+1η

Οι τουρίστες που οργώνουν την πόλη. Η μητέρα που βγήκε με την οικογένειά της βόλτα το σάββατο. Ο μηχανόβιος που σταμάτησε στην παραλία και κάθησε στα παγκάκια να απολαύσει τον ήλιο. Ο ήλιος που καίει σήμερα, μια ζεστή μέρα. Η θάλασσα που σε ταξιδεύει τόσο γαλήνια και νωχελικά που κινείται. Τα ψάρια που κινούνται δίπλα στην παραλία στα νερά του θερμαϊκού. Ένας ψαράς μαζεύει το καλάμι του που τσιμπάει. Οι ποδηλάτες που κυρίευσαν την παραλία. Παγωτό στο χέρι κι ας είναι φθινόπωρο, κοντό μανίκι μπλουζάκι κι ας κάνει κρύο τις τελευταίες μέρες. Γυαλιά ηλίου κι ας έχει ξεσκιστεί να βρέχει. Αυτή είναι η θεσσαλονίκη σήμερα και, δεν είναι η δική μου θεσσαλονίκη μόνο. Κάθομαι και την αγναντεύω απο την κρήνη, δίπλα απο το λιμανάκι, σε αυτό το κομμάτι τσιμέντου που μπαίνει στη θάλασσα και ακούω το κύμα να χαϊδεύει την άμμο. Τι άλλο μπορεί να ζητήσεις για σήμερα; θα πάρω το δρόμο της επιστροφής σε λίγο πάνω στο ποδήλατό μου. Επιστροφή στο κέντρο.

Title-less

Επέστρεψα. Καλύτερος και ανανεωμένος.

Σήμερα το πρωί, έκανα κλασικά κάτι που κάνω κάθε μέρα. Άνοιξα τον υπολογιστή μόλις ξύπνησα. Αφού ήπια το γαλατάκι μου (ναι, υπάρχουν άνθρωποι που πίνουν ακόμη γάλα το πρωί και όχι καφέ), έπλυνα τα πιάτα που είχαν μαζευτεί (μια ώρα μου πήρε να τελειώσω με την κουζίνα) και ξάπλωσα πάλι στο κρεβάτι με τον υπολογιστή στα γόνατα (να είναι καλά το ασύρματο) ξεκίνησα να ενημερώνομαι για θέματα που με ενδιαφέρουν. Και ανακάλυψα μέσα απο αυτά που διάβασα και απο τα γύρω - γύρω πως:

Η κα. (για τυπικούς λόγους το βάζω αυτό) Τζούλια Αλεξανδράτου διαφημίζει τη σελίδα στοιχημάτων!!!!!!!!!!!! απο το διαδίκτυο vistabet. Άκουσον, άκουσον. Σελίδα στοιχημάτων. Όχι τίποτα άλλο, δεν είναι πως έχει κάνει απλά μια φωτογράφηση και της έχουνε κοτσάρει απο δίπλα τη διαφήμιση. Έχει κάνει και βίντεο που απορώ αν γνωρίζει τίποτα απο όλα αυτά που αναφέρει στο βίντεο. Βρε Τζούλια μου (με όλο το θάρρος που μου δίνει η συχνή επικοινωνία μας μέσα απο τα ΜΜΕ - δηλαδή το STAR), πρόσεξε λίγο. Εντάξει, είναι καλό να βγάζεις χρήματα και ο καθένας όπως μπορεί. Αλλά εσυ, το έχεις βγάλει τα μάτια. Διαφημίζεις τα πάντα, κάνε ένα διαχωρισμό. Σε λίγο θα σε δούμε να διαφημίζεις και σερβιέτες και πάνες για μωρά έτσι όπως πάς. Όχι τίποτα άλλο, εντάξει με τις σερβιέτες αλλά, με τις πάνες; Πως θα το συνδυάσεις; Θα βάλεις το μωρό κάπου μακρυά να κλαίει κι εσύ θα φωνάξεις τη νταντά να πάει να το καθαρίσει επειδή κάνει φασαρία; Έχεις κι ένα κύρος (πόσα ψέμματα έχω γράψει σε αυτή την παράγραφο), μην το καταστρέφεις έτσι.

