Καλως όρισες ταξιδευτή. Κάνε μια στάση και ηρέμησε.

Η μυρωδιά απο τα φρεσκοπλυμένα ρούχα στο δρόμο. Μια γιαγιά που ρωτάει τους περαστικούς τη μέρα έχουμε σήμερα. Ο ήλιος που όσο περνάει η ώρα καίει περισσότερο. Τα αυτοκίνητα που γέμισαν και πάλι τους δρόμους της πόλης. Όλοι εμείς που επιστρέψαμε και επιστρέφουμε απο τις διακοπές μας διατηρώντας ακόμη το μαύρισμά μας και κυρίως τις αναμνήσεις απο ένα όμορφο καλοκαίρι. Οι δρόμοι της Θεσσαλονίκης οι οποίοι όσο περνάει ο καιρός γίνονται όλο και πιο χάλια και φυσικά ο δήμαρχος δεν κάνει τίποτα καθότι αν στρώσει ένα δρόμο δεν υπάρχει λόγος να κάνει και πανηγύρι οπότε περνάει κατευθείαν στο δεύτερο και αφήνει το πρώτο. Ο λευκός ο πύργος. Ανοίξανε τον περιβάλλοντα χόρο που είχαν αποκλεισμένο τόσο καιρό. Απο οτι μπορούμε να δούμε όλοι μας, καλύψανε τα τείχη που βρήκανε αρχικά με χώμα γύρω γύρω και ανταυτών προσέθεσαν καινούργιες πέτρες του έτους 2008 ή 2007 πάνω απο τις αρχαίες για να μπορεί ο κόσμος να βλέπει που ήταν το τοίχος αλλά να μην χαλάει και η υψομετρική ισορροποία του τοπίου. Γεια σου ρε δήμαρχε, είσαι ψυχάρα.

Τα παράλογα αρχίζουν και πάλι. Μάλλον ποτέ δεν σταμάτησαν απλά εμείς είχαμε κατεβάσει τους διακόπτες. Υπομονή σε όλους. Ο σεπτέμβρης πλησιάζει και μαζί του και η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης μαζί με τις πορείες, τα παράπονα, τις ομιλίες και όλα τα συναφή. Καλές αντοχές σε όλους. Κάποιοι ξεκινάνε καινούργια ζωή, κάποιοι συνεχίζουν. Μην φοβάστε. Όλα καλά θα πάνε.

Να θυμάστε μόνο τα καλά και να διώχνετε τα άσχημα. Θα τα πούμε ίσως μετά απο λίγο καιρό καθώς την κάνω για σκόπελο τις επόμενες μέρες. Καλό Σεπτέμβρη να έχουμε όλοι μας.

Για εσένα!!!

Αυτό το κείμενο, είναι για εσένα που ξέρω πως δεν διαβάζεις το ιστολόγιό μου. Δεν το διαβάζεις αλλά δεν με ενοχλεί. Σ'ευχαριστώ. Μην αναρωτηθείς για τί. Ξέρεις πολύ καλά. Φορές φορές σου γράφω. Γράφω αυτά που νιώθω. Αυτά που θέλω να σου πω. Αυτά που με κρατάνε κοντά σου. Όπως και το παρακάτω.

Το κύμα έσκαγε πάνω στις πέτρες. Ξαφνικά έκανε πολύ φασαρία η θάλασσα.

Δεν ξέρω τι γίνεται. Τα πάντα μου θυμίζουν εκείνη τη μέρα. Εκείνη τη μέρα που σε είχα δίπλα μου. Που σε κοιτούσα να μου χαμογελάς και ξεχνούσα τα πάντα. Τότε που ήταν η πρώτη φορά που σε άγγιζα, που σε φιλούσα, που το σώμα μου ποθούσε το δικό σου.

Δεν σε χόρτασα, ήταν όμως αρκετό για να νιώσω ξανά τώρα που φεύγω το πόσο μου λείπεις. Η θάλασσα με επηρρεάζει μάλλον. Με φέρνει κοντά σου και με απομακρύνει.

Ξέρω ότι μου λείπεις. Γνωρίζω πως σε λίγες μέρες θα σε έχω κοντά μου.

Λέξεις, φράσεις, νοήματα, έννοιες. Πίξελ στην οθόνη του κινητού μου. Ένα κείμενο ακόμη, με αφορμή εσένα. Συναισθήματα συγκεχυμένα.

Ξέρω τι θέλω. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με κάνει να σε θέλω τόσο πολύ. Θέλω όμως να το ανακαλύψω. Μαζί σου!!!


Έφυγα απο την Κω και σε σκεφτόμουν. Ήθελα να έρθω να σε βρώ και να σε κρατώ αγκαλιά όλο το βράδυ. Ένιωθα πως κάτι άφηνα πίσω μου, όμως σε είχα στο μυαλό μου συνέχεια. Ήσουν μαζί μου. Να προσέχεις και να με σκέφτεσαι.

