Κυριακή 4 Μαρτίου 2007

Η αγάπη μπορεί (?)



"Ότι κι αν γίνει ένα να λές, πως μ' αγαπάς χίλιες φορές κι εγώ εσένα. Κι αν μείνει τ' όνειρό μισό κι αν το φιλί χαθεί κι αυτό, ένα να λες σα να' ναι χτες, πως μ' αγαπάς χίλιες φορές." (Αρβανιτάκη - Ζουδιάρης)

Πώς είναι να αισθάνεται κανείς "άδειος" απο συναισθήματα; Είναι άσχημο αυτό;
Οι σχέσεις ξεκινάνε πάνω σε κάτι που ένιωσες όταν είδες κάποιον για πρώτη φορά. Χτίζονται όμως και συνεχίζουν πάνω σε κάποια πράγματα κοινά, κάποιες εμπειρίες, απόψεις και επιθυμίες. Δημιουργείς επειδή έχεις έμπνευση, εργάζεσαι επειδή έχεις σκοπό, αγαπάς όμως και ερωτεύεσαι χωρίς να το θέλεις και να μπορείς να το προγραμματίσεις. Το δέχεσαι επειδή, είναι συναίσθημα πάρα πολύ όμορφο και, το μόνο που σκέφτεσαι δεν είναι τίποτα άλλο απο εκείνον/η . Κάθε φορά, που η σκέψη σου πετάει σε εκείνον/η, ένα χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπό σου και η καρδιά σου φτερουγίζει, πετάει απο χαρά και αγάπη. Αρχίζεις σιγά σιγά να ονειρεύεσαι και να επιθυμείς, να σκέφτεσαι και να λειτουργείς σύμφωνα με κάποιους άλλους κανόνες, άγραφους, νοητούς, κανόνες που δημιουργούνται μόνο τώρα και δεν υπάρχουν κάπου γραμμένοι.
Πλέον είσαι ερωτευμένος, νιώθεις όμορφα, πετάς, χαίρεσαι και μετράς στιγμές μέχρι να βρεθείτε. Λιώνεις το έδαφος απο το περπάτημα αν αργήσει, και ανησυχείς αν δεν απαντήσει στο τηλεφώνημά σου. Δεν ξέρεις το λόγο και δεν το έχεις αναλύσει και πολύ, απλά το απολαμβάνεις. Αν το αναλύσεις που ξέρεις μπορεί και να χαθεί το συναίσθημα, δεν μπορείς όμως να το ρισκάρεις.

Πλέον έχεις αρχίσει να συμβιβάζεσαι, να κάνεις υποχωρήσεις, να βλέπεις λιγότερο τους φίλους σου για να είσαι με εκείνη/ον. Το μυαλό σου πάντα τον σκέφτεται και σε κάποια στιγμή όλα καταρρέουν, όλα γκρεμίζονται και ο χρόνος σταματά. Πως νιώθεις άραγε, πως μπορεί να είναι αυτό το συναίσθημα του φόβου οτι κάτι συμβαίνει;
Το νιώθεις κάθε φορά που τον κοιτάς, το νιώθεις στο φιλί του, τα μάτια του σου το λένε κι εσυ φοβάσαι. Ο εγωισμός έχει αρχίσει να μπαίνει σιγά σιγά ανάμεσα σας και πλέον αναρωτιέσαι, γιατί να κάνεις κάτι πρώτα, ας το κάνει εκείνος. Και το κινητό σου, μετά απο λίγο χτυπά και είναι εκείνος. Είναι εκείνος που σε σκέφτεται, που σε αγαπά που σε θέλει και που σε παίρνει τώρα τηλέφωνο. Εσύ αναρωτιέσαι...


