Cookie Land στην Ερμού

Θέλετε να μιλήσουμε και πάλι για γλυκό; Ας το κάνουμε για το Cookie Land στην Ερμού. Ένα μαγαζί που το λες και κρυμένο μέσα στο στενό της Παναγίας Καπνικαρέας, όπως κατεβαίνεις αριστερά και στο βάθος βλέπεις την ακρόπολη. Το μαγαζί δεν το παρατηρείς αν απλά είσαι περαστικός και δεν γυρίσεις το κεφάλι σου ή αν δεν σου το έχουν αναφέρει ήδη. 

Είναι κατάστημα λοιπόν που όπως λέει και το όνομά του, ασχολείται με κουλουράκια και άλλα γλυκά! Εγώ, καθότι είμαι και καμμένος, επικεντρώθηκα στα Cupcakes μιας και είναι ένα γλυκό που μου αρέσει πολύ. Μπήκα λοιπόν εκεί μέσα και ξεκίνησα να παρατηρώ τη βιτρίνα. ήταν απλά μια οπτασία. Δεν χόρταινες να τα κοιτάς και δεν σταματούσες να τα λιγουρεύεσαι. Κάτι πολύ καλό. Παρατηρώντας λοιπόν, έπεσε το μάτι μου στα μικρά. Τι εννοώ με αυτό. Υπάρχουν δύο μεγέθη με τα εν λόγω κεκάκια. Τα μεγάλα (κανονικά) και τα μικρά που είναι μια χαψιά. Φυσικά πήρα απο τα μικρά, που είναι πεντανόστιμα και δοκίμασα όλες τις γεύσεις. 

Αναφερομενος στο μαγαζί λοιπόν. Εκτός του μεγέθους, είναι ένα ωραίο μαγαζί. Περιποιημένο, μαζεμένο και με όσα χρειάζεται μέσα. Χωρίς περιτά και φρου φρού. Μπαίνεις, βλέπεις, μαγεύεσαι και τέλος. Ό,τι χρειαζόταν να πάθεις, το έπαθες. Τι άλλο. Δυστυχώς δεν γνωρίζω για να σας σχολιάσω για τα υπόλοιπα γλυκά αν και δεν θα αργήσω να μάθω αλλά, για τα κεκάκια, ξέρω να σας πω ότι είναι πολύ ωραία. Νόστιμα, προκλητικά, γευστικά και επίσης, όχι τσουχτερά στην τσέπη. Τα ευχαριστήθηκε όλη η παρέα και είναι κάτι πολύ θετικό αυτό. 

 

Αξίζει επίσης να αναφερθώ στο γεγονός ότι το προσωπικό είναι πολύ ευχάριστο, καθόλου ψωνισμένο, αρκετά δεκτικό στο να εξυπηρετήσει και πρόθυμο. Ένα μαγαζί δηλαδή στο οποίο χαίρεσαι να πηγαίνεις γιατί σε κερδίζουν (σε αντίθεση με άλλα, βλ. παλιότερο άρθρο). Μην παραλείψετε να περάσετε απο εκείνη την γωνία της Ερμού μιας και θα σας αρέσει αρκετά και θα το ευχαριστηθείτε. Τολμήσετε και θα ανταμιφθείτε απο την γευστική απόλαυση και ο ουρανίσκος σας θα θέλει κι άλλο.

Σημείωση1. Υπάρχει ακόμη ένα κατάστημα στου Ζωγράφου.
Σημείωση2: Πατήσετε επάνω στις φωτογραφίες για να μεγαλώσουν.

Toast 2010 (Movie)

Αν και 2 χρόνια μετά, είδα αυτή την ταινία. Δεν ήξερα ακριβώς τι πραγματευόταν. Καθώς την παρακολουθούσα ένιωσα άσχημα για τις σχέσεις, για την οικογένεια, για την αγένεια, για την απάθεια, για την αδιαφορία, για τα χαμένα όνειρα.

Ένιωσα όμορφα όμως για το θάρος, για την προθυμεία, για την όρεξη, για την αγάπη, για τη νοσταλγία.

Συγκινήθηκα και μίσησα. Απεχθάνθηκα και "λάτρεψα".

Είναι μια ταινία που όχι απλά είναι ωραία για να τη δείς αλλά πρέπει. Καλή φωτογραφία, πολύ ωραίος ο τρόπος που οι ηθοποιοί υποδύονται τους ρόλους τους και ενα πολύ βασικό στοιχείο! ΜΟΥΣΙΚΑΡΕΣ!!!!!!
Μην το σκέφτεσαι. Απλά δες την ταινία.

