“Σήμερα είμαστε όλοι Gay”

Επειδή εγώ με το παρακάτω κείμενο συμφωνώ.

γράφει ο Τέο Ιωάννου - 07/06/2008 για το skai.gr

Gay στο κέντρο της Αθήνας; Σκάνδαλο!

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την ιστορία ενός κολλητού της πρώην μου. Ο Άγγελος είναι δάσκαλος σε γυμνάσιο της επαρχίας, επιτυχημένος και δημοφιλής τόσο ανάμεσα στους μαθητές του, όσο και στους συναδέλφους του στο σχολείο. Έχει μόνιμη σχέση -και συμβίωση- εδώ και πέντε χρόνια, είναι διανοούμενος με εξαιρετική αίσθηση του χιούμορ, είναι εξωστρεφής, έχει πολλές παρέες και ασχολείται με το Internet. Το μόνο του πρόβλημα, είναι ότι δεν μπορεί να αναρτήσει το προφίλ του στο Facebook, ώστε να έχει επαφή με φίλους, συναδέλφους και παλιούς συμμαθητές. Γιατί; Επειδή είναι gay, όπως και πολλοί φίλοι του στο Facebook, γεγονός που ενδέχεται να “προδώσει” τις σεξουαλικές του προτιμήσεις στο Διαδίκτυο, με αποτέλεσμα να καλλιεργήσει καχυποψία -και προκατάληψη- στους μαθητές, στους γονείς και στους συναδέλφους του στο σχολείο.

Ο Άγγελος δεν είναι αυτό που αποκαλούμε “ομοφυλόφιλος της ντουλάπας” (“closet homosexual”). Η οικογένειά του, οι φίλοι του, ο κοινωνικός του περίγυρος, γνωρίζουν και αποδέχονται πλήρως τη σεξουαλικότητά του. Το επαγγελματικό του περιβάλλον, όμως, είναι μια άλλη, πονεμένη ιστορία. Η περίπτωση του κάθε άλλο παρά μοναδική είναι. Τη συναντάμε καθημερινά τριγύρω μας, την αντιμετωπίζουμε με κατανόηση, συμπάθεια και -ενίοτε- συγκατάβαση, την αποδεχόμαστε με μια μοιρολατρία του τύπου “τι να κάνουμε, έτσι είναι τα πράγματα”. Και την αφήνουμε έξω από τις όποιες ιδεολογικές μας αντιπαραθέσεις, γιατί κατά βάθος κρίνουμε ότι δεν μας αφορά άμεσα. Στην τελική, ο straight μικρόκοσμός μας έχει αρκετά δικά του προβλήματα χωρίς τις διαπλοκές του άγνωστου, ακατανόητου και πιθανώς “σεξουαλικά αχαλίνωτου” gay υπόκοσμου…

Κατά τα άλλα, αυτοχαρακτηριζόμαστε κοινωνικά φιλελεύθεροι! Παλεύουμε για την ισότητα των φύλων, εναντιωνόμαστε στο ρατσισμό και την ξενοφοβία, αγκαλιάζουμε τους οικονομικούς μετανάστες, μας προσβάλει ο συντηρητισμός της μισαλλόδοξης Ορθοδοξίας και κατακεραυνώνουμε την αστυνομική βία που με τόση ευκολία προβάλλουν οι τηλεοπτικές μας οθόνες. Όταν, όμως, οι ίδιες οθόνες προβάλλουν τις απρόκλητες και βαθιά ρατσιστικές αντιδράσεις συντηρητικών και “αγανακτισμένων” συμπολιτών μας απέναντι στον κατά τα άλλα συμπαθέστατο δήμαρχο Τήλου -που τόλμησε να προκαλέσει το δημόσιο αίσθημα τελώντας τους πρώτους gay γάμους στην ιστορία της χώρας-, αρχίζουμε τα ντισνεϊκά “μούμπλε μούμπλε” και τρέχουμε να κρυφτούμε πίσω από τις “νομικές διαστάσεις της υπόθεσης”.

Φώναξε κανείς “υποκρισία”; Βεβαίως υπάρχουν νομικές διαστάσεις στο θέμα, των οποίων θα επιληφθούν τα δικαστήρια, ο Άρειος Πάγος, το Συμβούλιο της Επικράτειας, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και όποιος άλλος αρμόδιος (νομικός δεν είμαι, αλλά ακούω ότι ίσως υπάρχει νομικό κενό, ίσως είναι θέμα ερμηνείας του Συντάγματος, μπορεί να χρειάζεται συμπληρωματική νομοθεσία, κλπ.). Όλοι μας, όμως, γνωρίζουμε ότι η νομοθεσία, η δικαιοσύνη, η ίδια η πολιτεία, αντανακλούν αναγκαστικά το κοινό αίσθημα της εποχής τους. Η βαθιά συντηρητική κοινωνική πλειοψηφία θα εξοστράκιζε όποιο νομοθέτη / δικαστή / κοινωνικό λειτουργό τολμούσε σήμερα να θεσμοθετήσει ομοφυλοφιλικές ενώσεις.

