Domestic Violence True Story

Το κείμενο που ακολουθεί είναι αληθινή ιστορία.

Ξημερώματα παρασκευής 17 Αυγούστου 2007, 05:30. Την ησυχία ξαφνικά διαταράσσει μια φωνή η οποία φαινόταν εκνευρισμένη και φώναζε σε έναν άντρα ο οποίος απο αυτά που έλεγε καθόταν στον καναπέ. Η γυναίκα του φώναζε και τον έβριζε λέγοντας του άσχημες κουβέντες προσπαθώντας να αντιδράσει, του έλεγε όμως και ότι την ενοχλούσε. Εκείνος καθόταν την άκουγε και της απαντούσε.

Ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή.

Στην πολυκατοικία που μένω, μένουν δύο κυρίες οι οποίες είναι απο την αφρική, κάποιοι οι οποίοι πρέπει να είναι απο τις πρώην σοβιετικές χώρες και τα υπόλοιπα έλληνες. Δηλαδή μιλάμε για δύο διαμερίσματα περίπου μόνο με αλλοδαπούς. Στο διαμέρισμα απο κάτω απο εμένα έμεναν παλιότερα δύο κύριοι τώρα απο οτι κατάλαβα όχι πλέον.

Η μία απο τις δύο μαύρες κοπέλες που μένουν στην πολυκατοικία μου δουλεύει σε ένα μπαρ στην αγ. δημητρίου (κωλόμπαρο απο οτι κατάλαβα οταν το είδα απο έξω) και δουλεύει βράδυ όπως είναι φυσιολογικό για αυτά τα μαγαζιά. Η κοπέλα αυτή πλέον απο οτι κατάλαβα την παρασκευή πρέπει να μένει με έναν απο τους τύπους απο κάτω μου και να έχουν σχέση.

Την παρασκευή τα ξημερώματα λοιπόν και ενώ όλοι στη γειτονιά κοιμόντουσαν ξαφνικά, ακούμε μια φωνή (της γυναίκας) να φωνάζει και να βρίζει τον άντρα με πολύ άσχημες κουβέντες ενώ του έλεγε κλαίγοντας να σταματήσει γιατί δεν μπορεί άλλο. Ήταν οι πρώτες κουβέντες που άκουσα στις 5 το πρωί και αυτές που με ξύπνησαν καθώς ήταν πολύ δυνατές. Εκείνος καθόταν στον καναπέ και την έβριζε επίσης και εκείνη του έλεγε να σταματήσει να το κάνει αυτό γιατί δεν μπορούσε άλλο. Αυτός συνέχιζε να τη βρίζει και εκείνη επίσης. Εκείνος σε κάποια φάση άρχισε να της λέει με προειδοποιητικό τόνο να σταματήσει να τον βρίζει και να μην του τη λέει γιατι δεν θέλει να τον κάνει να σηκωθεί επάνω καθώς θα την πλακώσει στο ξύλο. Εκείνη δεν σταμάτησε αλλά κάπου το χαλάρωσε το παιχνίδι. Εκείνος όμως συνέχισε να τη βρίζει και να τη μειώνει και να της λέει διάφορα άσχημα τα οποία την οποιαδήποτε γυναίκα θα έκαναν να νιώσει άσχημα και να θέλει να αρπάξει ένα μαχαίρι και να αρχίσει να τον μαχαιρώνει. Της έλεγε οτι είναι πουτάνα και πως στο μαγαζί που δουλεύει πηδιόταν με τον ένα και με τον άλλο και πως τώρα που γύρισε σπίτι είναι κουρασμένη γι'αυτό και κάνει έτσι. Και συνέχιζε να την αποκαλεί πουτάνα και να τη βρίζει ενώ εκείνη προσπαθούσε να αντιδράσει. Ο τόνος της φωνής του ήταν πολύ άγριος και ακόμη και εμένα με είχε τρομάξει.
Η συγκεκριμένη γυναίκα πρέπει να έχει φάει ξύλο και μάλιστα πολύ απο το συγκεκριμένο τύπο ο οποίος αποδεικνύεται σιγά σιγά, καθώς έχουν μαλώσει κι άλλες φορές πως την έχει μόνο για ικανοποιείται σεξουαλικά. Εκείνη δεν μπορεί να αντιδράσει η δεν θέλει για να μένει μαζί του τόσο καιρό.
Εκείνος σε κάποια φάση γυρίζει και της λέει το εξής κορυφαίο όταν εκείνη γύρισε και του έιπε πως δεν τη θέλει. Της λέει, "αν δεν σε αγαπούσα δεν θα βρισκόσουν εδώ τώρα". Πόσο ηλίθια μπορεί να είναι μια γυναίκα για να πιστεύει σε αυτό όταν τρώει ξύλο απο τον άλλο, τη βρίζει, τη μειώνει και μπορούμε να πούμε οτι και κατα ένα τρόπο την εκμεταλλεύεται;

