Επειδή δεν κάνει μόνο η Άντζελα (LADY) καριέρα στο εξωτερικό

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Και ενώ ο καιρός περνάει, το ΠΑ.ΣΟ.Κ νιώθει την ανάσα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α όλο και πιο κοντά του. Νιώθει το τρέμουλο που νιώθει μια γυναίκα όταν ο εραστής της, την πλησιάζει απο πίσω και η ανάσα του της χαϊδεύει το λαιμό. Τρέμει απο το ρίγος που της προκαλεί. Η βασική διαφορά όμως μεταξύ των δύο σκηνικών είναι πως η γυναίκα δεν θα κάνει τίποτα για να το αποφύγει αλλά θα σταθεί εκεί για να αφήσει τη σκηνή να συνεχιστεί και να φτάσει στο τέλος της. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ απο την άλλη κάνει σπασμωδικές κινήσεις και πολύ βιαστικές τις οποίες βέβαια δεν μπορεί - αν και προσπαθεί - να καλύψει.
Το ΣΥ.ΡΙΖ.Α - ή Σ(Φ)Υ.ΡΙΖ.Α. όπως το λέει ένας φίλος μου - εξέλεξε σαν αρχηγό του τον κο. Αλέξη Τσίπρα. Νέος άνθρωπος, επικοινωνιακός απο οτι φαίνεται και δείχνει και ο ίδιος (όπου σταθεί και όπου βρεθεί έχω την αίσθηση, (και καλά) πιο κοντά στους νέους ανθρώπους, αφουγκράζεται την κοινωνία και άλλα τέτοια χαζά και πολύ ωραία παραμυθάκια τα οποία έχουνε αρχίσει να πιστεύουν πολλοί οτι όντως συμβαίνουν. Έχει παρατηρήσει κανείς τον κο. Τσίπρα πως αντιδρά πλέον στις κάμερες και γενικότερα στα φώτα της δημοσιότητας; Σε λίγο θα τον ανακηρύξει το STATUS άνδρα της χρονιάς, θα κάνει γυμνή (λέμε τώρα) φωτογράφηση φορώντας μόνο τη σημαία του κόμματος στο πιο In περιοδικό, θα αρχίσει να προβάλλεται απο το STAR για τα κοσμικά πάρτυ στα οποία παραβρίσκεται και θα κάνει διακοπές μόνο στη Μύκονο (το απαγορευμένο νησί για τα παιδιά του μεγαλοδικηγόρου κου. Αλέξη Κούγια). Ας τον βοηθήσει κάποιος να ανταπεξέλθει στις μεγάλες απαιτήσεις που έχουν τα μέσα και ιδιαιτέρως η τηλεόραση. Καλό το να είσαι δημοφιλής αλλά αν δεν είσαι η Άννα Βίσση, ο Ρουβάς, η Βανδή έστω η Κοκκίνου βρε παιδί μου, τόση δημοσιότητα δεν σου κάνει καλό.
Ας επιστρέψουμε όμως στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Έβλεπα τις προάλλες το Γιωργάκη (μεγάλη η χάρη του) pou eixe katebei stin poreia gia to asfalistiko opou kai petyxe kai ton Aleksi Tsipra. Anarwtithika ekeini ti stigmh. Poses fores exw dei to sygkekrimeno anthrwpo na pigainei se poreies kai tetoia skeftika. Den katafera na skeftw polles fores ews kamia mporw na pw.
Ας το γυρίσουμε τώρα στα Ελληνικά - για να μπορούμε να συνεννοηθούμε. Καμία δεν κατάφερα λοιπόν να σκεφτώ και πόσες φορές έχει γίνει κάτι τέτοιο. Πως μπορείς να ερμηνεύσεις τώρα εσύ ο απλός παρατηρητής των εικόνων που μεταδίδει η τηλεόραση του Γιώργου να "κατεβαίνει" στην πορεία (νομίζω κατέβηκαν μαζί του και πολλοί υπουργοί και γενικότερα μεγάλα ονόματα ή γνωστά απο το κόμμα) και ακόμη περισσότερο να κάνει και χειραψία με τον Τσίπρα σα να πήγαν για καφέ και να πέτυχε ο ένας τον άλλο "τυχαία". Το ερμηνεύεις ως εξής.
Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ο μικρός Γιωργάκης δεν ξέρουν τι να κάνουν για να καταφέρουν να ανταπεξέλθουν στην καινούργια δυναμική (αν μπορώ να το πω έτσι) που αναπτύσσεται γύρω απο το όνομα και του συνασπισμού και έτσι προσπαθούν να αντιγράψουν τις κινήσεις αυτού. Φυσικά το καταφέρνουν αλλά το θέμα είναι πως επειδή είναι κακή αντιγραφή του ενός απο τον άλλο γίνεται μεν αλλά ανεπιτυχώς δε. Αυτό ήταν η πρώτη αφορμή. Έρχεται και η δεύτερη αφορμή που επιβεβαιώνει ακόμη περισσότερο τα παραπάνω. Ο Γιώργος έβαλε "λένε" νέους ανθρώπους στο συμβούλιο του κόμματος. Πότε έγινε ξανά κάτι τέτοιο. Είχε ξανακουστεί αυτό είναι σίγουρο και το θυμάμαι αλλά πότε το εφαρμόσανε; ΠΟΤΕ. Τώρα τι έγινε ξαφνικά και γίνεται η υπόσχεση πράξη; Τις πταίει; Κάθησε ποτέ κανείς να αναρωτηθεί;

Δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο. Κινήσεις εντυπωσιασμού απο το ΠΑΣΟΚ θα γίνονται συχνά πλέον όσο ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρίσκεται μπροστά στις κάμερες και θα συζητιέται. Μια καινούργια δυναμική μπορεί όντως να δημιουργείται σιγά σιγά αλλά θα φανεί εν καιρό. Ας περιμένουμε λοιπόν. Και ελπίζω να υπάρξουν όντως, νέες, φρέσκες, δημιουργικές και πάνω απο όλα όσο το δυνατόν εφαρμόσιμες και λιγότερο ζημιογώνες προτάσεις για την κοινωνία και τη χώρα.

Όσο για τη Νέα Δημοκρατία θα πω μόνο το εξής. Καααααααααααλάάάάάάάά....

Βρες λές να δούμε και το ΚΚΕ να αλλάζει άρον άρον την Αλέκα;

Ain't no mountain high enough

52: Επόμενη στάση ΑΤΕΙ.

ΟΣΕ --> Στάση 52. Αναμονή του λεωφορείου για να πάει κάποιος στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης.

Φοιτητές μαζεμένοι πολλοί, λεωφορεία όμως μαζεμένα ούτε ένα. 7 σειρές φοιτητές. Επιτέλους, το πολυπόθητο λεωφορείο φτάνει.

Στοιβαζόμαστε όλοι μέσα (στην κυριολεξία όμως στοιβαζόμαστε) και ξεκινάμε. Ο οδηγός αναπτύσσει ταχύτητα. Ξαφνικά φανάρι - που πάνε και τα βάζουνε κι αυτά ή, πότε πάνε και ανάβουνε κόκκινο. Τα φρένα τσιρίζουν, οι επιβάτες σιγά σιγά πηγαίνουν προς τα μπροστά με μια ελαφρά κλήση. Νιώθω κάποιον πίσω μου, το χέρι μου το νιώθει μια κοπελιά μπροστά μου, τα βιβλία στο πάτωμα, το κινητό στο τζάμι. Ο οδηγός να βρίζει.