Περνώντας όμως και σε πιο σοβαρά θέματα και αφήνοντας για λίγο τα κοινωνικά ας αναφερθώ στο 3ο ετήσιο Greek Roadshow που πραγματοποιεί το Χ.Α σε συνεργασία με το Bloomberg, στο Λονδίνο, στο κτίριο του οργανισμού που βρίσκεται στην καρδιά του City. Αυτό το City θέλει κάποιος να με βοηθήσει και να μου πεί τι είναι και τι ρόλο παίζει στο όλο Λονδίνο; Δηλαδή, είναι οικονομικό κέντρο, είναι μια περιοχή που έχει υπηρεσίες, τράπεζες, ή οτι άλλο μπορεί να έχει; Βοηθήστε με να μάθω κι εγώ ο άσχετος με την περιοχή. Τέλος πάντων. Έγινε που λές καλέ μου αναγνώστη αυτό, το ετήσιο Ελληνικό Θέαμα του Δρόμου (εξού και το Roadshow). Και σύμφωνα με τα όσα ακούστηκαν εκφράστηκαν πολλοί προβλημαστισμοί καθώς και σκέψεις για το ελληνικό χρημαστιστήριο, όπως και για τις σκέψεις για μείωση θέσεων στο Χ.Α. από θεσμικά κεφάλαια του εξωτερικού. Και όπως λέει και η γνωστή Carrie Bradshow, I couldn't help but, wonder... πότε πήγαινε καλά το Ελληνικό Χρηματιστήριο για να πάει και τώρα; Πότε οι κινήσεις της εκάστοτε κυβέρνησης το βοήθησαν να γίνει καλύτερο και πιο ανταγωνιστικό μέσα απο ένα καλύτερο οικονομικό κλίμα και περιβάλλον; Πότε; Έχω την αίσθηση με τα ελάχιστα που γνωρίζω και το πολύ λίγο που ασχολούμαι πως τον τελευταίο καιρό γίνονται κάποιες προσπάθειες και αυτές φυσικά, όχι απο την κυβέρνηση αλλά, απο το ίδιο το Χ.Α. Τεσπα. Ελπίζω όλα να πάνε καλά και να υπάρχουν και σημεία που θα δείχνουν μια καλή εξέλιξη και καλά αποτελέσματα για το τρίτο θέαμα του δρόμου (Roadshow).

Συνεχίζοντας την κουβέντα μας καλό μου ιστολόγιο που σου έχω πεί, τόσα και τόσα, θα σου πω οτι η Κυβέρνηση και πιο συγκεκριμένα ο κύριος Αλογοσκούφης, δεσμεύτηκε πολιτικά για τις καταθέσεις. Τι σημαίνει βέβαια αυτό θα με ρωτήσεις τώρα εσύ που το καψερό δεν κάνεις ούτε δήλωση στην εφορία και - αλοίμονο αν είχες - δεν έχεις και καταθέσεις στις τράπεζες. Για να καταλάβεις σου παραθέτω ένα μέρος απο το κείμενο στο capital.gr στο οποίο το διάβασα κι εγώ και ότι καταλάβεις, κατάλαβες.

"Με τη δήλωση αυτή η κυβέρνηση ουσιαστικά δεσμεύεται πολιτικά ότι, σε οποιοδήποτε ενδεχόμενο μπορεί να συμβεί στην οικονομική διαχείριση τραπεζών, το δημόσιο θα εγγυηθεί για το 100% των τραπεζικών καταθέσεων.

Σύμφωνα με πληροφορίες η κυβέρνηση έχει αποστείλει στην ΕΚΤ νομοθετική ρύθμιση βάσει της οποίας αυξάνεται σε 30.000 ευρώ (από 20.000 ευρώ που ισχύει σήμερα) το όριο των καταθέσεων για το οποίο δίδεται εγγύηση του δημοσίου.

Με τις σημερινές του δηλώσεις πάντως, ο υπουργός ξεκαθαρισε ότι το δημόσιο θα εγγυηθεί για το 100% των καταθέσεων."

Είναι φυσικό βέβαια η κυβέρνηση να εγγυάται τις καταθέσεις καθώς, μετά όλα αυτά χρήματα θα πάνε στην κυβέρνηση κάποια στιγμή (ελπίζουν οι του υπουργείου), αφού το νομοσχέδιο που περάσανε πριν απο καιρό αυτό λέει για τους λογαριασμούς που δεν θα κινηθούν. Άρα και πάλι μέσα απο αυτό, η κυβέρνηση κερδίζει. Λογικό δεν το βρίσκεις;

Θα σου έγραφα πολλά ακόμη καλό μου ιστολόγιο αλλά, ξύπνησε ο φίλος μου που φιλοξενώ αυτές τις μέρες και θα σε αφήσω να τον δώ λίγο καθώς με περιμένει και το ποδηλατάκι μου για βόλτα σήμερα που έχει καλή μέρα. Σε φιλώ και θα σου ξανάρθω δριμύτερος.

