Μετά απο αρκετή αναζήτηση και συζήτηση ωρών με άτομα που εμπιστεύομαι, κατέληξα να αγοράσω τον συγκεκριμένο ενισχυτή (Pioneer SC - LX 501) για να δημιουργήσω Home Cinema. Πριν απο την αγορά του συγκεκριμένου, είχα ένα έτοιμο σύστημα Home Cinema της LG το οποίο και έκανε την δουλειά του για όσο δεν ψαχνόμουν. Όταν ξεκίνησα να αναζητώ πληροφορίες και στοιχεία για να βελτιώσω την εμπειρία που είχα στην θέαση ταινιών και στην ακρόαση μουσικής, κατάλαβα ότι ο ήχος απο το σύστημα της LG με τον ήχο απο τα ηχεία που αγόρασα εν τέλη είναι, η ημέρα με την νύχτα.
Ο συγκεκριμένος ενισχυτής, πλαισώθηκε απο ηχεία της Chario (μπροστά πίσω) και ένα κεντρικό της B&W. Ακόμη αγορα subwoofer δεν έχει γίνει καθώς τα ηχεία της Chario είναι τριών δρόμων και ακόμη, εξυπηρετούν αυτά για τις ανάγκες των χαμηλών συχνοτήτων, είναι σαφώς στα σχέδια η αγορά ενός.
Απόλυτα απολαυστικό και ο ήχος είναι εκπληκτικός. Σίγουρα είναι μια επένδυση που πρέπει κάποιος να κάνει εάν θέλει να έχει ποιοτικό ήχο και δεν θα το μετανιώσει καθόλου.
Ελπίζω το βίντεο να βοηθάει καθώς δεν βρήκα κανένα που να αποσυσκευάζει για το εν λόγω μοντέλο.
Υ.Γ. Οι διαστάσεις που αναφέρονται, αφορούν την συσκευασία του προϊόντος και όχι τον ενισχυτή, χρήσιμο για όσους θέλουν να το μεταφέρουν με εταιρεία κουριερ.
Στις 20 Μαρτίου παρακολουθήσαμε (ακούσαμε) την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ να "παίζει" έργα του Richard Wagner στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, για τα 200 χρόνια απο τη γέννησή του.
Ηταν μια συναυλία η οποία δεν είχε πάρα πολύ κόσμο. Είχε - για έναν παράξενο λόγο - αρκετούς ηλικιωμένους και αρκετούς νέους. Μέσες ηλικίες τύπου 30-45 δεν είχε πολλούς. Αρκετοί καθυστερημένοι παρόλα αυτά, και επίσης γενικότερα επικρατούσε ένας ενθουσιασμός για κάποιον λόγο (ήταν ωραίο). Ας μιλήσουμε για τη συναυλία όμως.
Η συμφωνική ορχήστρα για κάποιο λόγο, φαινόταν ότι δεν μπορούσε να γεμίσει τη σκηνή του Μεγάρου. Εννοώ ότι τους έβλεπες, ήταν άνετα στη σκηνή αλλά δεν φαινόταν ότι την γέμιζαν, με την κυριολεκτική και τη μεταφορική έννοια. Καθότι έχω βρεθεί και σε ακόμη μια συναυλία τους (δεν το παίζω ειδικός) μπορώ να πω ότι γενικότερα, θέλει λίγο φτιάξιμο! Είμαι απόλυτα άσχετος με το κομμάτι αυτό αλλά όπως τονιζω κάθε φορά, κρίνω σαν θεατής, με αποτέλεσμα να έχω άποψη η οποία είναι πως καλή η Συμφωνική της ΕΡΤ αλλά θέλει να γίνει καλύτερη.
Ο Μαέστρος ήταν ο ρουμάνος Cristian Mandeal και ερμήνευσε επίσης η μεσόφωνος Ούρσουλα Κρίγκερ. Η μεσόφωνος, δεν ακουγόταν! Σχεδόν καθόλου, παρά μόνο όταν η ορχήστρα χαμήλονε πολύ τον ήχο της. Το λες και αποτυχία. Δεν εννοώ ότι δεν είχε φωνή αλλά, ότι το μικρόφωνο ήταν μακρυά και μάλλον την άκουγαν μόνο όσοι ήταν ακριβώς απο κάτω. Μεγάλη αποτυχία.