5
4
3
2
1

Πράσινο. Πάμε. Οι ρόδες γυρίζουν, το λεωφορείο αναπτύσσει ταχύτητα, κουδούνι. Στάση. Τα φρένα τσιρίζουν. Η ελαφρά κλήση που λέγαμε εννοείται κάθε φορά που τα φρένα μπορεί είτε να τσιρίζουν είτε απλά να ακούγονται. Ξεκινά πάλι το λεωφορείο. Κάθε λίγο και λιγάκι, κάποιος απο το δρόμο θα θέλει να ανέβει, κάποιος απο το λεωφορείο να αποβιβαστεί ή κάποιο φανάρι θα τυχαίνει. Είτε θέλεις να επιβιβαστείς είτε να αποβιβαστείς το σκέφτεσαι. Είναι τόσο ασφυκτικά γεμάτο το λεωφορείο που αναρωτιέσαι αν θα προλάβεις να φτάσεις στην πόρτα, καθώς και αν θα μπορέσεις να χωρέσεις για να μπεις απλά και να στέκεσαι με την πλάτη στην πόρτα. Μοναστηρίου. Δεν χωράνε άλλα αυτοκίνητα. Πρωινή κίνηση βλέπεις. Επιτέλους. Η γέφυρα στα ΚΤΕΛ. Τελευταία στάση πρίν το ΤΕΙ. Οι φοιτητές που περιμένουν εκεί πέρα πρέπει να είναι τυχεροί καθώς, υπάρχουν φορές που το λεωφορείο δεν σταματάει για να ανέβουν και φορές που σταματάει. Ανάλογα με τον κόσμο. Απο τα ηχεία ακούγεται η κοπελιά να αναγγέλλει τη στάση. Φτάνουμε επιτέλους. 30-40 λεπτά αργότερα είσαι στο ΤΕΙ. Κόσμος κατεβαίνει και κατεβαίνει και κατεβαίνει απο το λεωφορείο. Αναρωτιέσαι πως χωρέσατε πάλι τόσα πολλά άτομα εκεί μέσα. Θαύμα σκέφτεσαι.

ΟΣΕ --> Στάση 52. Αναμονή του λεωφορείου για να πάει κάποιος στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης.
Φοιτητής κανείς μαζεμένος. Δυο τρία άτομα έτσι για τα μάτια του κόσμου.
Το λεωφορείο φτάνει αν δεν είναι ήδη εκεί. Ανεβαίνουμε, καθόμαστε και είναι τόσο χαλαρά που τρομάζεις. Καμία σχέση με το πρωί. Ξεκινάμε. Πρώτο φανάρι. Σταματάμε. Ανάβει πράσινο. Απο τα ηχεία αν ξεχαστείς ξαφνικά ακούς την αναγγελία "Επόμενη στάση ΑΤΕΙ. Next Station ATEI". Κοιτάζεις έξω. Φτάνεις ΤΕΙ σε λίγο.
Απόγευμα. Μοναστηρίου άδεια. Κανένα αυτοκίνητο. Κανείς δεν κατεβαίνει, κανείς δεν ανεβαίνει. Ο οδηγός μιμείται τον Σουμάχερ κι εσύ έχεις κολλήσει ήδη στην πλάτη της θέσης. Το στομάχι σου επίσης έχει κολλήσει στην πλάτη σου. Ο οδηγός συναγωνίζεται τον εαυτό του στο ποιος τρέχει περισσότερο. Τελικά κερδίζει ο ίδιος. Χρειάστηκες 15 λεπτά για να φτάσεις. Κατεβαίνει. Φιλάς το χώμα που πατάς και λες πως δεν ξανανεβαίνεις σε αυτό τον οδηγό. Τι το ήθελες.

Παρατηρείς καμία διαφορά μεταξύ των δύο διαφορετικών στιγμών;

Another Chance | The love we're afraid of.

Love we need to give.

Love we need to take back.

Love that nobody accepts.

Love that most of us are afraid of it.

I've seen this video clip before and haven't noticed it that much as today. Now i am showing it to you too. Can you see the meaning? Can you get the feeling? Do you have anything else to say?