Σκότωσέ με, Μπορείς! Αποτελείωσέ με.

Τώρα που σου γράφω αυτές τις λέξεις δεν μπορώ να σταματήσω να σε σκέφτομαι, δεν μπορώ να σταματήσω να δακρύζω για εσένα. Πριν λίγο γύρισα σπίτι, ήμουν έξω απόψε, δεν ήθελα να είμαι μόνος μου. Δεν ήθελα. Φοβόμουν. Φοβόμουν αυτό που γίνεται τώρα.

Το ραδιόφωνο παίζει τραγούδια ερωτικά. Παλιότερα θυμάμαι το έβαζα για να μην σε σκέφτομαι, τώρα δεν μπορώ να μην σε σκέφτομαι. Κάθομαι στο κρεβάτι και σου γράφω. Αυτό το γράφω προσωπικά για εσένα. Για εσένα, μόνο εσένα. Κάθομαι στο κρεβάτι και προσπαθώ να σε αφήσω να με καταλάβεις, να μπορέσεις να δεις πως νιώθω, να νιώσεις πως είμαι.
Η ανάσα μου είναι βαριά, τα μάτια μου είναι υγρά και σε κάθε σου σκέψη δακρύζω. Κοιτάζω αριστερά μου, εκεί που την παρασκευή το βράδυ είχες ξαπλώσει κι εγώ καθόμουν δίπλα σου, σε αγκάλιαζα και ένιωθα τόσο όμορφα. Κάναμε όλο το βράδυ έρωτα. Το Σάββατο θα έφευγα για Αθήνα και μου είχες πει πως όλα αυτά μου τα κάνεις για να σε σκέφτομαι, ΜΟΝΟ ΕΣΕΝΑ. Κι εγώ το έκανα. Θα το έκανα ούτως η άλλως χωρίς να μου το ζήτήσεις επειδή είσαι εσύ. Για εσένα.

Χριστέ μου, ένιωσα τόσο άσχημα σήμερα, απόψε το βράδυ όταν βρεθήκαμε. Ένιωσα τόσο άσχημα όταν ξεκίνησες να μου λές όσα μου είπες, τόσο άσχημα που σε κάποια φάση δεν μπορούσα να σταθώ άλλο όρθιος, ήταν τότε που σου ζήτησα να καθήσουμε λίγο. Δεν μπορούσα να μείνω άλλο όρθιος. Έτρεμα. Απο μέσα μου έλεγα πως δεν γίνεται να λες αλήθεια, δεν γίνεται όλα αυτά να τα ακούω πραγματικά, δεν μπορεί να είναι αλήθεια. Ήταν όλα τόσο όμορφα αυτή την εβδομάδα. Την τελευταία εβδομάδα που δυστυχώς ήταν και η πρώτη μαζί σου. Η πρώτη πραγματικά μαζί σου, κι εσύ ήσουν μαζί μου. Όπως φανταζόμουν οτι θα ήταν όταν ερχόσουν πίσω. Όπως ακριβώς φανταζόμουν οτι θα γινόταν. Οι δυο μας μόνο. Όλα θα ήταν τόσο όμορφα, τόσο δυνατά, τόσο ερωτικά. Και ήταν. ΗΤΑΝ. Παρελθόν. Αυτήν είναι η λέξη που πλέον μπαίνει στο τέλος. Παρελθόν. ΗΤΑΝ.

Μου είπες οτι δεν μπορείς να κάνεις κάτι. Οτι φοβάσαι. Οτι δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις. Δεν σου είπα τίποτα. Μακάρι να μπορούσα. Μόνο να μπορούσα να σου πω. Να σε κάνω να νιώσεις. Να σε κάνω να με πιστέψεις. Να πιστέψεις όσα πιστεύω κι εγώ. Είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο, τρομάζεις, φοβάσαι. Δεν σε κατηγορώ, μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι. Να κάνω κάτι για να μην σε χάσω. Να κάνω κάτι για να σε βοηθήσω να νιώσεις ασφαλής. Δεν μπορώ.

Ένα καλοκαίρι. Μερικά λεπτά. Μια στιγμή ανάγκης και όλα άλλαξαν. Εσύ. Εγώ. "Εμείς".
Το πιο όμορφο καλοκαίρι. Τα πιο άσχημα λεπτά. Εσύ. Εγώ.