Επίσης υπήρχαν ένα δύο ζευγαράκια απο νεαρά άτομα, τα οποία σε όλη τη διάρκεια του πρώτου μέρους της συναυλίας ΣΧΕΔΟΝ χαμουρευόντουσαν στις θέσεις τους. Και το κορυφαίο είναι πως ΚΑΙ τα δύο ζευγάρια, καθόντουσαν στο ίδιο διάζωμα με διαφορά μιας σειράς θέσεων. Τα είχαν μαζέψει μάλλον εκεί για να μην κολάζουν τον κόσμο. Επίσης, υπήρχε ένας κύριος ο οποίος είχε καθίσει μπροστά, είχε βγάλει απο την τσάντα εργασίας του τα βιβλία του και παράλληλα έκανε και δουλειά. Άκουγε τη συναυλία και έκανε δουλειά. Σε κάθε σταμάτημα της μουσικής, ακουγόταν ένα ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!! Ήταν αυτός!!! Μπορεί να σημείωνε αλλά, ήταν εκεί.
Σε γενικές γραμμές μπορώ να πω ότι ενώ μου αρέσει η κλασσική μουσική, και απολαμβάνω αυτού του είδους τις συναυλίες, η συγκεκριμένη, ήταν ελαφρώς όχι καλή. Και επειδη έτυχε και συζητήσαμε λίγο με τους γύρω μας, δεν ήμασταν οι μόνοι που πιστεύουμε κάτι τέτοιο.
Κατά τα άλλα, περάσαμε ωραία.
Αν θέλετε κάτι επιπλέον, μπορείτε να βρείτε πληροφορίες εδώ: www.ert.gr/mousikasynola
Ας μιλήσουμε για μια παράσταση που παρακολούθησα στην Λάρισα όταν ήμουν τα Χριστούγεννα.
Ανήμερα Χριστουγέννων λοιπόν, με κάτι φίλους πήγαμε και είδαμε το ZouBurlesque στο Stage.
Ο χώρος ήταν ωραίος και ο κόσμος που ήταν ήδη μέσα φαινόταν ανυπόμονος έως και αρκετά χαρούμενος για την παράσταση που θα παρακολουθούσε. Και ξεκίνησε λοιπόν...
Είναι μια παράσταση που απο άποψη κουστουμιών και σκηνικών, είναι απλή. Αυτό που λέμε όμως, απλή αλλά ωραία οπότε, έχεις μια θετική εντύπωση απο την αρχή. Η παράσταση έχει σαν μότο "Let's Jazz this City". Και μπορώ να πω ότι κάτι ωραίο έκανε. Οι συμμετέχοντες στην παράσταση, τραγουδούν και χορεύουν. Τα τραγούδια είναι γνωστά σε όλους μας, μας αρέσουν και τα έχουμε χορέψει ή σιγοτραγουδήσει κάποια στιγμή. Συμμετέχουν ηθοποιοί, τραηγουδιστές και χορευτές. Παρατηρώντας κανείς όλους όσους παίζουν μπορεί να καταλάβει ποιος είναι ποιός.
Ερμηνείες απο κάποιους δυνατές, απο κάποιους χαλαρές και απο κάποιους άλλους ελαφρώς φοβισμένες. Η αμηχανία στις κινήσεις μερικών είναι εμφανής, ενώ η μή επιθυμία (το λέω ευγενικά) μερικών να μην ασχοληθούν με το να δώσουν ένταση στις κινήσεις τους, όσον αφορά το χορευτικό κομμάτι ήταν, κάτι περισσότερο απο εμφανής και ήταν άσχημο μπορώ να πώ γιατί χαλούσε τη συνολική εικόνα. Στην παράσταση επίσης, υπάρχουν πάρα πολύ καλές φωνές. Πραγματικά πολύ καλές φωνές. Πιστεύω επίσης ότι είναι καλό όταν ένας ηθοποιός ή γενικότερα Performer ανεβαίνει στη σκηνή, είναι καλό να ξεχνάει την εικόνα του και να μην φοβάται να την χαλάσει για χάρη του ρόλου. Αρκετοί ήταν αυτοί που φοβόντουσαν να κάνουν κάποια πράγματα γιατί μπορεί να μην φαινόντουσαν καλά στον κόσμο. Γενικότερα ήταν μια πολύ καλή παράσταση την οποία απήλαυσα και ευχαριστήθηκα και θα παρότρυνα να τη δείτε - αν παιζόταν ακόμη.
