωρίς.

3: Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Τι με ρωτάς τώρα; Συνεχώς γελάω. Δεν υπάρχει στιγμή που να μην το κάνω. Το μεσημέρι αν θέλεις να γίνω πιο συγκεκριμένος.

4: Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Η χαρά. Είμαι συνεχώς χαρούμενος και ευδιάθετος.

5: Το βασικό ελάττωμά σας;
Δεν εκφράζω αυτά που νιώθω. Είμαι πολύ εγωιστής.

6: Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Σε αυτά που κάνουμε αλλά όταν τα κάναμε το θέλαμε και το γουστάραμε.

7: Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με τη Σαμάνθα απο το Sex and the City.

8: Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Οι νυκοκυρές σε απόγνωση.

9: Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Αχ δεν ξέρω. Μια διαδρομή θα σου πω που λατρεύω. Θεσσαλονίκη - Λάρισα και αντίστροφα με το τραίνο.

10: Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Ο κοέλο θα σου πω αλλά, δεν είναι και απόλυτο αυτό.

11: Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Σε έναν άντρα. Χμμμμ....Θα σου πώ τι κοιτάζω πρώτα και είναι και κάτι που προτιμώ σαν αρετή. Πόσο large τύπος είναι. Αλλά πάνω απο όλα να είναι ευχάριστος τύπος και να έχει γοητευτικό χαμόγελο.

12: ... και σε μια γυναίκα;
Κοιτάζω πρώτα το στήθος. Είναι το πρώτο που μετράει. Μετά κοιτάζω αν ξέρει να ρίχνει έναν άντρα και το πως μπορεί να τον γοητεύσει και φυσικά να ΜΗΝ είναι πουτάνα (μεταφορικά και κυριολεκτικά)

13: Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Τι να σου πώ. Δεν ασχολήθηκα ποτέ, δεν ξέρω.

14: Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
New york new york (και απο τον Moby και απο τη Liza Mineli).

15: Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Αυτό που γράφω εγώ τώρα.

16: Η ταινία που σας σημάδεψε;
Δεν ξέρω. Δεν θυμάμαι. Δεν συγκρατώ ταινίες. Ίσως το... ή το άλλο... δεν θυμάμαι.

17: Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Δεν έχω. Σιγα μην είχα και αγαπημένο ζωγράφο. Αυτός που θα μου κάνει το πορτρέτο μου καλά.

18: Το αγαπημένο σας χρώμα;
Πράσινο ασυζητητή.

19: Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Μέχρι τώρα; Το οτι δεν αγχώνομαι και πολύ για τίποτα και τα κάνω όλα στο χαλαρό.

20: Το αγαπημένο σας ποτό;
Νερό με δύο φέτες λεμόνι κι ένα καλαμάκι παρακαλώ.

21: Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για το οτι κάποιες φορές μιλάω απερίσκεπτα.

22: Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Τους δήθεν και τα δήθεν γενικότερα.

23: Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Μουσική, ίντερνετ και sex.

24: Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Να μην πετύχω τα όνειρά μου και τους στόχους μου.

25: Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Εκεί που εγώ δεν θεωρώ οτι πρέπει να πώ αλήθεια.

26: Ποιο είναι το μότο σας;
Ε, καλά. Δεν έγινε και τίποτα όλα καλά θα πάνε.

27: Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Λες να έχω καθήσει να το σκεφτώ;; Σίγουρα πάντως δεν θα ήθελα να το ξέρω οτι θα πεθάνω.Ίσως στον ύπνο μου, έτσι απλά και ήρεμα.

28: Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Δεν θα ήθελα να μου πεί τι αμαρτίες έχω κάνει και να τις κρίνει πάνω απο όλα.Το φοβάμαι λίγο αυτό.

29: Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Στην καλύτερη όπως πάντα. Και μην ακούτε τι λένε οι κακές γλώσσες.

Το μόνο που θυμάμαι...

Το μόνο που θυμάμαι είναι το barman να λέει πως: "απόψε ετοιμάσου να φύγεις λιώμα" κι εμένα να του απαντώ "δεν νομίζω αλλά μπορείς να με δοκιμάσεις". Τελικά το δοκίμασε και κατάφερε να με ζαλίσει με τα τόόόόόόόόόόσα σφηνάκια που έφερε στο bar. Το πρωί έχω μάθημα και είμαι ήδη ζαλισμένος, όλα όμως πάνε καλά. Περάσαμε ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ, χορέψαμε, γελάσαμε, γνωρίσαμε και στέλνουμε πολλά χαιρετίσματα στη Θάλεια που μας έκανε να τη θυμόμαστε μέχρι τώρα.
Θα τα ξαναπούμε αγαπητό μου blog, καθώς πρέπει να σε αφήσω για να πάω για νάνι καθώς αύριο δεν θα ξυπνώ. Θα σου γράψω περισσότερες λεπτομέρειες (ίσως) όταν γίνω καλά και πάλι.
Μάκια....