Ποιός ανακάλυψε την Αμερική; @ Vault

Διανύοντας μια εβδομάδα όπου είχαμε έκρηξη πολιτιστικών ερεθισμάτων, πήγαμε να μάθουμε "Ποιός ανακάλυψε την Αμερική".  Φτάσαμε λοιπόν στο θέατρο Vault και αναμέναμε να ξεκινήσει η παράσταση. Ανεβήκαμε στον πρώτο, μας οδήγησαν στις θέσεις μας και η παράσταση ξεκίνησε.

Δύο γυναίκες, μια ζωή, πολλές εμπειρίες, χαμένες ευκαιρίες. Πιστεύω είναι μια φράση που μπορεί να καλύψει το σύνολο του έργου. Δεν θα μπω στη διαδικασία να αναλύσω, γιατί θα είμαι κακός (θα εξηγήσω γιατί).

Αρχικά να ξεκαθαρίσω ότι είναι μια παράσταση που θα σου έλεγα να πας να τη δεις σίγουρα. Θα σου προκαλέσει προβληματισμό, θα σε βάλει σε σκέψεις, θα σε κάνει να αναρωτηθείς τι γίνεται μετά και ανάμεσα. Παρακολουθείς τη ζωή δύο γυναικών, τα προβλήματά τους, τις χαρές τους, τις επιλογές τους. Βλέπεις τι αλλάζει στα χρόνια και τι παραμένει ίδιο, πως επηρεάζεται μια σχέση φιλική και προσωπική, πως αντιμετωπίζεται και πως απορρίπτεται.

Τι με ενόχλησε εμένα που είμαι άντρας; Επειδή δεν συμμερίζομαι τις απόψεις και τις δυσκολίες της γυναίκας, απορώ πως γίνεται να έχουν τόσα πολλά προβλήματα και να δυσκολεύονται να βρουν λύσεις. Δεν καταλάβαινα επειδή δεν τα ζω και δεν καλούμαι να τα αντιμετωπίσω. Σίγουρα όμως μου άρεσε και σίγουρα όπως προείπα σου προτείνω να πας. Θα σου αρέσει κι εσένα έστω κι αν προβληματιστείς λίγο.
Θα το δεις Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 στο θέατρο Vault στον Κεραμεικό στην Μελενίκου στο 26.
Θα επικοινωνήσεις με το θέατρο στα τηλέφωνα 2130356472 & 6942527440. Email: vaulttheatre.gr@gmail.com & FB facebook.com/VAULTTheatreGr1.
Εισιτήριο στα €10 (€5 μειωμένο).

Elizadeth @ Vault (Στον Βοτανικό)

Φωτογραφία απο εμένα (grigsgr) με το Sony Xperia Z1.

Παρασκευή 25 Οκτωβρίου στον Βοτανικό, στον πολυχώρο Vault. Φτάσαμε για την παράσταση Elizadeth. Μια παράσταση που την είχα ακουστά αλλά δεν είχα την τύχη να παώ να την απολαύσω τόσο καιρό. Φτάνοντας στο χώρο και αναμένοντας να ξεκινήσει, αναρωτιόμουν για την παράσταση και το τι θα μπορούσα να περιμένω να δω. Δεν γνώριζα ποιοί είναι οι ηθοποιοί και δεν ήξερα τι έπρεπε να περιμένω και τι να φοβάμαι. Και ξεκινήσαμε...

Μια παράσταση που ξεκινάει απο τον προθάλαμο και συνεχίζεται έπειτα στον βασικό χώρο. Όσο εξελίσεται, σου αρέσει και την απολαμβάνεις. Δεν θα το αναλύσω πολύ. Οι ηθοποιοί παίζουν πάρα πολύ καλά, πάρα πολύ απολαυστικά, και το μόνο για το οποίο μπορείς να είσαι σίγουρος - ΣΙΓΟΥΡΟΣ όμως - είναι ότι θα "πεθάνεις" στο γέλιο. Μιλάμε για πάρα πολύ γέλιο και για εκπλήξεις. Σίγουρα θα σου αρέσει, Σίγουρα θα καταλήξεις κι εσύ ότι οι ηθοποιοί παίζουν πολύ καλά, Σίγουρα θα φύγεις απο εκεί λέγοντας ότι σου άρεσε πολύ και ότι γέλασες πολύ και σίγουρα θα μείνεις πολύ ευχαριστημένος.