Πεκίνο 2008 | Beijing 2008

Μετά απο 4 χρόνια και την εκπληκτική (όπως παραδέχθηκαν άπαντες) διοργάνωση των ολυμπιακών αγώνων απο την Αθήνα, φτάσαμε στο Πεκίνο. Το Πεκίνο, το οποίο είναι υπερβολικά μολυνσμένο, πυκνοκατοικημένο, και γενικότερα πολύ. Το άσχημο στην όλη υπόθεση είναι το υπερβολικά μολυνσμένο, τα υπόλοιπα δεν μας αφορούν.

Είδα χτές την τελετή έναρξης των 29ων Ολυμπιακών Αγώνων και μπορώ να πω οτι καταρχήν δεν εντυπωσιάστηκα. Ήταν ίσως οι πιο φαντασμαγορικοί αγώνες που έχουμε όλοι μας δεί μέχει τώρα. Η χρήση της τεχνολογίας ήταν τρομακτική, τα εφέ μοναδικά και φαντασμαγορικά. Δεν μπορώ να πω επίσης κάτι. Αλλά θα με βρείτε εναντίον των ολυμπιακών αγώνων στη συγκεκριμένη χώρα. Η Ολυμπιακή Επιτροπή θα ήταν καλύτερο αν, πριν παραδώσει τη σκυτάλη των αγώνων στις διοργανώτριες χώρες, έριχνε απλά μια ματιά να δεί τι μπορεί να συμβαίνει σε αυτές τις χώρες όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα και την κατάσταση στην οποία ζούνε οι κάτοικοί της. Η Κίνα, η χώρα όπου τα πάντα λειτουργούν κάτω απο τον κρατικό έλεγχο, όπου οι ανθρώπινες ελευθερίες είναι κάτι (α)γνωστό, όπου το κράτος κάνει ότι θέλει, διοργανώνει τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τους αγώνες των οποίων τα ιδεώδη έρχονται σε πλήρη αντίθεση με όσα πράτει η συγκεκριμένη χώρα. Μπράβο μας. Μπράβο μας λοιπόν.

Συγχαρητήρια στους αρμόδιους της κάλυψης της τελετής έναρξης. Ειδικά στο σκηνοθέτη. Σε ευχαριστούμε για την κοιλιά που έκανε το όλο show, καθώς επίσης και για τις εκπληκτικές λήψεις απο τις χορεύτριες του σταδίου (απο το λαιμό και κάτω μόνο όμως).


Θα προτιμήσω να μην συνεχίσω να σχολιάζω τους αγώνες. Δεν θα τελειώσω. Γενικότερα είμαι αντίθετος στην διοργάνωσή τους απο την Κίνα, απο εκεί και πέρα μπορώ να πω οτι οι Ολυμπιακοί Αγώνες ΑΘΗΝΑ 2004 ήταν μακράν καλύτεροι (αν όχι οι καλύτεροι μέχρι τώρα).

Ας απολαύσουμε όμως τα αθλήματα, ας ελπίσουμε σε αγωνίσματα καθαρά και σε νέα ρεκόρ.


Ολυμπιακοί Αγώνες ΠΕΚΙΝΟ 2008.
Beijing 2008 Olympic Games

Summer pending...

Και κάπου εκεί, μέσα στο καλοκαίρι χάθηκες. Δρόσισε αυτές τις μέρες, ωραίος καιρός. Βόλτες ανέμελες, χωρίς να ιδρώνεις.
Σε είδα. Ξανά μετά απο πολύ καιρό. Είχα πεθυμήσει το χαμόγελό σου. Έχεις κάτι γλυκό επάνω σου που με τραβάει. Ήθελα να σε δώ πάλι, σκεφτόμουν τι να κάνεις.

Πήρα ποδήλατο (το εικονιζόμενο σε μαύρο). Έχει περίπου τρεις εβδομάδες. Ανακαλύπτω την πόλη απο τη μεριά του οδηγού και μαθαίνω τις αντιδράσεις των οδηγών απο την πλευρά του οδηγού επίσης. Είναι τρομακτικό. Γιατί έχουμε όλοι τόσα νεύρα όταν βγαίνουμε στο δρόμο; Τι μας φταίει;

Χαλκιδική!!! Είναι όνειρο για όλους ή πολύ κοντινή απόδραση απο τα καθιερωμένα; Και πως μπορεί κάποιος να αποδράσει όταν οι περισσότεροι πηγαίνουν στο πρώτο πόδι και στριμόχνωντε λές και είναι στη Θεσσαλονίκη; Γιατί πρέπει να πάω κι εγώ εκεί; Όταν λέω πως δεν πηγαίνω γιατί όλοι με κοιτάνε και απορούνε; Η χαλκιδική δεν είναι και το πιο εύκολα προσβάσιμο μέρος της χώρας. Χαλαρώστε επιτέλους.

ΟΧΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Μανία. Μας έχει πιάσει όλους έχω την αίσθηση. Αυτό το καλοκαίρι κάτι μας κάνει. Κάτι φταίει. Δεν το έχουμε ανακαλύψει και δεν νομίζω πως θα γίνει κάτι τέτοιο. Πάντως όλοι έχουμε κάτι με το οποίο ασχολιόμαστε φέτος το καλοκαίρι. Ετοιμάζουμε, κυνηγάμε, τρέχουμε να προλάβουμε, κανονίζουμε. Κάτι κάνουμε όμως και δεν είναι διακοπές.

ΟΧΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Καλοκαίρι. Διακοπές. Δροσερά ποτά στην παραλία. Φλέρτ με άγνωστο. Σεξ με άγνωστο. Βόλτες στη παραλία. Έρωτας καλοκαιρινός. Ημερομηνία λήξης. Όλα θα τελειώσουν. Απο Σεπτέμβρη θα τα λέμε και θα γελάμε. Όμορφα χαμόγελα, μαυρισμένες φατσούλες. Εσύ, εγώ, όλοι μας. Σώματα καμένα απο τον ήλιο, άλλα απλά σωστά μαυρισμένα. Σώματα γερασμένα απο την ηλιοθεραπεία στον ήλιο. Σε κάποιες και κάποιους φαίνεται πάρα πολύ έντονα, γιατι δεν το καταλαβαίνουν;

Εξετάσεις και αποτελέσματα. Να δίνεις και να περιμένεις να δεις ποια είναι τα αποτελέσματα. Αποτελέσματα τα οποία μπορούν να σου αλλάξουν τη ζωή. Απο τον τρόπο που ζείς μέχρι τον τρόπο που ερωτεύεσαι. Η αναμονή είναι ότι χειρότερο. Δεν είσαι για τίποτα σίγουρος. Εσύ ξέρεις πως δεν... Μπορεί όμως και να... Περιμένεις. Αγωνιάς. Μαζί σου περιμένουν κι άλλα άτομα. Υπομονή. Θα περάσουν οι μέρες θα μάθεις. Ελπίζεις για το καλύτερο. Για αυτό που δεν θα σε αναγκάσει να αλλάξεις τίποτα. Για αυτό το αποτέλεσμα που θα σε αφήσει να συνεχίσεις να ερωτεύεσαι όπως και πρίν, να μην φοβάσαι, να μην ντρέπεσαι. Υπομονή. Να ελπίζεις. Όλα καλά θα πάνε.
Σε εσένα που μέχρι στιγμής με υποστηρίζεις και είσαι μαζί μου, θέλω να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ένα ευχαριστώ επειδή το κάνεις. Ελπίζω να συνεχίσεις να είσαι μαζί μου. Μετράω μέρες...

Αφιερωμένο...

Αυτό το κείμενο, είναι για εσένα. Για εσένα που ξέρω πως δεν μπορείς να το διαβάσεις απο εδώ μέσα. Για εσένα που με έκανες να περάσω τις πιο έντονες, τις πιο όμορφες και τις πιο ερωτεύσιμες μέρες του καλοκαιριού. Σ'ευχαριστώ. Ελπίζω να νιώθω κάθε μέρα όπως ένιωθα εκείνες τις μέρες.


Σου απλώνω το χέρι αλλά δεν νιώθω το άγγιγμά σου. Τρομάζω, λείπεις.

Έφυγες.

Μόνο το άρωμα σου έχει μείνει στο κρεβάτι. Το σεντόνι, είναι ακόμη τσαλακωμένο απο τότε που κάναμε τελευταία φορά έρωτα. Δεν το έχω πειράξει, με κάνει να αισθάνομαι πως είσαι ακόμη εδώ. Πλέον κοιμάμαι μόνος μου τα βράδια, έχω για συντροφιά μου την ανάσά σου στο λαιμό μου, όταν σε κρατούσα αγκαλιά.

Μου αρκεί.

Ξέρω πως δεν σε έχασα, απλά δεν μπορώ να σε έχω τώρα. Θα έρθεις μαζί με τις πρώτες βροχές. Θα σου χαμογελάσω όπως η Γη, στις πρώτες σταγόνες δροσιάς και θα ξεδιψάσω απο τα χείλη σου.

Μου είχες πει δυο λόγια αγάπης. Δυο κουβέντες στοργής. Σου απάντησα πίσω με ένα χαμόγελο και ένα φιλί. Ήταν όλα όσα ήθελα να σου πω. Είναι όσα δεν μπορώ ακόμη να σου πω, αλλά ξέρω οτι θα έρθει η ώρα. Δεν φοβάμαι, απλά δεν θέλω να σου πω κάτι που δεν ισχύει.

Θέλω να με σκέφτεσαι.
Θέλω να σε σκέφτομαι.

Θα μου λείψεις...