Ήταν η δεύτερη φορά που ανέβηκε η εν λόγω παράσταση. Δεν είχα δει την πρώτη δυστυχώς. Ο κόσμος έφευγε ευχαριστημένος και αυτό φαινόταν στο πρόσωπό τους ενώ όλες οι παράστασεις ήταν γεμάτες απο κόσμο. Μήπως αυτό μας δείχνει ότι οι άνθρωποι της επαρχίας τα ζητάνε και τα επιβραβεύουν αυτά;
Έρχεται κι άλλη παράσταση απο την παραγωγό του εν λόγω και θα είναι ακόμη καλύτερη. Συντονίσου για να τα μάθουμε όλα.
Υ.Γ. Προσωπικά, πέραν του ότι ευχαριστήθηκα την παράσταση, θέλω να πω ένα μπράβο σε αυτούς που τολμούν, και σε αυτούς που πιστεύουν. Είναι καλό να γίνονται πράγματα (όπως λέει και η Βάνα) και είναι καλό να υπάρχουν άνθρωποι που τα πιστεύουν και τα επιβραβεύουν. Απο εμένα, ένα μεγάλο μπράβο.
Είναι 30 Ιουνίου 2011, πάνω στην αλλαγή με 01 Ιουλίου 2011.
Στις 29 Ιουνίου, μιλούσα με ένα φίλο μου στο twitter και, σχολιάζαμε το γεγονός πως έφτασε ο καιρός που τελειώνει απο την πόλη στην οποία σπουδάζει. "6 χρόνια μετά. Πως ήρθαμε, πως φεύγουμε, τέλος εποχής!", αυτά ήταν ακριβώς όλα όσα είπε. Ήταν αρκετά για να με βάλουν σε σκέψεις. Σκέψεις όχι και τόσο περίεργες, όχι και τόσο παράξενες αλλά, σκέψεις που δεν τις είχα κάνει ποτέ.
Τι κάνω; Απο εδώ και πέρα, τι; Τι έκανα μέχρι τώρα;
Με έκανε να σκεφτώ, να θυμηθώ, να αναπωλήσω, να πεθυμίσω τις στιγμές που πέρασα. Τα χρόνια που αφιέρωσα στην Θεσσαλονίκη, στη σχολή μου, στην ζωή μου εκεί. Φιλίες, γνωριμίες, αναζητήσεις, ανακαλύψεις, απορρίψεις, χαρά, θλίψη, γέλιο, όμορφες στιγμές, περίπατοι με φίλους στην παραλία, η θάλασσα, ο ουρανός, το σπίτι μου, η ζεστασιά, το κρύο, τα τηλέφωνα οποιαδήποτε ώρα για να μιλήσεις με άτομα που έχεις ανάγκη, οι προσκλήσεις για έξοδο, οι απρόσμενες επισκέψεις στο σπίτι, τα δείπνα, τα χριστούγεννα, η πρωτοχρονιά, το πάσχα, τα χρόνια πολλά, τα χαμόγελα, οι αγωνίες, οι ορκομωσίες, οι χαρές πάλι, οι εορτασμοί χωρίς λόγο, η αναχώριση του καθένα μας για το μέρος του, για το σπίτι του, η λιγότερη και πιο αρραιή επικοινωνία, οι αγκαλιές, τα φιλιά, η ανακούφιση απο τα χαμόγελα, οι βόλτες με το ποδήλατο, οι ατελείωτες ώρες γυρνώντας την πόλη, η IKEA, το Πλατεία, το Cosmos, τα κάστρα, ο Χορτιάτης, το Πανόραμα, ο Εύοσμος, η Καλαμαριά, το Ya Mas, το Pollock Bar, η Συμφωνία, το Tribecca, το Kitchen Bar και, τόσα ακόμη μέρη. Νύχτα - μέρα.
