Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου 2007

Λετς κολ ιτ ε ντέι

Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήμουν στο χωριό μου. Το σάββατο το απόγευμα μας επισκέφτηκε ένας παλιός φίλος των παππούδων μου και μας έφερε πεσκέσι τέσσερα ψάρια. Τα τρία απο αυτά ήταν ζωντανά μέχρι τη στιγμή που φτάσανε σπίτι μας και έτσι τα βάλαμε σε μια λεκάνη για να τα έχουμε φρέσκα - φρέσκα όταν θα τα τρώγαμε. Το παρακάτω βίντεο δείχνει τα ψάρια. Μπορώ να πω οτι με παραξένεψε το θέαμα. Όχι πως δεν είχα ξαναδεί ψάρια αλλά, άλλο να τα βλέπεις στη θάλασσα να απομακρύνονται απο εσένα για να μην τα πιάσεις και άλλο να βλέπεις ποταμίσια ψάρια ζωντανά. Μου άρεσαν μπορώ να πω και τα βρήκα πολύ γλυκά, καθώς επίσης στεναχωρήθηκα όταν τα αντίκρισα την επόμενη μέρα στο πιάτο έτοιμα προς βρώση. (Οι φωνές που ακούγονται στο βάθος είναι ο φίλος που όταν μιλάει φωνάζει)




Κατα τα άλλα. Σήμερα επιστροφή στην πόλη και επιτέλους είδα για κάτι που τόσες μέρες άκουγα. Μονοδρόμηση δρόμων στη Θεσσαλονίκη λόγω έργων μετρό. Είδα σήμερα λοιπόν οτι μονοδρομήσανε την 26ης οκτωβρίου απο την Ηρώων Πολυτεχνείου μέχρι την Εγνατία και την Δωδεκανήσου απο την Εγνατία μέχρι την τσιμισκή (λογικά). Τι παράξενα πράγματα συμβαίνουν. Άντε να δούμε τι άλλο θα μας αλλάξουν. Μην κλείσουν εντελώς την εγνατία. Τότε να δούμε τι θα κάνουμε.
Χιόνισε επιτέλους. Ακόμη και στη Λάρισα και στο χωριό μου. Χρόοοοοονια είχαμε να δούμε χιόνι. Μας άρεσε αλλά μωρέ. ΤΟ έλιωσε. :(
Είδα επιτέλους μετά απο πάρα πολύ καιρό την αδερφή μου και το ανηψάκι μου. Γίνεται πάρα πολύ όμορφο. Τι να πείς.
Έτσι είναι.
Αυτά προς το παρόν. Απόψε έχουμε χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν με τα παιδιά απο τη σχολή και πρέπει να πάω να μαγειρέψω. Σε αφήνω καλό μου ιστολόγιο λοιπόν. Θα μιλήσουμε πάλι.

Στο ενδιάμεσο έχουν γίνει κι άλλα πράγματα που να πάρει. ΔΕΝ ΤΑ ΘΥΜΑΜΑΙ.

Party Animal..

I'm a party animal, PA PA PA PA
I'm a party animal, PA PA PA PA



Get ready.
SOON...
More to see
More to listen to
More things to read about

Get back here...

Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2007

Βανδαλισμοί στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης (11/12/2007)

Η ώρα ήταν 12:30 όταν αντίκρισα το συγκεκριμένο θέαμα. ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, κεντρικός διάδρομος, έξω απο τις 100αρες αίθουσες, στο σημείο όπου τα παιδιά της ΚΝΕ έχουν το δικό τους χώρο και μαζεύονται.

Δεν πρόλαβα να είμαι μπροστά για να δώ ιδίοις όμασι τι συναίβει αλλά, πρόλαβα τα αποτελέσματα. Απο οτι έμαθα ρωτώντας, αυτό έγινε όλο απο τους αναρχικούς οι οποίοι επιτέθηκαν στους ΚΝίτες υποστηρίζοντας πως οι συγκεκριμένοι (ΚΝΕ) είπαν κάτι όσον αφορά το θάνατο ενός παιδιού το οποίο ανήκε στους αναρχικούς. Οπότε, με αυτή τη δικαιολογία μπήκαν μέσα και κατέστρεψαν όλο το "γραφείο" της ΚΝΕ, γκρέμισαν τα πάντα και επίσης απο οτι έμαθα βάλανε και φωτιά αλλά μου είπαν οτι την έβαλαν στον προαύλιο χώρο του ΤΕΙ και όχι μέσα στο διάδρομο. Το θέμα βέβαια δεν είναι η φωτιά αλλά το οτι κάποιοι έξυπνοι έκαναν αυτό το πράγμα απλά και μόνο επειδή υποστηρίζουν κάποιες ιδεολογίες. Αυτά δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν. Ας μην αναπτύξω όμως την δική μου σκέψη για το συγκεκριμένο θέμα. Απλά παραθέτω τα στοιχεία που γνωρίζω και τα δεδομένα που έχω.




Η κατάσταση αυτήν, έμεινε έτσι μέχρι τις 7 το απόγευμα που ήμουν ακόμη στο ΤΕΙ.

Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 2007

Ε, ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΚΡΙΝΙΑ

φωτό: απο το Μέγαρο μουσικής
Γιατί ο κόσμος να μην ξέρει ότι η Θεσσαλονίκη είναι και όμορφη, και γλυκιά, και ανατολίτικη, και ονειροπαρμένη, και φευγαλέα, και ερωτική, γιατί στο ζώδιο είναι σκορπιός, καλοφαγού - και αυτό δεν είναι κακό, τόσο καλό και φθηνό φαγητό στην Αθήνα δεν υπήρξε ποτέ!
Με ιαματικά λουτρά στον Λαγκαδά, το δέλτα στο Καλοχώρι, την Άνω Πόλη και ένα σωρό άλλες υπέροχες τοποθεσίες, και όλα αυτά στα 5 λεπτά.
φωτό: απο τη στάση ΤΕΙ Θεσσαλονίκης στο ΤΕΙ

Το παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα απο ένα κείμενο που έστειλε η Κατερίνα Κ. (έτσι υπογράφει) στην Athens Voice σαν απάντηση προς τον Στέφανο Τσιτσόπουλο για τα κείμενα που γράφει απο την Θεσσαλονίκη. Τα υπόλοιπα και το λόγο γενικά, για τον οποίο γράφτηκε αυτό το κείμενο διαβάστε τα στο τέυχος 193, 6 - 12 δεκεμβρίου 2007 της A.V.

Παρασκευή 7 Δεκεμβρίου 2007

Η μελαγχολία του Παρισιού

Η
σπουδή
του
ωραίου
είναι
μια
μονομαχία
όπου
ο καλλιτέχνης
κραυγάζει
με δέος
πριν ηττηθεί.

Σαρλ Μπωντλαίρ - Η μελαγχολία του παρισιού (2001)