Μια παράσταση που πρέπει να τη δεις οπότε, μην καθυστερείς. Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21:00, στον πολυχώρο Vault  όπως προείπαμε, στάση Κεραμεικός. Στην Μελενίκου στο 26. Για κρατήσεις θα επικοινωνήσεις στα 213 0356472 & 6945 993870 (11:00 - 14:00 & 17:00 - 21:00). 

Email: vaulttheatre.gr@gmail.com & facebook.com/VAULTTheatreGr1

Μέγαρο Μουσικής. Wagner. ΕΡΤ.

Στις 20 Μαρτίου παρακολουθήσαμε (ακούσαμε) την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ να "παίζει" έργα του Richard Wagner  στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, για τα 200 χρόνια απο τη γέννησή του.

Ηταν μια συναυλία η οποία δεν είχε πάρα πολύ κόσμο. Είχε - για έναν παράξενο λόγο - αρκετούς ηλικιωμένους και αρκετούς νέους. Μέσες ηλικίες τύπου 30-45 δεν είχε πολλούς. Αρκετοί καθυστερημένοι παρόλα αυτά, και επίσης γενικότερα επικρατούσε ένας ενθουσιασμός για κάποιον λόγο (ήταν ωραίο). Ας μιλήσουμε για τη συναυλία όμως.

Η συμφωνική ορχήστρα για κάποιο λόγο, φαινόταν ότι δεν μπορούσε να γεμίσει τη σκηνή του Μεγάρου. Εννοώ ότι τους έβλεπες, ήταν άνετα στη σκηνή αλλά δεν φαινόταν ότι την γέμιζαν, με την κυριολεκτική και τη μεταφορική έννοια. Καθότι έχω βρεθεί και σε ακόμη μια συναυλία τους (δεν το παίζω ειδικός) μπορώ να πω ότι γενικότερα, θέλει λίγο φτιάξιμο! Είμαι απόλυτα άσχετος με το κομμάτι αυτό αλλά όπως τονιζω κάθε φορά, κρίνω σαν θεατής, με αποτέλεσμα να έχω άποψη η οποία είναι πως καλή η Συμφωνική της ΕΡΤ αλλά θέλει να γίνει καλύτερη. 

Ο Μαέστρος ήταν ο ρουμάνος Cristian Mandeal και ερμήνευσε επίσης η μεσόφωνος Ούρσουλα Κρίγκερ. Η μεσόφωνος, δεν ακουγόταν! Σχεδόν καθόλου, παρά μόνο όταν η ορχήστρα χαμήλονε πολύ τον ήχο της. Το λες και αποτυχία. Δεν εννοώ ότι δεν είχε φωνή αλλά, ότι το μικρόφωνο ήταν μακρυά και μάλλον την άκουγαν μόνο όσοι ήταν ακριβώς απο κάτω. Μεγάλη αποτυχία. 

Επίσης υπήρχαν ένα δύο ζευγαράκια απο νεαρά άτομα, τα οποία σε όλη τη διάρκεια του πρώτου μέρους της συναυλίας ΣΧΕΔΟΝ χαμουρευόντουσαν στις θέσεις τους. Και το κορυφαίο είναι πως ΚΑΙ τα δύο ζευγάρια, καθόντουσαν στο ίδιο διάζωμα με διαφορά μιας σειράς θέσεων. Τα είχαν μαζέψει μάλλον εκεί για να μην κολάζουν τον κόσμο. Επίσης, υπήρχε ένας κύριος ο οποίος είχε καθίσει μπροστά, είχε βγάλει απο την τσάντα εργασίας του τα βιβλία του και παράλληλα έκανε και δουλειά. Άκουγε τη συναυλία και έκανε δουλειά. Σε κάθε σταμάτημα της μουσικής, ακουγόταν ένα ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!! Ήταν αυτός!!! Μπορεί να σημείωνε αλλά, ήταν εκεί.