Έχεις καθήσει όμως να αναρωτηθείς γιατί ξαφνικά μπήκε ο εγωισμός ανάμεσά σας, γιατί λειτουργείτε έτσι; Έχεις σκεφτεί να κάνεις εσύ την πρώτη κίνηση; Γιατί δεν την κάνεις; Τι σε κρατά; Εσύ δεν νιώθεις όμορφα όταν το βλέπεις οτι σε καλεί και σε σκέφτεται; Γιατί δεν αφήνεις τον εαυτό σου να χαρεί και να κάνει πράγματα που θα σας κάνουν να είστε καλύτερα; Μην το καταστρέφεις. Δεν μπορείς να ξέρεις αν αξίζει. Μην αφήνεις κάτι που σε γεμίζει να πάει χαμένο. Αν είσαι ευτυχισμένος γιατί να μην το δείξεις, γιατί να μην το πεις, γιατί να μην αφεθείς. Όταν αγαπάς δεν κάνεις κάτι που θα στεναχωρήσει και τους δυο σας. Δεν είσαι μόνο εσύ, είστε δύο πλέον.

Μην διώξεις την αγάπη, μπορείς να καταφέρεις πολλά πιστεύοντας σε αυτή, μην κλείνεις τα μάτια σου για να προχωρήσεις παριστάνοντας οτι δεν βλέπεις τίποτα, θα σκοντάψεις και δεν θα έχεις κανένα δίπλα σου να σε κρατήσει για να μην πέσεις.
Είναι πολύ άσχημο αυτό, θα νιώσεις πολύ μόνος και θα σκέφτεσαι οτι δεν αξίζει, όμως... όλα αξίζουν, όλα όσα σκέφτεσαι, αρκεί για εσένα να έχουνε νόημα. Όλα είσαι εσύ, εσύ που σκέφτεσαι, δημιουργείς, χαίρεσαι, γελάς και πάνω απο όλα ερωτεύεσαι κάτι που σου δίνει νόημα. Η ελευθερία να ονειρεύεσαι είναι κάτι το μοναδικό, όμως, μην διώξεις την έμπνευσή σου.

Παρασκευή 2 Μαρτίου 2007

Look up into the sky...




Είμαι πουλί, που πετά και φεύγει μακρυά
απο όλους και όλα.
Τα βλέπω όλα απο ψηλά
και διώχνω μακρυά όλα τα βάσανα
και τη μιζέρια που μου προκαλείς εσύ, εσύ ο προκατειλημμένος και κακός άνθρωπος.
Γιατί δεν είσαι ποτέ ευχαριστημένος;
Γέλα με κάτι που σου συμβαίνει στο δρόμο, τραγούδα για τη χαρά του άλλου.
Τι παθαίνεις βρε άνθρωπε και είσαι έτσι; Κακόμοιρε άνθρωπε.