Toast Movie Songs

> He's Got Something (Performed by: Dusty Springfield)
> Ne me Quittes Pas (If You Go Away) (Performed by: Chris Egan)
> The Look of Love (Performed by: Dusty Springfield)
> Ne me Quittes Pas (If You Go Away) (Performed by: Dusty Springfield)
> I Only Want to be With You (Performed by: Chris Egan)
> Little By Little (Performed by: Dusty Springfield)
> I'll Try Anything To Get You (Performed by: Dusty Springfield)
> Yesterday When I was Young (Performed by: Dusty Springfield)

Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής ΕΡΤ & Δημήτρης Τσάκας

Τη δευτέρα 21 Ιανουαρίου ήμουν κι εγώ εκεί και παρακολούθησα τη συναυλία που έδωσε η Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ με τον Δημήτρη Τσάκα στο "Θέατρον" του Κέντρου Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος.

Η αίθουσα ήταν γεμάτη απο άτομα διαφορετικών ηλικιών. Κυρίως ήταν ηλικιωμένοι και αρκετοί επίσης γύρω και κάτω απο τα 30. 

Η συναυλία αποτελούνταν απο 2 μέρη, στο πρώτο έπαιζε ο Δημήτρης Τσάκας με το κουιντέτο του κάποια έργα του ιδίου και άλλως συνθετών της τζαζ. Στο δεύτερο συμμετείχε και η ορχήστρα της ΕΡΤ όπου παρουσιάστηκαν 11 κομμάτια απο το έργο "Charlie Parker with Strings".

Η παράσταση είχε όμορφους ήχους της τζαζ όπως είναι αναμενόμενο και ήταν ωραία. Η αίθουσα είναι επίσης πολύ ωραία και το κλίμα ήταν καλό. Γενικότερα δεν έχω πολλά να πω γιατί όσοι γνωρίζουν την Ορχήστρα της ΕΡΤ γνωρίζουν τι μουσική "μπορεί και παίζει" και όσοι γνωρίζουν τον κύριο Τσάκα επίσης, γνωρίζουν τι μουσικές "μπορεί και παίζει". Εξάλλου δεν είμαι και ο ειδικός εδώ. Κρίνω πάντα σαν θεατής, απο το τι με έκανε να νιώσω αυτό που είδα-άκουσα μέχρι τον κόσμο και το περιβάλλον.

Προσωπικά μου άρεσε η συναυλία αν και πιστεύω ότι υπήρχαν σημεία στα οποία θα ταίριαζε και μια φωνή όπως επίσης, πιστεύω ότι υπήρχαν σημεία στα οποία η συνύπαρξη της ορχήστρας μαζί με το κουιντέτο ήθελε λίγο περισσότερο ταίριασμα. Σε γενικές γραμμές ήταν μια όμορφη βραδιά με ωραίους ήχους, με μια καλή ορχήστρα και με έναν απο τους καλύτερους σαξοφωνίστες. Τι άλλο να πείς μετά! 

Τη διεύθυνση της ορχήστρας είχε ο Δημήτρης Μπουζάνης. Το κουιντέτο αποτελούνταν απο τους Δημήτρη Τσάκα στο σαξόφωνο, τον Κωστή Χριστοδούλου στο πιάνο, τον Σωτήρη Ντούβα στα ντραμς, τον Περικλή Τριβόλη στο κοντραμπάσο και τον Αντώνη Ανδρέου σαν ειδικό καλεσμένο στο τρομπόνι. 