Όλη αυτήν η φάση η οποία μετά απο μισή ώρα και αφού τους είχαν ακούσει τουλάχιστον τέσσερις πολυκατοικίες, σταμάτησε όμως, εγώ ένιωσα άσχημα και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Καθώς ούτε να μιλήσεις σε παίρνει ούτε και να μην μιλήσεις είναι σωστό όμως.
Η κοπέλα πρέπει να περνάει πολύ άσχημα μαζί του αλλά μάλλον δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι'αυτό. Είναι κρίμα και είναι πολύ καλή κοπέλα. Αυτό αν κάποια το διαβάζει και αισθάνεται η περνάει τα ίδια σας παρακαλώ να την κάνετε με ελαφρά πηδηματάκια. Η ενδοοικογενειακή βία ή βία στο σπίτι είναι κάτι πολύ άσχημο και δεν πρέπει να συμβαίνει.
Να φύγετε όσο μπορείτε ακόμη να διατηρήσετε την αξιοπρέπειά σας.
Γιατί μπορεί οι άντρες να είναι μαλάκες σε κάτι τέτοιες καταστάσεις αλλά, και οι γυναίκες έιναι ηλίθιες.

Καλοκαίρι στην πόλη MAS ARESEI

Ακούσαμε:
Αλλαγές στη συχνότητα των 104 όπου πριν "βρισκόταν" ο σταθμός Banana 104.
Ελληνικά πλέον τραγούδια και απο κανένα ξένο μία στο τόσο. Μας άρεσε η αλλαγή επειδή παίζει τραγούδια ναι μεν γνωστά αλλά παίζει και απο παλιότερες δεκαετίες όπως τα κορίτσια που ξενυχτάνε με ένα στεναγμό, τα αμερικάνικα σε επανέκδοση βέβαια και πολλά ακόμη απο μπονάτσο μέχρι αλίκη βουγιουκλάκη. Φρέσκοι ήχοι παρόλο που είναι παλιοί, δροσεροί και πολύ καλοί για καλοκαίρι και ανεβασμένη διάθεση.

Είδαμε:
Μια Θεσσαλονίκη - η οποία υποτίθεται πως έπρεπε να είναι ΑΔΕΙΑ τέτοια περίοδο - να έχει ακόμη κόσμο σε σχέση με πέρυσι το καλοκαίρι απλά πιο μειωμένη κίνηση. Μας άρεσε καθώς εμφανώς η κίνηση είναι μειωμένη αλλά είναι στα ικανοποιητικά επίπεδα για να μην δυσανασχετούμε και να κυκλοφορούμε άνετα παντού στο κέντρο με πόδια και αυτοκίνητο.

Αγοράσαμε:
Σχεδόν οτι πουλιέται στην αγορά με αυτές τις εκπτώσεις που έκαναν οι καταστηματάρχες. Πολύ καλές τιμές και πάρα πολύς κόσμος και όχι μόνο απο Ελλάδα καθώς, τις πρώτες μέρες είχαμε γεμίσει βαλκάνια. αχ, τα βαλκάνια.

Κάναμε:
Πολλά πονηρά, ο καθένας ας το κρατήσει για τον εαυτό του, μην με κολάζετε.

Διασκεδάσαμε:
Στην παραλιακή στο μοναδικό ελληνάδικο που είναι ανοιχτό, με τρελούς ρυθμούς, τρελό κέφι, και πάρα πολύ καλή παρέα. Απίστευτα πάρα πολύς κόσμος.

Βιώσαμε:
Τη ζέστη στην πόλη αλλά την προσπεράσαμε παρέα με το τραγούδι που λέει συνεχώς τη λέξη ΚΑΙΩ.
"Έλα να το κάψουμε μαζί και να κοιμηθούμε το πρωί..."

ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΑΚΟΜΗ... ΕΧΟΥΜΕ ΣΧΕΔΟΝ ΕΝΑ ΜΗΝΑ.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΜΑΡΙΕΣ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΩΤΗΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ.

Χαρήκαμε:
Που η Θεσσαλονίκη γέμισε με ΤΟΣΟΥΣ πολλούς αλλοδαπούς αλλά πρέπει να μάθουν να μιλάνε αγγλικά. Δεν είναι κατάσταση αυτήν.

Άντε και καλό Αύγουστο.

Τι βλέπει το γατάκι;

Η ιστορία ενός γάτου σε μια πόλη άδεια απο κόσμο.