Αγάπησα Θεσσαλονίκη, τη λάτρεψα, περνούσα όμορφα τελικά. Έζησα τόσα, βίωσα τόσα, πόνεσα τόσο πολύ. Το δικό μου τέλος εποχής, δεν το βίωσα ποτέ. Δεν είχα το χρόνο. Δεν πρόλαβα να κλείσω το δικό μου κύκλο στην πόλη όπως έπρεπε, έκλεισε βίαια, απότομα, άσχημα, αρνητικά. Χάθηκαν όλα αμέσως. Όλα όσα περιέγραψα πιο πάνω.
Ένα χρόνο μετά τα σκέφτομαι, τα θυμάμαι, επανασυγκροτώ τις εικόνες, τις γεύσεις, την αίσθηση. Ναι, την αγάπησα τη Θεσσαλονίκη και, προσπαθούσα τους ανθρώπους που είχα γύρω μου, να τους κάνω να δούνε την πόλη μέσα απο τα δικά μου μάτια, απο τη δική μου οπτική. Να δούνε την όμορφη πλευρά. Εϊχε και άσχημη πλευρά. Όμως εγώ, κρατούσα την όμορφη.
Η δύση του ήλιου, η πανσέληνος, οι συννεφιασμένες μέρες, οι βροχερές κυριακές.
Δεν πρόλαβα να τελειώσω την εποχή μου και η κουβέντα που κάναμε στο twitter, τα επανέφερε όλα, απότομα, γρήγορα, βίαια, ένιωσα άσχημα, όχι για την πόλη, για τους φίλους μου. Έφυγα χωρίς να χαιρετίσω όπως έπρεπε, χωρίς να κάνω τις αγκαλιές μου. Μιλάμε στο τηλέφωνο, μου λείπουν, όλοι τους.
Και τώρα, καινούρια ζωή, στρατός, Λάρισα, αγωνία, το μετά, η οικονομική κατάσταση, τα κατακερματισμένα συναισθήματά μου, τα απότομα ξεσπάσματα, οι προσπάθειες για να μην φαίνομαι λυπημένος, για να μην κάνουν ερωτήσεις, η αποφυγή του να δωθούν απαντήσεις σε ερωτήσεις για συγκεκριμένα άτομα. Όλα.
Ο φόβος του να ξαναπάω στην Θεσσαλονίκη. Οι αναμνήσεις των τελευταίων δύο ετών, οι αναμνήσεις του Ιουλίου του 2010, ο φόβος, το τρέμουλο, οι αγωνίες, το νοσοκομείο, ο Ιούλιος, ο Αύγουστος, εσύ, ο Σεπτέμβριος, η Ιταλία, το Μιλάνο, το 2010! 1η ΙΟΥΛΙΟΥ αυτη τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο. Μπήκε. Καλό μήνα. Εσύ που ξέρεις, καταλαβαίνεις, δεν θα το αναλύσω.
Τα δάκρυα που τρέχουν αυτή τη στιγμή απο τα μάτια μου, είναι απο την έλλειψη σας και, όσων περάσαμε μαζί, Ραφαέλα, Πασχάλη, Λίνα, Σοφία, Σούλα. Στη λίστα, στο μυαλό μου, είναι κι άλλα άτομα αλλά, θα μείνουν στο μυαλό μου. Με το στρατό ψιλοχαθήκαμε, άλλα ωράρια, άλλο πρόγραμμα.
Πιστεύω πως το τέλος της δικής μου εποχής, πέρασε, δεν το κατάλαβα γιατί δεν με άφηνε το μυαλό μου, ήταν απασχολημένο με άλλα.