Το πρόβλημά μου δεν είναι τόσο οι κοινωνικές συγκυρίες, όσο η τάση φιλελεύθερων ομοϊδεατών μου να κρύβονται πίσω τους. Η απαγόρευση κάθε είδους κοινωνικής ένωσης ομοφυλόφιλων πολιτών θα έπρεπε να μας προσβάλει σε επίπεδο αρχής. Είναι, ή δεν είναι ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων η μη κατοχύρωση στοιχειωδών νομικών, περιουσιακών, κληρονομικών - μέχρι και εργασιακών- δικαιωμάτων Ελλήνων πολιτών που επιλέγουν να ζήσουν ως ζευγάρια με ομόφυλούς τους; Αποτελεί, ή δεν αποτελεί προκατάληψη η κοινωνική σύμβαση “τα εν οίκω μη εν δήμω” για τους gay φίλους μας; Και στην τελική, γιατί μας αφορά τι κάνουν δύο ενήλικοι ή δύο ενήλικες στο κρεβάτι τους, από τη στιγμή που συμφωνούν συναινετικά μεταξύ τους και σέβονται τους νόμους περί αποπλάνησης ανηλίκων;

Σήμερα, ημέρα του ετήσιου “Φεστιβάλ Υπερηφάνειας”, του “Athens Pride”, την ώρα που εκατοντάδες Έλληνες ομοφυλόφιλοι και λεσβίες παρελαύνουν υπερήφανοι στο κέντρο της πρωτεύουσας, ο Άγγελος βρίσκεται στα Εξάρχεια για γεύμα με τον σύντροφό του και φίλους τους. Δεν αισθάνεται την ανάγκη να βγει στους δρόμους και να πανηγυρίσει τη σεξουαλικότητά του - αυτό το κάνει κάθε μέρα στο ιδιωτικό του περιβάλλον. Όχι, δε σνομπάρει την εκδήλωση. Απλά, θα προτιμούσε να ζει σε μια κοινωνία που να μην τον αναγκάζει να κρύβει τις σεξουαλικές του προτιμήσεις στο σχολείο του επειδή κάποιοι γονείς πνιγμένοι στην προκατάληψη φοβούνται ότι θα αποπλανήσει τα βλαστάρια τους…

Και ξαφνικά, θυμήθηκα τον εμπνευσμένο λόγο του προέδρου Κένεντι στο Βερολίνο πριν από 47 χρόνια, όταν μπροστά στο φρεσκοχτισμένο τείχος του Βερολίνου εκφωνούσε το περίφημο “Είμαστε όλοι Βερολινέζοι”, δίνοντας συμβολικά το μήνυμα της συμπαράστασης στους πολίτες μιας απρόκλητα και άδικα διχασμένης μεγαλούπολης. Κάπως έτσι κι εγώ, γνωρίζοντας τις συνέπειες και τον μοιραίο σαρκασμό της γεμάτης προκαταλήψεις straight πλειοψηφίας στην οποία ανήκω, αισθάνομαι την ανάγκη αυτή τη μέρα να αναφωνήσω…

… “Σήμερα, είμαστε όλοι gay”.

Κι ας αρχίσουν τα όργανα.

To krasaki tou tsou

ΕΡΤ, Nova, Δικαιώματα, Ακρόπολη, Ελλάδα

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΕΤΟΙΜΟΙ
ΓΙΑ ΤΟ EURO 2008
ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

Αυτό γράφει η νέα διαφημιστική καμπάνια της ΝΕΤ. Αφορά φυσικά το Euro 2008 το οποίο θα διεξαχθεί σε λίγο καιρό - δεν θυμάμαι τη χώρα στην οποία θα γίνει. Αρχικά θα πω οτι κάνει καλό παιχνίδι με τις λέξεις έτσι όπως τις μπλέκει.