Όλα τελείωσαν. Απόψε. Με μια σου λέξη. Όλα τελείωσαν και μαζί τους κι εγώ. Έτσι αισθάνομαι. Πως όλα τελείωσαν. Η τελευταία μας βόλτα ήταν απόψε. Στην τελευταία μας βόλτα με πήρες αγκαλιά. Ένιωσα τόσο όμορφα. Αλλά...

Όλο αυτό τον καιρό ένιωθα τόσο όμορφα, τόσο δυνατός. Ένιωθα τόσο χαρούμενος, όταν σε σκεφτόμουν, όταν σε έβλεπα. Τόσο χαρούμενος. Ένιωθα τόσο δυνατός και μόνο που ήξερα πως ήσουν μαζί μου. Σε σκεφτόμουν και όλα αλλάζανε, σε σκεφτόμουν και δεν είχα πια προβλήματα. Ήταν όλα τόσο διαφορετικά, τόσο όμορφα, τόσο ξεχωριστά. Τελικά δεν θα μπορέσω ποτέ να κάνω τις στιγμές μαζί σου κάτι περισσότερο απο στιγμές. Θα μείνουν έτσι. Δεν θα μάθω ποτέ...

Στο σπίτι σου. Στο σπίτι σου όλα τελείωσαν εντελώς. Στεκόμουν στην πόρτα και σε κοιτούσα αλλά, δεν σκεφτόμουν τίποτα. Ένιωθα κενός. <<Να προσέχεις>>, μου είπες. Θα προσέχω; Μου το έλεγες συνέχεια κάθε φορά που μιλούσαμε και απο κοντά και απο το τηλέφωνο. <<Να προσέχεις>>, το γράφω και νιώθω οτι μου το λές. Πως είσαι δίπλα μου και μου το λές. Έχω το πρόσωπό σου μπροστά μου. Δεν είμαι καλά. Δεν πρέπει να είμαι καλά. Δεν έχω λειτουργήσει ποτέ ξανά έτσι. Δεν έχω νιώσει ποτέ ξανά έτσι. Δεν έχω ερωτευτεί ποτέ ξανά τόσο πολύ. Όταν άνοιξα την πόρτα και έφυγα κοντοστάθηκα στον τοίχο. Δεν μπορούσαν να με κρατήσουν τα πόδια μου. Έφτασα με δυσκολία στο σπίτι.

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω αυτά που γράφω. Αν μου έστελνες ένα μήνυμα τώρα, θα... δεν θα το σκεφτόμουν καν. Θα ήμουν ήδη εκεί. Δεν θα έκανα τίποτα. Θα ερχόμουν, τρέχοντας. Να σε πάρω αγκαλιά, να μου πείς πως όλα ήταν ένα ψέμα. Κοιτάζω το κινητό μου μήπως με σκεφτόσουν. Τίποτα. Κενό. Έχω τα μηνύματά σου μέσα. Δεν μπορώ να τα σβήσω, νιώθω οτι σβήνω εσένα απο εμένα. Δεν θέλω να σε σβήσω. Με πονάει. Δεν μπορώ να σκέφτομαι πως δεν θα ξυπνήσω μαζί σου αύριο.

Να ήξερα πως όλα αυτά είναι ένα παιχνίδι. Ένα παιχνίδι. Μόνο να το ήξερα. Δεν είναι όμως, είναι αλήθεια. Αλήθεια που δύσκολα θα προσπεράσω. Θα τη βρώ την άκρη. Όλα θα γίνουν, εσύ όμως θα παραμείνεις εκεί. Δεν θα ξανανιώσω έτσι. Δεν θα βιώσω ποτέ μου τόσο έντονα συναισθήματα. Δεν θα προσπαθήσω ποτέ ξανά. Δεν αρνούμαι κάτι απλά, ξέρω πως δεν θα ξαναγίνει. Ήσουν εκεί μαζί μου απο την πρώτη στιγμή. Μέχρι το τέλος. Δυσκολεύομαι να δω την οθόνη του υπολογιστή τώρα. Αυτό όμως είναι για εσένα. Δεν σταματώ. Δεν σταματώ να νιώθω.