Απο εκεί και πέρα, κρίνοντας τον κόσμο. Μπορώ να πω ότι οι μισοί ήταν άθλιοι και για ξύλο. Και αναφέρομαι κυρίως στους ηλικιωμένους που τελικά, το κακό συνήθειο που έχουν να είναι αγενείς το "κουβαλάνε" μαζί τους σε κάθε έκφανση της κοινωνικής τους ζωής. Ο απο πίσω μου ας πούμε ο γύρισε σε κάποια φάση και σχολίασε ότι "Γι'αυτό δεν πάει ποτέ η Ελλάδα μπροστά, αφού όλες οι συναυλίες καθυστερούν να ξεκινήσουν, για να μην αναφερθώ στα μηχανάκια με τις εξατμίσεις". Και είναι και πολλά ακόμη αλλά, αυτό είναι το κορυφαίο όλων. Ήταν τόσο έξυπνα στοχευμένο στα βασικά και δομικά προβλήματα της χώρας αυτό το σχόλιο του κυρίου που συγκλονίστικα! Επίσης να αναφέρω ότι στον χώρο κατέφθασαν όλοι με το εφάπαξ τους (δηλαδή με AUDI, Mercedes και άλλα συναφή αυτοκίνητα) και ότι θα μπορούσαν να μην το παίζουν όλοι τόσο εκλεπτισμένοι και ποιός ξέρει τί. Συναυλία τζαζ παρακολούθησαν, δεν πήγαν και στην πρώτη συναυλία του χρόνου απο την Συμφωνική Ορχήστα στη Βιέννη. 

Σημείωση: Συγχωρήσετε την όποια παρέμβαση απο την καούκα της μπροστά μου. Για έναν παράξενο λόγο ΜΟΝΟ όταν εγώ τραβούσα βίντεο κουνούσε το κεφάλι της. Τις υπόλοιπες στιγμές δεν κουνιόταν.

Ας μιλήσουμε για τα Hamptons Cupcakes

Λοιπόν, επισκέφτηκα τα Hamptons Cupcakes την Κυριακή που μας πέρασε 13 Ιανουαρίου 2013 και θέλω να μοιραστώ την άποψή μου και τη σκέψη μου μαζί σας.

Αρχικά μπερδεύτηκα πολύ μέχρι να βρώ το μαγαζί μιας και δεν φαίνεται (είναι πίσω απο ένα άλλο μαγαζί και πρέπει να προχωρήσεις έναν διάδρομο για να το δεις). Αυτό είναι και το τελευταίο βέβαια μιας και δεν είναι ούτε πρόβλημα ούτε κάτι που θα σε αποτρέψει να πας. Αφού βρέθηκε, μπήκαμε στο χώρο. Ένα μαγαζί όμορφο, έχει το δικό του στυλ, άνετο και μεγάλο. Μέσα δεν καπνίζουν, κάτι που είναι πολύ καλό για κάποιον που δεν καπνίζει (βλ. εμένα) και έτσι, έχεις τη δυνατότητα να γευτείς τα cupcakes ή ό,τι πάρεις και να "νιώσεις" την γεύση όπως είναι. Καθήσαμε λοιπόν στο εσωτερικό του κατατήματος. Είναι ένα σημείο που αν πας μέρα με ήλιο και ίσως και προς άνοιξη - καλοκαίρι, θα είναι μάλλον πολύ όμορφα - χωρίς να σημαίνει ότι μειώνω και το εξωτερικό. Όλο το μαγαζί είναι πολύ ωραίο. Φωτεινό και δεν σε "πνίγει".

Καθίσαμε λοιπόν σε ένα μικρό τραπεζάκι και σκεφτόμασταν τι να παραγγείλουμε. Εδώ όμως υπήρχε ένα θέμα. ΔΕΝ είχε κατάλογο στα τραπεζάκια αλλά είχε ΜΟΝΟ ΕΝΑΝ στο ταμείο μπροστά, μεγάλο, γραμμένο σε μαυροπίνακα. Αυτό σημαίνει πως αν θέλαμε παράλληλα να δούμε τι θα πάρουμε και να καθίσουμε θα έπρεπε να κάνουμε ένα απο τα δύο μιας και όταν πήγαμε εμείς, έτυχε να μην έχει κάποιον που να ήθελε να καθίσει στο μαγαζί. Το λέω αυτό γιατί, αν είχε μπεί στο μαγαζί και κάποιος άλλος μαζί με εμάς, θα έπρεπε να καθίσουν στο τραπέζι που καθίσαμε εμείς. Μεγάλο αρνητικό στοιχείο η έλλειψη καταλόγων στα τραπέζια. Δεν μπορώ να κάθομαι να κοιτάζω τον κατάλογο με το κεφάλι προς το ταβάνι μόνο και μόνο επειδη το κατάστημα το σκέφτηκε λάθος. Το προσπερνάς λοιπόν και πάτε ένας-ένας για να τον δείτε. 