Αυτό ίσως να μπορούσε να είναι στοίχος απο ποίημα αφιερωμένο σε όλους αυτούς που η καθημερινότητα και η ασχήμια της πόλης μας τον έχει κατακλύσει και κάνει να ασφυκτιά. Δεν υπάρχουνε όμορφα μέρη και σημεία σε αυτή την πόλη που μπορούνε να σε κάνουνε να χαθείς στην ομορφιά τους - θα αναρωτηθείς. Φυσικά και υπάρχουνε, εσύ τα έχεις ανακαλύψει όμως;
Ο παππούς μου λέει πως, αν τον βάλεις να μείνει στην πόλη δεν θα αντέξει και θα δραπετεύσει... θα φύγει για το χωριό, εκεί είναι άλλος κόσμος, ήσυχος, πιο φιλικός και πιο χαλαρός. Τον αέρα τον μυρίζεις πως είναι φρέσκος και το πράσινο το βλέπεις παντού γύρω σου. Εσύ όμως είσαι αναγκασμένος να μείνεις, να δουλέψεις και να ξεχρεώσεις όλα σου τα χρέη. Όλα αυτά που λόγω του υπερκαταναλωτισμού "αναγκάστηκες" να αγοράσεις και επειδή δεν είχες χρήματα χρησιμοποίησες την πιστωτική σου, πήρες δάνειο και έκανες ο,τι μπορούσες για να αποκτάς όλο και περισσότερα και όλο χρεωνόσουν. Πλέον όμως δεν αντέχεις άλλο, η πόλη δεν σε γεμίζει, η γυναίκα σου δεν σε κάνει να αισθάνεσαι τόσο όμορφα και άνετα όπως παλιότερα και τα παιδιά σου δεν μπορείς να τα αντέξεις πλέον.
Μην κάθεσαι, δραπέτευσε... φύγε μακρυά, όπως τα πουλιά, ελεύθερα και άνετα να πηγαίνουν όπου θέλουν. Κάνε μια βόλτα στην τσιμισκή μετά τη δουλειά και μη σκέφτεσαι τίποτα, απλά περπάτα, δεν έχεις να πας σπίτι, είσαι μόνος σου και ταξιδεύεις, κοίτα ψηλά, δες τα αεροπλάνα να περνάνε και σκέψου οτι κι εσύ ταξιδεύεις. Πλέον έχεις φύγει, είσαι αλλού, είσαι πιο ξένοιαστος και πιο άνετος.
Τα όμορφα σημεία δεν είναι πάντα αυτά που πιστεύουν οι περισσότεροι, όμορφο σημείο είναι αυτό στο οποίο εσύ "αδειάζεις" το μυαλό σου απο όλα και χαλαρώνεις, αφήνεσαι να απολαύσεις τη στιγμή και χάνεσαι στο πληθωρικό και στο μοναδικό, στο άπιαστο και στο ονειρεμένο στο χαοτικό και στο σύντομο. Έχεις όμως φύγει. Καλό ταξίδι λοιπόν και να θυμάσαι πως πάντα θα μπορείς να το κάνεις, απλά να κοιτάς ψηλά. Τα όνειρά σου σε κρατάνε ζωντανό και συνεχίζεις μέχρι να τα πραγματοποιήσεις...


With love...

Candyman - Christina Aguilera



Και επειδή μου αρέσει πολύ και η μουσική μέσα απο αυτό το blog πέραν των σημαντικών θεμάτων και των θεμάτων που αφορούνε την πόλη της Θεσσαλονίκης θα δημοσιεύω και μουσικά βίντεο και πολλά ακόμη ενδιαφέροντα θέματα. Αυτό το blog δημιουργήθηκε με σκοπό να ανοίξουμε μια συζήτηση για την πόλη που όλοι μας (υποθέτω) αγαπάμε.
Απολαύστε το λοιπόν σε πρώτη προβολή.

Παρέα με τα δελφίνια...



Και επειδή το βίντεο με τα δελφίνια ήταν εντελώς απάνθρωπο και δεν θα έπρεπε καν να τα σκεφτόμαστε αυτά τα πράγματα όχι να τα κάνουμε κι όλα, ανεβάζω αυτό το βιντέακι τώρα πάλι με δελφίνια για να απολαύσουμε την ομορφιά και τη χάρη τους που μπορούνε να προσφέρουν σε ένα ταξίδι. Ένα απο τα πιό όμορφα και φιλικά πλάσματα του πλανήτη για να μην μιλήσω για τη νοημοσύνη τους.

Καλή απόλαυση λοιπόν και ελπίζω να αισθανθείτε κι εσείς όπως κι εγώ όταν έβλεπα το βίντεο τον αέρα να σας χτυπάει στο πρόσωπο και την ελευθερία της θάλασσας.

Πέμπτη 1 Μαρτίου 2007

Άδεια η πόλη...


Σήμερα είχε διαδήλωση στο κέντρο της θεσσαλονίκης.


Αυτην είναι η εικόνα της εγνατίας εν ώρα διαδήλωσης. Είναι ίσως απο τις πιο όμορφες στιγμές σε μια πόλη που το κυκλοφοριακό της δεν τη βοηθά να γίνει πιο όμορφη και πιό ανθρώπινη. Μήπως όμως για όλα αυτά, φταίμε εμείς οι ίδιοι οι κάτοικοί της; Ιδού η απορία...

Σε λίγο θα προσθέσω ένα σύνδεσμο στο βίντεο με τα δελφίνια με τον οποίο όλοι μας προσπαθούμε να κάνουμε ότι μπορούμε για να εναντιωθούμε σε αυτη την κατάσταση.