At last! - Επιτέλους!

Επιτέλους βάλανε κάτι στα δρομάκια που είχανε δημιουργήσει οι πεζοί στα παρτέρια της πλατείας δικαστηρίων πάνω απο το άγαλμα του βενιζέλου που βγάζουν στην αρχαία αγορά. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!

Applause

Ένα χειροκρότημα σε αυτούς που έφυγαν σήμερα απο την πόλη και μας άφησαν πίσω ΜΟΝΟΥΣ σε μια Θεσσαλονίκη απολαυστική και όμορφη όσο λίγες φορές το χρόνο!!!
Δρόμοι, καφέ, πλατείες, πάρκα όλα άδεια, όλα ήσυχα και όλα καθόλου αγχωτικά!!!
Σας ευχαριστούμε!

Παραλιακή

ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣΟΧΗ
σε όλους όσους θέλουν να πιουν το καφεδάκι τους πρωϊνιάτικα στη Θεσσαλονίκη.
Αποφύγετε τα flo cafe!!!!!!!!!!!!!!!
Παρόλο που έχουν πολύ ωραίους καφέδες, το πρωί, είναι πήχτρα απο σχολιαρόπαιδα.
Βέβαια δεν είναι κακό αυτό, το άσχημο στην υπόθεση είναι που όλα αυτά τα παιδιά , λειτουργούν λες και είναι σε παιδική χαρά. Το μαγαζί αυτές τις ώρες είναι μέρος προς αποφυγή. Όλα, ένα - ένα να τα αρπάξεις απο το μαλλί και να τα ρίξεις στον Θερμαϊκό να αρχίσουν να παθαίνουν μεταλλάξεις απο την πολύ μόλυνση και να γλιτώσουμε απο αυτά!!!!!!!!!!!!!

Il pleut des hallebardes - Βρέχει καταρρακτωδώς

Επιτρέψτε μου να δώσω ενα ΜΕΓΑΛΟ μπράβο στο Δήμαρχο Θεσσαλονίκης, τον Βασίλη Παπαγεωργόπουλο. Αυτό τον τρομερό και σημαντικό άνθρωπο της πόλης με όραμα και βλέψεις προς το μέλλον γι' αυτή. Να του πω οτι είναι τρομερός και πως έχει κάνει μια πόλη, απίστευτη. Γεμάτη λακούβες, κακοτεχνίες, παρανομίες και πολλά ακόμη που αν τα αριθμήσω πιστεύω οτι θα κλείσουν οι τράπεζες στις οποίες θέλω να πάω σε λίγο.
Χτές 23/5/07 στην πόλη της Θεσσαλονίκης σε κάποια φάση το απογευματάκι έριχνε καρεκλοπόδαρα, όχι απλά βροχή. Εκείνη τη στιγμή έτυχε να είμαι, και να περπατώ, στην Κασσάνδρου λίγο μετά το υπουργείο με κατεύθυνση προς την παλιά λαχαναγορά, δυτικά για να καταλαβαίνουν οι περισσότεροι. Δύο τετράγωνα πριν τη λαχαναγορά με έπιασε η βροχή , και ευτυχώς υπάρχει ενα μανάβικο εκεί και έχει τέντες αλλιώς θα είχα γίνει λούτσα και όχι μόνο. Η κατάσταση που επικράτησε στα επόμενα λεπτά που κράτησε η βροχή ήταν γελοία, απελπιστική και αποκρουστική - αν μπορώ να το πω έτσι. Τα νερά που κατέβαιναν απο την άνω πόλη περνούσαν όλα απο την κασσάνδρου σε εκείνο το σημείο όπου μετά "προχωρούσαν" στο τέλος του δρόμου και έφευγαν απο άλλο δρόμο προς τα κάτω για να συνεχίσουν αυτή την πορεία. Στο σημείο που εγώ στεκόμουν για να σταματήσει να βρέχει και να συνεχίσω την πορεία μου, δρόμος - πεζοδρόμιο είχανε γίνει ένα και δεν φαινόντουσαν.