Ας πάμε στο θέμα της εξυπηρέτησης-σερβιρίσματος και τελευταία θα κρίνω τα προϊόντα για τα οποία το κατάστημα είναι γνωστό. Η εξυπηρέτηση λοιπόν, είναι ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ. Καθίσαμε στο μαγαζί, και έπρεπε να σηκωθώ, να παώ μπροστά στο ταμείο για να μάθω αρχικά ότι δεν έχουν καταλόγους στα τραπέζια αλλά είναι μόνο ο μεγάλος στην είσοδο. Δεν ήρθε κανείς όση ώρα περιμέναμε μέχρι να σηκωθώ να μας ρωτήσει αν θέλουμε κάτι ή γενικότερα το κλασσικό. Να μας φέρει ένα νερό και να δείξει λίγο ενδιαφέρον. Μετά φυσικά, δεν τους έβρισκες. Μπορεί να ήθελες να πληρώσεις ή οτιδήποτε και έψαχνες....

Πολύ όμορφος ο χώρος στις τουαλέτες (ναι, μου φάνηκε πολύ ωραίος και γι'αυτό το σχολιάζω). Αυτό όμως που πολλά καταστήματα έχουν τη βρύση ΤΟΣΟ χαμηλά και ΤΟΣΟ κοντά στο νεροχύτη και όταν πλένεις τα χέρια σου πρέπει να ακουμπάς και να καθαρίζεις παράλληλα και αυτόν, δεν το καταλαβαίνω.

Να μιλήσουμε τώρα για τα Cupcakes; 

Λοιπόν, Αφού λοιπόν έγιναν όλα τα παραπάνω, φτάσαμε στο σημείο να έρθουν τα Cupcakes στο τραπέζι μας. Πήραμε δύο. Αυτό με το Cream Cheese και ένα άλλο με βανίλια και πράσινο χρώμα. Και πιστέψαμε ότι θα ήταν πολύ ωραία. Χαμογελάσαμε και ξεκινήσαμε να τα τρώμε. Ο ενθουσιασμός λοιπόν, κράτησε μέχρι την πρώτη μπουκιά. Μετά απλά εξαφανίστηκε. Τα γλυκά ήταν άνοστα. Δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον και η κρέμα επίσης ήταν εντελώς αδιάφορη. Το κέικ με το τυρί, είχε ένταση (του τυριού) στην κρέμα αλλά το κέικ ήταν αδιάφορο. Το ίδιο και στο άλλο μόνο που το δεύτερο ήταν αδιάφορο συνολικά. Η κρέμα βανίλιας, σχεδόν δεν είχε γεύση, ήταν ελάχιστα γλυκιά και δεν την ένιωθες καθόλου. Και τα κέικ δεν ήταν και τίποτα το τρομερό για να σε ενθουσιάσουν και να ξαναπάς. Κάπου εδώ τελειώνει η περιγραφή των γλυκών. Δεν υπήρχε και κάτι περισσότερο να περιγράψω. Τα Cupcakes της Liz στο Ναύπλιο, είναι μακράν καλύτερα. 

Και να αναφέρω και το εξής που χρειάζεται και ΠΡΕΠΕΙ να ειπωθεί. Το μαγαζί είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ακριβό. Δεν το κρίνω με την λογική του ότι, δεν βγάζω αρκετά και δεν είχα να πληρώσω ή ότι δυσκολεύτηκα όταν μου ήρθε η απόδειξη. Είναι όμως ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ακριβό.

Τα Cupcakes €3,5 στο κατάστημα και €3,2 αν το πάρεις και φύγεις; Μα μιλάμε σοβαρά; Με αυτά τα χρήματα μπορεί να κάνει 15 cupcakes (σύμφωνα με το κόστος των υλικών). Δεν θα αναφερθώ στο κόστος του καφέ εκεί μέσα μιας και αυτό ήταν απαράδεκτα υψηλό. Για καφέ μιλάμε. Ας μαζευτούν κάποια καταστήματα. Στην σελίδα του μαγαζιού αναφέρεται ότι εισάγουν τα απαραίτητα συστατικά για να φέρουν την πραγματική γεύση των Cupcakes στην Ελλάδα. Έλα, δεν το πιστεύω. Να φανταστώ εισάγουν αμερικανικό βούτυρο επειδή είναι πιο καλό; Ή μήπως τα χρώματα ζαχαροπλαστικής απο εκεί είναι καλύτερα; Πόση κοροϊδία; 

Εν κατακλείδι, δεν θα ξαναπήγαινα στο εν λόγω μαγαζί και δεν θα το συνιστούσα σε κάποιον. Πρώτον γιατί  θεωρώ τις τιμές του απαράδεκτα υψηλές για να κάνεις αυτό το λαθος.Δεύτερον γιατί ΔΕΝ είναι τα πραγματικά αμερικανικά γλυκά. Αν ήταν, θα ήταν πιο μεγάλα, πιο γλυκά, πιο φτηνά και δεν θα ήταν άνοστα και αδιάφορα. Οπότε όσοι πιστεύετε κάτι τέτοιο, είστε απλά άχετοι.