Σε γενικές γραμμές μπορώ να πω ότι ενώ μου αρέσει η κλασσική μουσική, και απολαμβάνω αυτού του είδους τις συναυλίες, η συγκεκριμένη, ήταν ελαφρώς όχι καλή. Και επειδη έτυχε και συζητήσαμε λίγο με τους γύρω μας, δεν ήμασταν οι μόνοι που πιστεύουμε κάτι τέτοιο.

Κατά τα άλλα, περάσαμε ωραία.

Αν θέλετε κάτι επιπλέον, μπορείτε να βρείτε πληροφορίες εδώ:  www.ert.gr/mousikasynola

Κόκκινα Φανάρια στο Εθνικό

Ladies, let's turn the lights on!

Ας μιλήσουμε για φως. Κόκκινο φως. Αυτό που βγαίνει απο τα φανάρια που είναι βαμμένα με αυτό το χρώμα. Τα Κόκκινα Φανάρια. Παρακολουθήσαμε την συγκεκριμένη παράσταση στη σκηνή Κοτοπούλη στο ΡΕΞ. Ανεβαίνει απο το Εθνικό Θέατρο και όπως μπορεί κάποιος εύκολα να καταλάβει, έχει σαν αναφορά τη ζωή των γυναικών (και των ανδρών) που ζούνε μέσα απο τα "σπίτια" αυτά που φιλοξενούν τις επιθυμίες και τις ορέξεις των ανθρώπων που τα επισκέπτονται, για ικανοποίηση και απόλαυση. Την παρακολουθήσαμε και αφου τελείωσε, σηκωθήκαμε λίγο σκεπτικοί. Μας άρεσε; Μας ενόχλησε; Μας τρόμαξε ή μας πέρασε αδιάφορο;

Η παράσταση λοιπόν έχει σαν θέμα, τη ζωή κάποιων γυναικών μέσα σε ένα "σπίτι". Η ζωή τους εκεί, οι στιγμές τους εκτός και η συναναστροφή με άλλες/ους του δρόμου αλλα και επισκεπτων αυτών. Μας παραθέτει στιγμές, αισθήματα, αντιδράσεις, απόψεις και μας αφήνει να δούμε απο την κλειδαρότρυπα. Γυμνό σώμα αλλά χωρίς αισθησιασμό. 

Δυνατή παράσταση μπορώ να ομολογήσω. Δεν είμαι κριτικός θεάτρου, δεν γνωρίζω τι πιστεύουν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, δεν έχω επαφές με ανθρώπους των "σπιτιών" για να μπορώ να ξέρω κατά πόσο ήταν αληθινά έστω και στοιχεία της παράστασης, ξέρω όμως, ότι η παράσταση εμένα με έκανε να νιώσω ένα σφίξιμο στο στομάχι. Μου έδωσε μια εικόνα της νύχτας που δεν βλέπω και των κλεισμένων θυρών που δεν θα ανοίξω. Η σκληρότητα και η απανθρωπιά, η ασέβεια και η εκμετάλλευση, ο φόβος και η χαρά, η ηδονή και η προσμονή. Όλα αυτά είναι συναισθήματα που δεν μπορούσα να τα πιστέψω έτσι όπως τα έβλεπα. Ένας κόσμος σκληρός, συνθήκες τρομακτικές μερικές φορές, έρωτες που γενιούνται και ελπίδες που πεθαίνουν με μια σκέψη. Η θέληση για κάτι καλύτερο, να φύγεις, να αλλάξεις, να μεταμορφωθείς και η αδυναμία πραγματοποίησης, ο φόβος της αποκάλυψης του παρελθόντως και η παραμονή σε αυτή την κατάσταση χωρίς δυνατότητα αλλαγής. 