Και αυτό ήταν το σημείο όπου ο ένας δρόμος συναντά τον άλλο. Λίγο πιο πάνω στο δρόμο έβλεπες μόνο το νερό το οποίο είχε δημιουργήσει ποτάμι κανονικό και φοβόσουν να περάσεις. Στο συγκεκριμένο σημείο στη φωτό έτυχε να πρέπει να περάσουν κάποιες κυρίες απο το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο και επειδή δεν μπορούσαν αλλιώς, αναγκάστηκαν να βγάλουν τα παπούτσια τους και να περπατήσουν ξυπόλητες μέσα απο το νερό. Έτσι μπόρεσα να δω μέχρι που έφτανε το νερό, το οποίο στην καλύτερη των περιπτώσεων έφτανε στο χαμηλότερο ύψος μέχρι τον αστράγαλο. Η φάση είχε πολύ γέλιο εκείνη την ώρα και οι κυρίες το αντιμετώπισαν ψύχραιμα.




Σε αυτή τη φωτό βλέπουμε το δρόμο πως είναι μισό μέτρο πιο πάνω. Περισσότερο λεπτομερής εικόνες δεν μπορούσα να βγάλω καθώς θα έπρεπε να πατήσω μέσα στο "ποτάμι" και να τραβήξω αυτές τις φωτογραφίες.
Ευτυχώς αυτή τη φορά η βροχή δεν κατέβασε μαζί της και κουβάδες απο μπογιές, απο σφουγγάρισμα και άλλα τέτοια χρήσιμα αντικείμενα για οικιακές εργασίες, καθώς μια προηγούμενη φορά που έβρεχε τόσο, τέτοια πράγματα "κουβαλούσε" μαζί της. Μπράβο μας, είμαστε ωραίοι σαν έλληνες.


Και για να τελειώνω αυτό το αφιέρωμα στη μοναδικά φτιαγμένη και νοικοκυρεμένη μας πόλη ας δούμε και το νερό στην κασσάνδρου.
Κοιτάζοντας στη φωτογραφία μπορούμε να καταλάβουμε φαντάζομαι μέχρι που έφτανε το νερό. Όπως βλέπουμε τα κάγκελα, να πώ οτι δύο κάγκελα πιο δίπλα και κάτω, υπάρχει ένα φρεάτιο το οποίο υπο λογικές συνθήκες πρέπει να συνδέεται με κάποιο υπόνομο. Να πω κάπου εδώ πως ώρες ώρες απορώ αν σε αυτή την πόλη έχουμε υπονόμους, και δεν αναφέρομαι στους υπονόμους που βλέπαμε να υπάρχουν στην πόλη της Νέας Υόρκης, μέσα απο τα χελονονιντζάκια αλλά, απλοί υπόνομοι οι οποίοι να διοχετεύουν προς κάποιο μέρος τα νερά αυτά. Το συγκεκριμένο φρεάτιο μέσα στο πρώτο λεπτό της βροχής είχε εξαφανιστεί επίσης κάτω απο το νερό μαζί με τον δρόμο και το πεζοδρόμιο και μην μου πει κάποιος πως μπορεί να ήταν βουλωμένο, δεν ήταν το είδα. Ήταν πεντακάθαρο.
Κάπου εδώ θα τελειώσω αυτή την υπέροχη παρουσίαση σε ένα σημείο της πόλης. Θα πω ξανά ένα μεγάλο μπράβο στο Δήμαρχο Θεσσαλονίκης για όλα αυτά που κάνει. Πανηγύρια και άλλα πολλά τέτοια. Θα του πω επίσης πως τα καινούργια πεζοδρόμια στην Ολυμπιάδος, Κασσάνδρου και Αγ. Δημητρίου είναι πάρα πολύ καλά και όμορφα αλλά θα ήταν πιο χρήσιμο και εξυπηρετικό αν πρώτα σκεφτόταν να φτιάξει τους δρόμους και να εξαφανίσει τις λακκούβες που είναι κατα το μήκος των δύο πρώτων.
ΜΠΡΑΒΟ!!!

The lonely ones...

Υπάρχουν άνθρωποι σε αυτή την πόλη - και όχι μόνο - που ζουν μονάχοι. Είναι αυτοί οι άνθρωποι, αυτοί οι πολίτες που τους βλέπεις στο δρόμο και τους χαίρεσαι, δείχνουν τόσο μα τόσο ευτυχισμένοι, τόσο μα τόσο ικανοποιημένοι απο τη ζωή τους λες και τα έχουν πετύχει όλα και, όταν γυρίζουν στο σπίτι τους βγάζουν τη μάσκα του ευτυχισμένου ανθρώπου και μεταμορφώνονται σε αυτούς που πραγματικά είναι. Δυστυχισμένοι, μόνοι τους και χωρίς έναν άνθρωπο να μπορεί να τους σταθεί και να τους, πει μια καλή κουβέντα.