Απο τη Λάρισα, ώρα 00:24, καλό μήνα. Πέρασα πολύ όμορφα. Ευχαριστώ.
1 Ιουλίου 2011 | 3 χρόνια. 4 Ιουλίου 2011 | 1 χρόνος.
Άλλη μια Φορά - Νατάσα Θεοδωρίδου | Στίχοι - Μουσική: Γιώργος Μουκίδης
Καθημερινά ζούμε, διάφορες και διαφορετικές εμπειρίες. Άλλες δυνατές και άλλες λιγότερο, όλες όμως μας επηρεάζουν και μας κάνουν να νιώθουμε πράγματα και συναισθήματα που δεν είχαμε βιώσει ή, που είχαμε βιώσει με διαφορετικό τρόπο όμως και ένταση. Οι καταστάσεις που έχουν τη δύναμη να μας μάθουν κάτι είναι, οι άσχημες, όπως χαρακτηρίζονται. Αυτές δηλαδή που όταν τις βιώνουμε πονάμε και "υποφέρουμε".
Αρκετοί πονάνε λόγω συναισθηματικών προβλημάτων, κάποιοι επειδή έχουν προβλήματα υγείας και αρκετοί για διάφορους άλλους λόγους που δεν είναι δυνατόν να τους γνωρίζει κανείς όλους. Καταλήγουν όμως όλοι στο ίδιο αποτέλεσμα, να πονάνε δηλαδή και να βιώνουν καταστάσεις.
Καθένας απο εμάς, αντιμετωπίζει διαφορετικά όλα αυτά τα προβλήματα και αντιδρά διαφορετικά στα διάφορα ερεθίσματα και στις προκλήσεις. Για κάποιους, το να βιώνουν δύσκολες καταστάσεις φαίνεται σαν πρόκληση, με αποτέλεσμα να προσπαθούν μέσα απο τη διαδικασία αντιμετώπισης να βγούν καλύτεροι και να έχουν επιτύχει το στόχο τους. Για κάποιους άλλους, οι δύσκολες καταστάσεις είναι καταστάσεις οι οποίες παραμένουν ως έχουν και καταλήγουν να γίνονται, μη αντιμετωπίσιμες. Συνήθως οι περισσότεροι απελπιζόμαστε και προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να προσπεράσουμε και να υπερπηδήσουμε το εμπόδιο που χαρακτηρίζουμε σαν πρόβλημα. Υπάρχουν όμως αρκετοί, οι οποίοι επιλέγουν σαν μοναδικό τρόπο αντιμετώπισης την άρνηση.
Το να επιλέξεις σαν τρόπο αντίδρασης την άρνηση δεν σημαίνει πως έχεις επιλέξει και κάποιον τρόπο αντίδρασης. Αρνούμαι, σημαίνει οτι δεν βλέπω και δεν παραδέχομαι. Δεν παραδέχομαι, σημαίνει οτι δεν αναγνωρίζω. Δεν αναγνωρίζω, σημαίνει πως δεν πιστεύω οτι υπάρχει αυτό το πρόβλημα. Το να αντιδράς όμως έτσι δεν είναι κάτι καλό και αυτό επειδή, μη αναγνωρίζοντας την ύπαρξη του προβλήματος και μή επιλέγοντας να το αντιμετωπίσω, δεν σημαίνει οτι το λύνω. Με το να εθελοτυφλώ τις περισσότερες φορές στην αρχή έχει αποτέλεσμα όμως, καταλήγει σε μεγαλύτερο πρόβλημα. Το πρόβλημα δημιουργείται επειδή, δεν λύνεται το υπάρχον αλλά παραβλέπεται, με αποτέλεσμα να συσσωρεύεται και στο τέλος να μην μπορείς να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες γιατί απλά έχουν γιγαντωθεί και είναι πιο δύσκολο.