Να ξεκαθαρίσω το εξής. Πρώτον μαγειρεύω και δεν είμαι άσχετος με το άθλημα και ξέρω να κάνω ΚΑΙ τα εν λόγω γλυκά. Έχω δοκιμάσει και στην Ελλάδα πως τα κάνουμε αλλά έχω ταξιδέψει και στο εξωτερικό και ξέρω πως είναι κανονικά, αρκετά χρόνια πρίν τα μάθουμε στην χώρα μας. Δεν τα κρίνω απλά επειδή δεν έχω τι να κάνω. Δεν μου αρέσει να με κοροϊδεύουν.

Γράμμα σε ένα παιδί

Πήγα και είδα το "Γράμμα σε ένα παιδί" με τη Ζέτα Δούκα. Μετά απο πολύ καιρό που το έλεγα, πήγα και το είδα επιτέλους. Είχα ακούσει προφανώς ότι είναι μια καλή παράσταση και ότι η κα Δούκα παίζει πολύ καλά το ρόλο της. Δεν τα πιστεύεις βέβαια μέχρι να το δεις ιδίοις όμασι.

Είναι μια παράσταση που, μαζί με την Οδύσσεια, μας μαθαίνει αρχικά ότι η Ζέτα Δούκα μπορεί και υποκρίνεται. Το σχολιάζω, μιας και δεν είναι κάτι που το πιστεύει κανείς βλέποντάς την να το κάνει μέσα απο σειρές με τον Πέτρο Φιλιππίδη (αυτή μου ήρθε πρώτη).

Μέσα απο την παράσταση, θα διακρίνεις πολλά στοιχεία που έχουν να κάνουν με τον φεμινισμό, μπορεί να ενοχληθείς και λίγο, θα διακρίνεις στοιχεία που έχουν να κάνουν με την άρνηση (της ζωής, της υπακοής), με την αντίδραση που απορρέει απο την άρνηση και γενικότερα θα δείς πολλά στοιχεία που θα σε κάνουν να νιώσεις λίγο ότι αυτό το έργο είναι μια "γροθιά" στα κοινωνικά πρότυπα, ίσως αυτής της κοινωνίας, ίσως κάποιας άλλη εποχής αλλά, απο την πλευρά της γυναίκας που προσπαθεί να σπάσει τις αλυσίδες με τις οποίες την δένουν τα κοινωνικά πρότυπα. Είναι μια παράσταση που ίσως να πείς ότι άξιζε που την είδες (δεν είμαι σίγουρος γι'αυτό). Το σίγουρο είναι ότι η παράσταση θα σε "αγγίξει", θα σε κάνει να σφιχτείς λίγο και η κα Δούκα είναι καλή.

Προσωπικά με ενόχλησε ελαφρώς το ότι υπήρχαν στιγμές που γελούσαν κάποιες γυναίκες μόνο, μέσα απο κάποιες φράσεις που προφανώς τις βρήκαν αστείες. Με έκανε να νιώσω λίγο εκτός αυτό εμένα. Λίγο ότι δεν καταλάβαινα το αστείο επειδή ήταν φτιαγμένο για γυναίκες (;), λίγο ότι ίσως και να με ενοχλούσε (φαντάζομαι όταν γραφόταν το βιβλίο, αυτό το σκοπό είχε) αυτό που άκουγα. Γενικότερα ήταν μια παράσταση που φεύγοντας έλεγα ότι ήταν καλή έχοντας όμως τις αμφιβολίες μου να με συγκρατούν απο το να πω ότι ήταν μια πολύ καλή παράσταση.

Γενικότερα, η παράσταση, είναι μια παράσταση που θα ήθελες να δεις. Σκέψου το αν προλαβαίνεις καθότι δεν γνωρίζω μέχρι πότε θα έχει παραστάσεις.


Εάν έχεις κάποια παρατήρηση ή διαφωνία, μπορείς να τη σημειώσεις στα σχόλια.