Fuck them all

Join the revolutionary wave of innovation!
Keep your mind open for new experiences!
Show to the rest of the world what you can do!
Change your future, by reconstructing your present.
Reality can rearrange everything without even being able to understand it.
So fuck them all and follow your rules, choose your life!!!

Empty thoughts

Αυτή ή πόλη ώρες ώρες με "ρίχνει". Ώρες ώρες νιώθω πως κάτι δεν πάει καλά, πως κάτι πρέπει να αλλάξω και όλα να τα αρχίσω απο την αρχή. Δεν ξέρω τι και αν φταίει, γνωρίζω όμως πως τις τελευταίες μέρες αισθάνομαι κάπως παράξενα. Δεν ξέρω τι φταίει, μπορεί να φταίει και ο καιρός. Κάτι πρέπει να γίνει, η Θεσσαλονίκη είναι πολύ όμορφη όμως όλα εδώ επάνω κινούνται τόσο χαλαρά, κανείς δεν θέλει να κάνει κάτι για να "συγκλονίσει", για παρακινήσει, για να ξεσηκώσει. Όλοι επαναπαύονται. Δεν μπορώ έτσι.

Έξω αυτή τη στιγμή βρέχει, απο τα ηχεία ακούγεται το Caruso Lucio Dalla & Luciano Pavarotti και η Athens Voice ανοιχτή επάνω στο γραφείο.
Θέλω να πάω Αθήνα τελικά αλλά, μου αρέσει η Θεσσαλονίκη.

We'll see...

Σκέφτεσαι;

Πιστεύετε οτι χρειάζονται σχόλια εδω πέρα;

Παρακαλώ περιμένετε...

- Είστε στην ταράτσα τώρα; ρωτούσε γνωστός δημοσιογράφος μεγάλου καναλιού της ελληνικής τηλεόρασης.
-Ναι είμαι στην ταράτσα! απαντούσε απο την άλλη πλευρά της γραμμής έντρομος ο συνομιλητής
-Εντάξει, σας παρακαλώ θέλω να με ακούσετε προσεκτικά. ΜΗΝ πηδήξετε σας παρακαλώ. Θα πάω μισό λεπτάκι σε διαφημίσεις και θα επιστρέψω αλλά, μην πηδήξετε!!!

ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ.
Ένα μεγάλο μπράβο στον Γιώργο Αυτιά ο οποίος ασκεί τόσο καλά, σωστά, έγκυρα και έγκαιρα και φυσικά δεοντολογικά το επάγγελμά του μη εκμεταλευόμενος τον πόνο κανενός.

Για την Αμαλία 2

"την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων"

ας ταξιδεύουν τα λόγια αυτά απο άκρη σε άκρη σε αυτή τη χώρα και να μας γίνει μάθημα.

Η ιστορία της Αμαλίας

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)