Ερμηνείες πολύ καλές. Σκηνές που κάποιους μπορεί να τους σοκάρουν μιας και εμφανίζεται αρκετά γυμνή σάρκα και χωρίς κάλυψη. Χρειάζεται ανοιχτό μυαλό και όρεξη για παρατήρηση. Πολύ καλή παράσταση, δίνει έστω και μερικώς αληθινά, την αίσθηση του πως μπορεί να είναι η ζωή εκεί! Η παράσταση άδικα έγινε πολύ γνωστή λόγω της Κωνσταντίνας Μιχαήλ. Παίζει εξίσου καλά όπως οι υπόλοιποι αλλά όχι τόσο πολύ όσο οι άλλοι. Όλοι τους είχαν αρκετά δυνατές ερμηνείες, σκηνικά αυτά που έπρεπε και ένταση που την ένιωθες. 

Σίγουρα είναι μια παράσταση που θα σε προτρέψω να πας να τη δεις μιας και τελειώνει σύντομα. Πολύ ωραία, πολύ δυνατή και σίγουρα θα πάρεις μια γεύση του τι γίνεται εκεί μέσα!

• Σκηνοθεσία - Σκηνικά - Χορογραφία Κωνσταντίνος Ρήγος
• Διασκευή - Δραματολογική επεξεργασία
  Έρι Κύργια
• Συνεργάτης Σκηνογράφος Μαίρη Τσαγκάρη
• Κοστούμια Νατάσα Δημητρίου
• Μουσική Δημοσθένης Γρίβας
• Φωτισμοί Αλέκος Γιάνναρος
• Βοηθός σκηνοθέτη Άγγελος Παναγόπουλος
• Κάμερα Πάνος Βιττωράκης, Παναγιώτης Λυκοτραφίτης

Διανομή:

• Καπετάν Νικόλας Νίκος Αλεξίου
• Πέτρος, Αστυνόμος, Πελάτης
  Κωνσταντίνος Ασπιώτης
• Μυρσίνη Ευγενία Δημητροπούλου
• Ελένη, Μελαχρινή Μαρία Κίτσου
• Μαντάμ Παρή Ελένη Κοκκίδου
• Μαίρη, Κατινάκι Κωνσταντίνα Μιχαήλ
• Ντόρης Παναγιώτης Μπουγιούρης
• Άννα, Γυναίκα με τιγρέ
  Άλκηστις Πουλοπούλου
• Ισπανός, Πελάτης, Τσιράκι, Αργύρης, Αστυνομικός Φοίβος Ριμένας
• Άγγελος, Αστυνομικός
  Νικόλας Στραβοπόδης
• Μαρίνα, Κοκκινομάλλα Θεοδώρα Τζήμου
• Κατερίνα Έλενα Τοπαλίδου
• Πελάτης, Αμερικάνος, Λιβανέζος, Φωτίκα Γιάννης Τσεμπερλίδης
• Μιχαήλ, Αστυνομικός Νίκος Ψαρράς

Εθνικό Θέατρο Rex - Σκηνή Κοτοπούλη
Πανεπιστημίου 48, Κέντρο
Τηλ.: 2103305074 2103301881

Εισιτήρια
Παραστάσεις: Απόγ: 10, 17, 23, 31/3, 3, 7, 10, 14/4, 5 μ.μ. Βραδ: 8, 9, 13, 14, 16, 20, 22, 24, 28, 30/3, 4, 6, 13/4, 8.30 μ.μ. Μέχρι 28/4
Εισ.: € 21, 15, φοιτ.: € 12. Κάθε Πέμ. € 13.
Διάρκεια: 135'

Τα Βαφτίσια

Ας μιλήσουμε για τα Βαφτίσια σήμερα. Μια παράσταση που πήγαμε και την είδαμε πέμπτη βράδυ.