Με έκανες τόσο χαρούμενο που ειλικρινά δεν υπάρχουν λόγια για να το περιγράψω. Με έκανες να ξεχάσω όσα έπρεπε να ξεχάσω, να διώξω τις άσχημες σκέψεις, να κρατήσω μόνο τις καλές. Εσύ με έκανες να το καταφέρω αυτό. Όσο περνούσε ο καιρός δεν σκεφτόμουν τίποτα περισσότερο παρά μόνο εσένα κι εμένα. Εμάς. Είχα ξεχάσει όλα τα υπόλοιπα. Και με σκότωσες. Μπόρεσες και το έκανες. Ήταν δύσκολο, το ξέρω. Το έβλεπα στα μάτια σου όταν δάκρυζες. Το ένιωθα όταν σε έβλεπα. Ήταν δύσκολο, έγινε όμως. Δεν είσαι τώρα πια εδώ...

Θέλω να σου πω ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. Το πιο βαθύ, το πιο δυνατό, το πιο ειλικρινές. Ευχαριστώ. Επειδή ήσουν εκεί. Μαζί μου. Ήσουν δίπλα μου, κοντά μου. Όσο κι αν με πονάει τώρα που τα γράφω, Σ'ευχαριστώ. Επειδή ήσουν εσύ. Επειδή με ήθελες και το ένιωθα. Ευχαριστώ που με έκανες να νιώσω όπως ποτέ ξανά, που με έκανες να ερωτευτώ όπως ποτέ ξανά, που με έκανες να αγαπήσω για πρώτη φορά, που με έκανες να σκέφτομαι οτι είμαι με κάποιον και να ξέρω πως μόνο με αυτό τον κάποιον θέλω να είμαι. Ευχαριστώ για όλα. Βαθειά, Ειλικρινά, Έντονα.

Θα μου λείψεις. Σ'αγαπώ. Σ'ευχαριστώ. Θα σε σκέφτομαι. Εδώ τελειώνουν όλα και όσο κι αν δεν μου αρέσει, είναι αλήθεια. Εδώ τελειώνουν όλα.

Τέλος.

Υ.Γ.1 Δεν σε μισώ, δεν σου κρατώ κακία, δεν σκέφτομαι αρνητικά για εσένα. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Σ'αγαπώ. Δεν υπάρχει άλλη λέξη για να με κάνει να εκφράσω καλύτερα αυτό που σκέφτομαι και νιώθω. Σ'αγαπώ.
Υ.Γ.2 Δεν πίστεψα ποτέ μου οτι υπάρχει κάτι μέτριο σε εσένα. Ποτέ μου. Μακάρι να μην το έκανες αυτό το λάθος.

Λές άραγε να σε παρακινήσω καθόλου;

Υπάρχουν στιγμές που σκέφτεσαι πως θα ήταν καλύτερα να μην είχες μάθει αυτό που τελικά έμαθες. Στιγμές που δεν θέλεις να τελειώσουν. Στιγμές που προσπαθείς να ξεφύγεις και δεν τα καταφέρνεις.

Υπάρχουν ώρες ατελείωτες. Το κάθε τους λεπτό περνάει μαρτυρικά. Ώρες που φαίνονται σαν μέρες.

Υπάρχουν μέρες που μπορούν να σε κάνουν να πεις οτι θέλεις να τα παρατήσεις όλα.

Ξεχνάς όμως πως όλα αυτά είναι μέσα στο παιχνίδι. Η ζωή μας είναι ένα παιχνίδι. Κερδίζεις και χάνεις. Παίζεις και απολαμβάνεις. Απολαμβάνεις και γεύεσαι τη γλύκα της επιτυχίας και την πίκρα της αποτυχίας. Μετά απο ένα σημείο καμπής το μόνο που μπορεί να γίνει είναι να ανέβεις. Όσο μπορείς. Δεν μπορείς να πας πιο κάτω όταν φτάσεις στον πάτο, τι φοβάσαι; Τα αποτελέσματα; Και τι πιστεύεις οτι θα καταφέρεις έτσι;

Γέλα, Τραγούσα, Πέρνα Καλά, Κλάψε, Στεναχωρήσου, Πόνεσε, Πέτυχε, Κυνήγησε, Θέσε Στόχους, Ήλπιζε. Κάνε τα όλα αυτά για εσένα. Να θυμάσαι πως εσύ αξίζεις πάντα τα καλύτερα. Μην το ξεχάσεις, μην καταδικάσεις τον εαυτό σου!!!


Άσχετα: Σήμερα Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου συναρμολογούσαν το τρυπάνι για την έναρξη της εκσκαφής για το μετρό. Ανοίγει αύριο το Praktiker μετά τη φωτιά που το είχε καταστρέψει. Μου έχει περισσέψει ένα εισιτήριο για τη συναυλία της Madonna το Σάββατο στο ΟΑΚΑ και μάλλον θα το πετάξω αφού θα μείνει αχρησιμοποίητο. :)

Αυτά προς το παρόν και να προσέχεις.