Μην αντιδράς λοιπόν έτσι και μην προσπαθείς να προσπεράσεις το πρόβλημα που έχεις. Εμπειρικά μιλώντας, δεν λύνεται. Αν δεν έρθεις αντιμέτωπος μαζί του για να μπορέσεις να το "παλέψεις" τότε, δεν θα μπορέσεις και να πεις οτι απαλάχθηκα απο αυτό το βάρος. Εγώ δεν το έχω καταφέρει ακόμη, ίσως επειδή φοβάμαι, ίσως επειδή δεν θέλω. Ξέρω πάντως πως δεν είναι καλό.
Το να αρνούμαστε να δεχθούμε και να αντιμετωπίσουμε κάτι δεν είναι πάντα καλό.
Στις 21 Ιουνίου ήταν η παγκόσμια Ημέρα Μουσικής. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης είχε οργανώσει και σύμφωνα και με τις αφίσες έχει οργανώσει διάφορες (τύπου) συναυλιακές εκδηλώσεις, σε διαφορετικά σημεία της πόλης. Τα βίντεο που ακολουθούν είναι απο μία απο αυτές τις συναυλίες. Το συγκρότημα δυστυχώς δεν ξέρω ποιο είναι, ξέρω όμως πως η κοπελιά που τραγουδά σε κάποια βίντεο είναι απο μια παρέα που ήταν στη συναυλία και την ανεβάσανε και τραγούδησε. Απολαύστε λοιπόν...
I've seen this video clip before and haven't noticed it that much as today. Now i am showing it to you too. Can you see the meaning? Can you get the feeling? Do you have anything else to say?
Με το παραπάνω Βίντεο σας αποχαιρετώ για χριστούγεννα και πρωτοχρονιά. Δεν ξέρω αν θα μπορώ να ανανεώνω το ιστολόγιό μου απο τη Φιλανδία αλλά θα προσπαθήσω να κάνω οτι καλύτερο μπορώ. Καλές γιορτές και χρόνια πολλά σε όλους.
With the above video i'm leaving you for christmas. Tomorrow my vacation begins so i do not know if i will be able to update my blog. I'll try to do my best. Happy holidayz and back here from the 8th of January.
Πόσο εύκολο είναι: Να βγάλεις έναν άνθρωπο απο τη ζωή σου; Να αφήσεις όλες τις στιγμές - καλές ή άσχημες - να γλιστρήσουν και να εξαφανιστούν κυλώντας στου χρόνου το ποτάμι; Να μετανιώσεις για όσα έκανες με το άτομο που αγαπούσες; Να σκεφτείς πως όλος αυτός ο καιρός ήταν χρόνος που έχασες; Πόσο βολικό είναι να πείς ότι, "δεν άξιζε";
Πιστεύεις πως μετά απο όλα όσα πέρασες με ένα άτομο αξίζουν να γίνουν, να ειπωθούν ή ακόμη και να "περάσουν" από το μυαλό σου, όλα τα παραπάνω;
Και επειδή είναι λίγο υποκριτικό να κρυβόμαστε πίσω απο διάφορες προφάσεις για να μην βλέπουμε σκηνές οι οποίες είναι αντίθετες με τις κοινές πεποιθήσεις και τα πιστεύω μας, με τα οποία γαλουχηθήκαμε και μεγαλώσαμε μέχρι τώρα δημοσιεύω και το video της Madonna Live to tell που έχει μέσα τη σκηνή με τη σταύρωση. Καλή απόλαυση.
Υ.Γ. όσο για το video και όλη τη σκηνή που έγινε τόση φασαρία, πρέπει να πω, πως εγώ δεν το βρήκα καθόλου υποτιμητικό η να θίγει κάτι....
Και επειδή μου αρέσει πολύ και η μουσική μέσα απο αυτό το blog πέραν των σημαντικών θεμάτων και των θεμάτων που αφορούνε την πόλη της Θεσσαλονίκης θα δημοσιεύω και μουσικά βίντεο και πολλά ακόμη ενδιαφέροντα θέματα. Αυτό το blog δημιουργήθηκε με σκοπό να ανοίξουμε μια συζήτηση για την πόλη που όλοι μας (υποθέτω) αγαπάμε. Απολαύστε το λοιπόν σε πρώτη προβολή.