Απο την άλλη υπάρχουν και αυτοί που δεν το διάλεξαν να είναι μόνοι τους, όμως είναι καθώς δεν έχουν άλλη επιλογή. Κάποιοι απο αυτούς είναι άνθρωποι όντως αξιόλογοι (το λέω αυτό καθώς ένας πολύ καλός μου φίλος γνώρισε ένα τέτοιο άτομο στην Αθήνα πριν απο λίγο καιρό) και αξίζουν την προσοχή μας και κάποιοι δεν αξίζουν ούτε να τους κοιτάμε.
Προσέξτε, πολλοί απο αυτούς τους "μόνους" δεν ζητάνε τίποτε άλλο παρά μόνο ίσως την προσοχή σας, λίγο ενδιαφέρον ίσως απο τον άλλο, το συνάνθρωπό τους, αυτόν που τους περιφρονεί και τους προσπερνά στο δρόμο σα να είναι σκουπίδια. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι, αν τους δείτε στο δρόμο χαμογελάστε τους, μπορεί να σας το ανταποδώσουν.
Υπάρχει ένας δρόμος απο τον οποίο περνάω πολύ συχνά, εκεί βλέπω πολλά άτομα άστεγα τα οποία αν τα παρακολουθήσεις θα νομίζεις πως είναι άχρηστοι άνθρωποι οι οποίοι δεν αξίζουν ούτε την προσοχή μας. Τις προάλλες περνούσα και μου φάνηκε πολύ παράξενη μια εικόνα που είδα. Μια απο αυτούς τους άστεγους είχε τελειώσει με το φαγητό της και όταν περνούσα εγώ, είχε πάρει ένα μπουκάλι νερό και με περισσή φροντίδα και προσοχή καθάριζε την κατσαρόλα στην οποία είχε μαγειρέψει το φαγητό της. Μου φάνηκε πολύ παράξενο σαν εικόνα αυτό.
Ώρες ώρες νιώθω οτι θέλω να σταματήσω να καθίσω μαζί τους και να μάθω για τη ζωή τους, τι τους έφερε σε αυτή την κατάσταση, τι τους κρατά εδώ, και πολλές άλλες απορίες που σίγουρα όλοι μας θα έχουμε. Δεν ξέρω αν θα το κάνω ποτέ και δεν νομίζω καθώς, είμαι κι εγώ ένας απο αυτούς που προσπερνούν, που δεν κοιτάζουν δίπλα τους, μήπως δεν τους αρέσει αυτό που θα δουν...

Στη φωτογραφία είναι μια γιαγιά που κυκλοφορεί γύρω απο το Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης και καθαρίζει τα πεζοδρόμια εκεί πέρα. Είναι μια γλυκύτατη γριούλα την οποία αμα δεις απο κοντά το πρώτο πράγμα που θα πείς είναι πως δεν αντέχεις τη μυρωδιά της. Είναι όμως κάθε μέρα σχεδόν εκεί και καθαρίζει το χώρο γύρω απο το υπουργείο, λές και της το ζήτησε κάποιος να το κάνει για χάρη του, να του το κάνει σαν επιθυμία του, λες και την πληρώνουν πράγμα που δεν νομίζω. Είναι όμως εκεί κάθε μέρα, κάθε μεσημέρι που περνώ τη βλέπω να μαζεύει τα σκουπίδια και ο κόσμος περνάει απο δίπλα της και δεν τη βλέπει καν. Τι κρίμα και φαίνεται οτι έχει πολλές ιστορίες να πει και πολλές εμπειρίες να διηγηθεί. Τόσα χρόνια περάσαν και εκείνη παραμένει εκεί. Η ζωή τελικά είναι λίγο άδικη αλλά δίνει και ευκαιρίες.

Αυτά προς το παρόν απο τη μικρή μας πόλη που τη λέμε Θεσσαλονίκη. Εν καιρώ θα έρχονται τέτοια κείμενα για να μας μιλάνε για τους ήρωες αυτής της πόλης, τους ανθρώπους που δεν βλέπουμε ή, που κάνουμε οτι δεν βλέπουμε και όμως είναι εκεί, πάντα και κάθε μέρα, να μας θυμίζουν οτι τίποτα δεν είναι ρόδινο αλλά υπάρχει και καλή και η άσχημη πλευρά.