Η ξαφνική απώλεια. Ο λάθος τρόπος.

Ο θάνατος. Η ξαφνική απώλεια. Ο απρόσμενος πόνος. Η απότομη αλλαγή μιας κατάστασης και μιας σειράς παγιωμένων καθημερινών κινήσεων και συνηθειών. Ο λάθος τρόπος να χάσεις έναν άνθρωπο που αγαπάς. Ο σωστός τρόπος να θυμάσαι αυτόν που έχασες. Δεν υπάρχει, όπως δεν υπάρχει και ο λάθος τρόπος να χάνεις κάποιον, κάποιον που αγαπάς, που πονάς, που ζητάς και που σε κάνει να αισθάνεσαι δυνατός. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος, όπως δεν υπάρχει και η κατάλληλη στιγμή. Δεν μπορείς να ξέρεις, δεν μπορείς όμως και να το φαντάζεσαι.

Είσαι έξω με φίλους, σε βλέπω, κάθομαι στο απέναντι τραπέζι, γελάς, γλεντάς, περνάς τόσο όμορφα, νιώθεις τόσο δυνατός, τίποτα δεν θα σου συμβεί, είσαι ο κυρίαρχος του κόσμου. Πέρασε η ώρα, ετοιμάζεσαι να φύγεις και σηκώνεσαι απο το τραπέζι, χαιρετισμός απο μακρυά, ένα χαμόγελο κι ένα κλείσιμο του ματιού, στρίβεις και φεύγεις. Η σκιά σου χάνεται στη γωνία και λίγα λεπτά μετά κορνάρεις και χάνεσαι στο σκοτάδι της νύχτας.

Την επόμενη μέρα ένα ρίγος διαπερνά το κορμί μου. Δεν επέστρεψες ποτέ, δεν ξαναξάπλωσες στο κρεβάτι σου απο εχτές. Συγκλονίζομαι. Χάθηκες. <<Χτές το βράδυ καθώς γυρνούσε απο έξω χτύπησε με το αυτοκίνητο>>, αυτήν η φράση αντηχεί στα αυτιά μου συνεχώς. Φεύγω. Δάκρυα τρέχουν απο τα μάτια μου χωρίς να το καταλάβω. Κρύβομαι, δεν θέλω να με βλέπει ο ήλιος. Πλέον βρίσκεσαι τρία μέτρα στο χώμα, πλέον δεν θα ξαναγελάσεις, δεν θα ξανανιώσεις δυνατός. Η απώλεια, ο πόνος, η συνήθεια. Δυσβάσταχτα. Να προσέχεις, θα μας λείψεις.

<<Καθώς γυρνούσε σπίτι με το αυτοκίνητο, δεν ξέρουμε τι έγινε. Πάνω στο δρόμο, βρέθηκε καρφωμένος πάνω στη γέφυρα>>*.


Το κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο στους γονείς ενός φίλου της αδερφής μου, γνωστό δικό μου και άνδρα μιας παλιάς μου καθηγήτριας. Σε αυτούς τους δύο ανθρώπους οι οποίοι χάθηκαν ΤΟΣΟ ΑΔΙΚΑ χτες το βράδυ γυρνώντας στο χωριό τους. Χάθηκαν τόσο άδικα και ξαφνικά και οι δύο μαζί. Δεν τους γνώρισα ποτέ νομίζω όμως ξέρω πως σήμερα το πρωί, με το άκουσμα και μόνο της είδησεις συγκλονίστικα πάρα πολύ. Δεν τους ήξερα, κι όμως ένιωσα κάτι να με ενοχλεί. Ελπίζω να είναι μαζί πλέον. Το άσχημο να ξεχαστεί γρήγορα και να είναι μόνο οι όμορφες αναμνήσεις που θα μείνουν πίσω. Απο εδώ μέσα τα συλληπητήριά μου και ελπίζω να φανείς δυνατός Αχιλλέα. Μπορώ να νιώσω τον πόνο σου. Το έχω περάσει. Να τους σκέφτεσαι.

ΓΙΑΝΝΗ και ΑΓΓΕΛΙΚΗ, Καλό Ταξίδι για εκεί...


*Δεν είναι γνωστός ο τρόπος που έγινε οτι έγινε.