Θέατρο Κιβωτός, στην Πειραιώς 115, λίγο πιο κάτω απο το Φωταέριο που τραγουδά ο Γιώργος Μαζωνάκης με τον Νίκο Κουρκούλη. Φτάσαμε εκεί στις 20:00 και κάτι, σχετικά νωρίς το λες, για να είμαστε εντάξει χρονικά. Περιμένοντας λοιπόν στην είσοδο για να έρθει σιγά σιγά η ώρα που θα αρχίσουμε να μπαίνουμε στην αίθουσα παρατηρούσαμε πώς όσο περνούσε η ώρα, όλο και περισσότερος κόσμος ερχόταν και δεν σταματούσε η αλήθεια είναι. Πέρασε λοιπόν η ώρα, έχοντας κάνει αυτή την παρατήρηση και, αρχίσαμε να μπαίνουμε στην αίθουσα

Η αίθουσα ήταν ΓΕΜΑΤΗ. Αυτό που λέμε όμως γεμάτη. Είχαν προσθέσει ακόμη μια σειρά απο καρέκλες για να καθίσουν επιπλέον άτομα των υπαρχόντων θέσεων. Παραξενεύτηκα μιας και η παράσταση παίζεται αρκετό καιρό. Καθήσαμε λοιπόν και ξεκίνησε.

Νίκος Μουτσινάς, Ζέτα Μακρυπούλια, Φωτεινή Ντεμίρη, Αργύρης Αγγέλου, Τζένη Διαγούπη, Αθηνά Οικονομάκου, Ελένη Καρακάση. Όλοι τους ξεκίνησαν να εμφανίζονται στην σκηνή. Κοστούμια πολύ ωραία, σκηνικό πολύ ωραίο, αρκετά άνετη σκηνή και δεν σε ενοχλούσε (όσοι έχετε ξαναπάει στο θέατρο Κιβωτός, γνωρίζετε).

 Ο Νίκος Μουτσινάς όπως τον γνωρίζετε και απο την τηλεόραση, ο τρόπος που έπαιζε ήταν ο ίδιος καυστικός και απολαυστικός με το πως τον βλέπετε στην ΤουΒου. Η Ζέτα Μακρυπούλια επίσης έπαιζε αρκετά καλά αν και πιστεύω ότι δεν πρέπει να τη δυσκόλεψε και αρκετά ο ρόλος αυτός μιας και είναι πολύ επίπεδος κατά την δική μου άποψη. Η Φωτεινή Ντεμίρη απολαυστικότατη σαν την τρελή της παρέας. Η Ελένη Καρακάση μπορείς να πεις ότι δεν έκανε και καμία τρελή διαφορά στην σκηνή. Μπορεί να σου περάσει και απαρατήρητη όσον αφορά το ρόλο πάντα. Η Τζένη Διαγούπη νομίζω πως ήταν όλα τα λεφτά. Ο Αργύρης Αγγέλου εντελώς διαφορετικός απο το πως τον έχουμε συνηθίσει να τον βλέπουμε. Εντελώς διαφορετικός και ωραίος. Αθηνά Οικονομάκου όπως δεν την έχεις ξαναδεί. Απλά γαμάτη (μάθαμε δηλαδή ότι μπορεί και να υποκρίνεται πέρα απο το να κάνει αυτό το "πράγμα" που έκανε και κάνει στις τηλεοπτικές σειρές).

Ο καθένας είναι και ένας μοναδικός χαρακτήρας. Παρακολουθώντας την παράσταση παρατηρείς ότι όλoι τους είναι ξεχωριστοί και μοναδικοί και όλοι έχουν ένα κοινό. Είναι όλοι τους μανιακοί και τσατίζονται πολύ εύκολα. Μια παράσταση που έχει σαν αφετηρία μια βάφτιση, η οποία και τους φέρνει όλους αυτούς κοντά, ένα σπίτι που τους φιλοξενεί, μια οικοδεσπότης που δεν γουστάρει καθόλου, συγγενείς που δεν συμπαθιούνται, μια "Ρωσίδα", μια Αμερικάνα κι ένας σύζυγος που προσπαθεί να είναι εντάξει. Μια μάνα που δεν τη θέλουν. $3.000.000 που τα θέλουν κι ο θάνατος. Όλα παίζουν. Μόνο τα βαφτίσια δεν γίνονται. Η παράσταση έχει γέλιο. Αρκετό όπως επίσης κάνει και κοιλιά. Η αρχή και το τέλος της είναι πολύ απολαυστικά και γελάς πολύ. Η μέση της παράστασης είναι που κάνει κοιλιά.