Αυτό όμως δεν είναι ο λόγος για τον οποίο σχολιάζω τη διαφήμιση και την παρουσιάζω και απο εδώ. Όταν είδα τη διαφήμιση μου ήρθε κατευθείαν στο μυαλό ό,τι έχω ακούσει και έχω διαβάσει για τα περιβόητα δικαιώματα απόκτησης και προβολής των αγώνων απο ένα κανάλι.
Όλα όσα λέγονται και γράφονται έχουν να κάνουν με το πόσα χρήματα κοστίζουν αυτά τα δικαιώματα και ποιος έχει την ευχέρεια να τα δώσει και να προβάλει τους αγώνες οι οποίοι αποφέρουν επίσης και πολλά χρήματα πίσω στον κανάλι. Αξίζει βέβαια, να σημειώσουμε κάτι αρχικά. Αξίζει λοιπόν να ειπωθεί πως ένα κανάλι ναι μεν δίνει πολλά χρήματα για τα δικαιώματα αλλά επίσης, βγάζει και πολλά χρήματα απο τα παιχνίδια, καθώς τα διαφημιστικά την ώρα αυτή μπορεί να μην είναι πολλά αλλά, είναι πολύ ακριβά. Οπότε το πιο πιθανό είναι πως τα κανάλια βγάζουν όσα έχουν δώσει ίσως και παραπάνω απο αυτά.

Τώρα θα μου πεις πως σου ήρθε αυτό και το σχολιάζεις. Η αλήθεια είναι πως το σκέφτομαι εδώ και μέρες καθώς έγινε με αφορμή την πώληση της Nova στη Forthnet. Όταν έγινε λοιπόν αυτήν η κίνηση, που κάποιοι τη λένε στρατηγική κίνηση και κάποιοι άλλοι συμφωνούν αλλά, έρχονται να προσθέσουν και το οτι μπορεί να καταστραφεί η εταιρεία καθώς η Forthnet δεν έχει εμπειρία στα τηλεοπτικά νερά, κάποιοι σχολιάζανε πως το δυνατό χαρτή της Nova είναι τα αθλητικά κανάλια, και πως αν γίνει κάτι με αυτά και τα δικαιώματά τους τότε θα χάσει κατα πολύ την αξία της. Είναι βέβαια σωστό και αληθές αυτό το οποίο λένε καθώς είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να βγάλει κι άλλα χρήματα κάποιος αν θέλει και πουλήσει τα προγράμματα αυτά (δηλαδή τον κάθε αγώνα) με πληρωμή ανα όψη, το λεγόμενο και pay per view.

Πάλι ξέφυγα απο το θέμα. Όλα αυτά αναρωτιόμουν λοιπόν και σκεφτόμουν. Μας αρέσει όταν το μεγάλο κανάλι παίζει αγώνες, μας αρέσει που ο ΑΝΤ1 παίζει καλές σειρές (αν και όχι πάντα), και λογικά μας αρέσει και απο κάτι για κάθε κανάλι. Παραπονιόμαστε όμως όλοι πως πληρώνουμε την ΕΡΤ και λέμε πως δεν θέλουμε, και δώστου τα γιατί να πάνε και να έρχονται, και τα μα, και τα παράπονα και το να προσπαθούμε να μην την πληρώνουμε. Μετά όμως όταν η ΕΡΤ αγοράζει τα δικαιώματα για τους αγώνες ή κάνει κάτι ακριβό και δώσει πολλά χρήματα τότε ΟΛΟΙ μας διαμαρτυρόμαστε, πως η ΕΡΤ ξοδεύει τα χρήματα του λαού, και πως σπαταλά κρατικό χρήμα, και θα έπρεπε να κάνει κάτι άλλο, και να δείχνει κάτι άλλο, πιο καλό, πιο ποιοτικό, και δεν θέλουμε σκουπίδια απο αυτά που πληρώνουμε και άλλα τέτοια χαζά. Και άντε, η ΕΡΤ αυτά τα παίζει για να μην παραπονιόμαστε. Τα βλέπει κανείς; Πόσοι απο εμάς έχουν καθήσει να δούνε τα ντοκιμαντέρ που παίζει η ΕΤ1; Πόσοι απο εμάς έχουν καθήσει να δούνε τις Ευρωπαϊκές παραγωγές διαφόρων ειδών που παίζει η ΕΤ3; Πόσοι απο εμάς άραγε καθήσανε και τα είδανε όλα αυτά; Πάντως σίγουρα όχι όσοι φωνάζουμε.