Μα τι είναι αυτό εκεί επάνω τώρα;

Ας κοιτάξω καλύτεραΤώρα ας το πιάσω για να το επεξεργαστώ απο κοντάΝα πάρει μου ξέφυγε, τώρα τι θα κάνω;Ωχ!!! με κατάλαβαν, ας την κάνω απο εδώ.

Άδειασε

My first grapes...

Τα πρώτα μου σταφύλια τα έφαγα απο πολύ μικρός θυμάμαι (όσο μπορώ να θυμηθώ). Ο παππούς μου βλέπεις έχει αμπέλια και έτσι είχαμε πάντα στο σπίτι τα δικά μας σταφύλια. Πλούσια και ζουμερά. Θυμάμαι πάντα γύρω στη γιορτή της αγίας σωτήρος ερχόταν σπίτι και είχε ένα μικρό κουβά με σταφύλια. Ήταν τα πρώτα, ήταν ξινά, όμως τα τρώγαμε για την καλή χρονιά. Καθόμασταν όλοι στο τραπέζι ευδιάθετοι και χαρούμενοι και μετά το φαγητό γευόμασταν τη δροσιά τους. Εγώ ήμουν στα πόδια του παππού μου και έτρωγα εκεί. Ωραίες εποχές, όλη η οικογένεια αγαπημένη και μαζεμένη τριγύρω απο το τραπέζι να τρώμε. Ευτυχισμένες στιγμές.
Ο καιρός πέρασε, μεγαλώσαμε όλοι μας. Πολλά έχουν αλλάξει, οι συνήθειές μας, ο τρόπος ζωής μας, οι ώρες που λειτουργούμε, πολλά έχουν αλλάξει. Κάτι όμως έχει παραμείνει και αυτό είναι τα σταφύλια. Βγαίνουν πάντα και ακόμη και θα βγαίνουν γύρω απο την γιορτή της αγίας σωτήρους (όπως την λέμε στο χωριό μου). Πάντα βγαίνουν και ακόμη ο παππούς μο φέρνει τα πρώτα μας σταφύλια στο σπίτι αυτές τις ημερομηνίες. Ακόμη μαζευόμαστε και τα τρώμε όλοι μαζί. Είναι βέβαια λίγο ξινά αλλά είναι δικά μας και τα τρώμε. Ωραία σκούρα κρασοστάφυλα απο τα οποία αργότερα θα βγάλουμε κρασί. Πλούσιο σε μυρωδιά, με αυθεντική γεύση και κρυστάλλινο χρώμα. Είναι ωραία όταν πατάς τα σταφύλια, και πολύ όμορφα όταν βράζεις για να βγάλεις τσίπουρο. Είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω.
Πλέον παρόλο που μαζευόμαστε έχουν αλλάξει πολλά, δεν είμαστε όπως ήμασταν, κοιτάζω το τραπέζι και θα ήθελα να ήταν κι άλλα άτομα, να ήμασταν όπως τότε. ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, να χαμογελάμε, να τσουγκρίζουμε τα ποτήρια μας με το κρασί της προηγούμενης χρονιάς και να ευχόμαστε όλοι το ίδιο. Καλή χρονιά να έχουμε και καλή σοδειά. Να γελάμε και να το εννοούμε, να μην μας λείπει τίποτα. Θέλω να νιώθω γεμάτος, να νιώθω χαρά. Θέλω να νιώθω οτι γύρω μου έχω όλους αυτούς που θέλω.
Θέλω ο παππούς μου να συνεχίσει να μου φέρνει σταφύλια για πολλά χρόνια και να μαλώνει με τη γιαγιά μου όταν έρχεται σπίτι κάθε φορά επειδή λέρωσε πολύ τα ρούχα που φορούσε στο αμπέλι. Θέλω...αλλά...
Θα γίνει;

Αν διάβαζαν ποτέ αυτό το κείμενο ο παππούς μου και η γιαγιά μου θα ήθελα να τους πω οτι τους αγαπώ πολύ και πως χαίρομαι που είμαστε ακόμη μαζί και θα ήθελα να τους ζητήσω συγνώμη για πολλά. Δεν θα το διαβάσουν όμως κι έτσι εγώ θα δυσκολευτώ να τα κάνω αυτά που θέλω. Θα προσπαθήσω πάντως να νικήσω τον εγωισμό μου.


Τα σταφύλια πάντα με κάνανε να ονειροπολώ και να σκέφτομαι πολλά. Ίσως επειδή όταν τα έτρωγα τα τελευταία χρόνια ήμουν στη βεράντα και έβλεπα τη θέα απο μακρυα το βράδυ και γύρω μου ήταν όλα ήσυχα. Ίσως...

Καλή σοδειά να έχουν όλοι όσοι σε λίγο θα αρχίσουν να συλλέγουν τους καρπούς.