Οπότε, μήπως τελικά είναι καλύτερα, να παραπονιόμαστε και να θέλουμε η ΕΡΤ να προσπαθήσει να γίνει εμπορική ή πιο εμπορική ή, ακόμη καλύτερα να έχει κάποια εμπορικά κομμάτια απο τα οποία θα μπορεί να βγάζει χρήματα για να ενισχύει τις υπόλοιπες παραγωγές της και επενδύσεις;

Παράλληλα με αυτά έγινε και κάτι που μάλλον πέρασε στην αφάνεια. Στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων και άν.
Η Ακρόπολη, μέσα απο μια ψηφοφορία η οποία διενεργήθει μέσα απο την ιστοσελίδα www.askmen.com η οποία αφορούσε τα μέρη με την καλύτερη θέα, αναδείχθηκε ή σκαρφάλωσε, όπως θέλετε πείτε το στην πρώτη θέση, με την κατάταξη να είναι ως εξής:

1)Ακρόπολις / Ελλάδα
2)Βουνά Lipu / Kίνα
3)Ακτή Lanikai / Χαβάι
4)Πύργος του Άιφελ / Γαλλία
5)Γκράντ Κάνιον / ΗΠΑ
6)Κόκκινη Πλατεία / Ρωσσία
7)Βουνό Έβερεστ / Κίνα
8)Πλατεία Τimes / HΠΑ
9)Τα λευκά βράχια στις ακτές του Dover / Αγγλία
10)Βουνό Κορκοβάντο / Βραζιλία

Και ενώ όλα αυτά λαμβάνουν χώρα, το καλοκαιράκι πλησιάζει, ο καιρός τρελάθηκε, βροχές αρκετές πλέον και είναι αρκετά παράξενο, οι έλληνες και οι ελληνίδες ξαναμπήκαν στα γυμναστήρια και όλα πάνε καλά. Άντε να δούμε τι άλλο μας περιμένει.

Περνάνε οι μέρες...

Δρομάκια πλημμυρισμένα απο τη μυρωδιά του βασιλικού.
Ακακίες "φορτωμένες" με μικρά άσπρα μυρωδάτα λουλουδάκια που μυρίζουν λες και πας στον παράδεισο.
Καυσαέριο εναντίον Όμορφων μυρωδιών.

Μπήκε η άνοιξη πλέον και το βλέπεις παντού, το μυρίζεις συνέχεια, το αισθάνεσαι. Πλέον δεν έχει δικαιολογία να μην είσαι χαρούμενος. Δεν έχεις δικαιολογία να γκρινιάζεις. Βγές έξω, διασκέδασε, πέρνα καλά, πιές καφεδάκι, δες φίλους, κανονίστε αποδράσεις για τα σαββατοκύριακα. ΜΗΝ ΜΕΝΕΙΣ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ.

Μεγάλη Εβδομάδα πλέον, εβδομάδα των παθών κατα την εκκλησία. Στις εκκλησίες όλης της χώρας καθημερινά θα τελούνται λειτουργίες και θα γίνεται η ανάγνωση των ευαγγελίων. Τα πάθη του Χριστού θα ξεδιπλώνονται μπροστά σου μέσα απο το άκουσμα και το ανάγνωσμα των ευαγγελίων. Να νιώθεις πως συμπάσχεις, να νιώθεις πως συμμετέχεις κι εσύ σε αυτό το μυστήριο.
Νηστίσιμα εδέσματα γεμίσανε τα τραπέζια μας. Διαφορετικές γεύσεις. Άλλες αισθήσεις, άλλες γεύσεις. Το λάδι, τα όσπρια, τα μυρωδικά, ψωμί κι ελιές. Λαδάκι επάνω στη φέτα και ρίγανη για τη μυρωδιά και τη γεύση. Τραγανιστό ψωμί, ξεροψημένο στη φωτιά. Ποιός μπορεί να πει πως το πάσχα είναι μια γιορτή την οποία δεν τη νιώθεις, δεν την καταλαβαίνεις, δεν την ζείς κι εσύ.
Οι πόλεις σιγά σιγά αδειάζουν, όλοι κατευθύνονται στα χωριά τους ή σε νησιά για να περάσουν αυτές τις λίγες μέρες ξεκούρασης. Να δούνε οικογένειες, φίλους, γνωστούς και αγνώστους.
Αυτό το πάσχα ας ελπίσουμε οτι θα προσέχουμε λίγο περισσότερο στο δρόμο καθως οδηγούμε. Θέλουμε να επιστρέψουμε όλοι μας πίσω υγιείς και όχι με ένα ή δύο άτομα λιγότερο. Ας προσέξουμε για να μπορούμε να ζούμε το πάσχα και όλες τις εποχές και του χρόνου και όλα τα επόμενα χρόνια.

Καλό πάσχα σε όλους. Αν και καθυστέρησα να ανανεώσω το ιστολόγιό μου εύχομαι σε όλους καλό πάσχα και θα επικοινωνήσουμε πιθανόν μετά την Κυριακή του Πάσχα καθώς θα πάω κι εγώ να δω τους δικούς μου.

Στα νεώτερα που θα έρθουν, και στα καλύτερα που θα πραγματοποιηθούν.

On commence.

1. Όνομα: Grigsgr (απο αυτό βγαίνει και το όνομά μου)

2. Γενέθλια: 13/1

3. Ζώδιο: Αιγόκερως

4. Χρώμα μαλλιών: καστανο

5. Χρώμα ματιών: Καστανά

6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ? Ναι. Μια φορά και βρίσκομαι στη διαδικασία να πλέον...

7. Eίδος μουσικής που ακούς: Chill Out, Chil House, Jazz, Soul, RnB, House, Greek

8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: Αχ, δεν έχω κάποιον.

9. Ποιός φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά? Ο Χρήστος, στη Μήλο

10.Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Ένα συγκεκριμένο άτομο σκέφτομαι

11.Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν αποχωρίζεσαι ποτέ: Το κινητό με τα handsfree μου καθώς ακούω μουσική on the road

12.Τί έχεις στον τοιχό σου? To 5,1 ηχοσύστημά μου

13.Τί έχεις κάτω από το κρεβάτι σου? Τις βαλίτσες μου και αρκετή σκόνη απο οτι βλέπω κάθε φορά που καθαρίζω

14.Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες? Θα τρόμαζα αρχικά, θα σηκονώμουν, θα έβλεπα τι έγινε, θα προσπαθούσα να καταλάβω πως έγινε και μετά (γαμώτο) θα το μάζευα.

15.Αγαπημένος αριθμός: 13

16.Αγαπημένο όνομα: Αλέξανδρος

17.Το χόμπι σου: Περπάτημα

18.Που θα ήθελες να ήσουν τώρα: Δεν έχω κάπου συγκεκριμένα. Είναι πολλά τα σημεία που θα μπορούσαν να με "τραβήξουν".

19.Μία ευχή για το μέλλον: Υγεία και νερό

20.Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποιά εποχή θα πήγαινες? Θα ήθελα να πάω στην αρχαιότητα. Όταν ζούσαν οι αρχαίοι Έλληνες, με το κινητό μου το Cybershot εννοείται και μια κάμερα και να τραβήξω τα ντοκουμέντα. Να γυρίσω έπειτα στον πραγματικό χρόνο και να τα πουλήσω.

21.Φωτιά!Πάρε κάτι μαζί σου: Το laptop μου και το σκηρό μου δίσκο. Ίσως και κανένα ρουχαλάκι.

22.Αγαπημένο λουλούδι: Δεν ξέρω πως το λένε

23.Αγαπημένη σειρά: Desperate Housewives, Ugly Betty, Heroes

24.Αγαπημένη ταινία: Anastacia, Οι απίθανοι

25.Αγαπημένο τραγουδι: Una notte a Napoli, Κακά παιδιά (Άννα Βίσση)

26.Αγαπημένο βιβλίο: Δεν υπάρχει. Αυτό που μου άρεσε όμως αρκετά είναι το "Ποτέ χωρίς την κόρη μου"

27.Αγαπημένο ζώο: Όλα αρκεί να ανήκουν σε άλλους και όχι εμένα

28.Αγαπημένο ρούχο: Αυτά που βγάζω πιο εύκολα

29.Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Κανείς. αυτοί που με κάνουν να χορεύω

30.Αγαπημένο χρώμα: Πράσινο

31.Αγαπημένο φαγητό: Παστίτσιο, Σπανακόριζο/Λαχανόριζο/Ρεβύθια αλάδωτα

32.Με ποιόν χαρακτήρα cartoon (Disney,WB,comiks) ταυτίζεσαι: Επίσης δεν ξέρω

33.Κακή συνήθεια: Έχω επιλεκτική μνήμη. Κοινώς ξεχνάω πολλά και πολύ εύκολα

34.Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Συνέχεια χαρούμενος

35.Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Προσπαθώ να μην έρχομαι σε κόντρα με τους άλλους

36.Συνηθισμένη ατάκα: Αχ, καημένε χαράλαμπε

37.Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Ραδιοφωνικός παραγωγός (απωθημένο)

38.Μεγαλύτερος φόβος: Μην ξεμείνω απο χρήματα και δεν μπορώ να ανταποκριθώ στις υποχρεώσεις μου. Αν δεν χρωστώ δεν έχω πρόβλημα.

39.Η καλυτερη pizza: Υπάρχει;

40.Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι: επιπλέον ταλαιπωρία για καθάρισμα

Δεν θα προσκαλέσω κάποιων. Θα προτιμήσω να σας αφήσω να επιλέξετε εσείς ποιος θα το κάνει.
Σας περιμένω όμως.