Λίγο που σε έχει κουράσει το συνεχόμενο χιούμορ του Μουτσινά που εντάξει, καλό αλλά κουράζει μετά απο κάποια ώρα, λίγο που σε έχει κουράσει το ότι οι ηθοποιοί μιλάνε και κατά βάση ΔΕΝ μιλάνε αλλά ΦΩΝΑΖΟΥΝ. Λίγο που είσαι τέρμα απο όλη την ημέρα και σου έρχεται τέλος. Γελάς πολύ, πονάει το κεφάλι σου στο τέλος και φεύγεις ευχαριστημένος.

Στα υπέρ του. Γρήγοροι διάλογοι, έξυπνες ατάκες, χρήση φράσεων που τις ξέρουμε απο την καθημερινότητά μας και ηθοποιοί που υποκρίνονται καλά.

Στα κατά. Το ότι για να παίξουν φωνάζουν πολύ (πολύ όμως) και η δυνατή μουσική.

Μια παράσταση που συστήνουμε να πάτε. Θα περάσετε καλά και θα απολαύσετε τη βραδιά. Λίγοι ηθοποιοί, καλή υποκριτική (για την παράσταση που θα δείτε, είναι καλή), εύκολα προσβάσιμο.

Πρωταγωνιστούν με σειρά εμφάνισης: Νίκος Μουτσινάς, Ζέτα Μακρυπούλια, Φωτεινή Ντεμίρη, Αργύρης Αγγέλου, Τζένη Διαγούπη, Αθηνά Οικονομάκου, Ελένη Καρακάση.

Κείμενο: Νίκος Μουτσινάς - Τζένη Διαγούπη
Σκηνοθεσία: Νίκος Μουτσινάς
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ματίνα Νικολάου
Σκηνικά: Λία Ασβεστά
Κοστούμια: Έβελυν Σιούπη
Χορογραφίες: Έλενα Γεροδήμου
Μουσική Επιμέλεια: Νίκος Μουτσινάς

Πρόγραμμα παραστάσεων: Τετάρτη 20:00, Πέμπτη & Παρασκευή 21:15, Σάββατο 18:15 & 21:15.

Τιμή εισιτηρίου: 18€, 15€ (φοιτητικό, μαθητικό, ανεργίας), 13€ (για ομαδικές κρατήσεις).

Θέατρο Κιβωτός: Πειραιώς 115, Γκάζι, 2103427426.

Προπώληση: www.livetickets.gr, Public Συντάγματος και στο ταμείο του Θεάτρου
Τηλέφωνο: 2103412313.

Παραγωγή Live2

Toast 2010 (Movie)

Αν και 2 χρόνια μετά, είδα αυτή την ταινία. Δεν ήξερα ακριβώς τι πραγματευόταν. Καθώς την παρακολουθούσα ένιωσα άσχημα για τις σχέσεις, για την οικογένεια, για την αγένεια, για την απάθεια, για την αδιαφορία, για τα χαμένα όνειρα.

Ένιωσα όμορφα όμως για το θάρος, για την προθυμεία, για την όρεξη, για την αγάπη, για τη νοσταλγία.

Συγκινήθηκα και μίσησα. Απεχθάνθηκα και "λάτρεψα".

Είναι μια ταινία που όχι απλά είναι ωραία για να τη δείς αλλά πρέπει. Καλή φωτογραφία, πολύ ωραίος ο τρόπος που οι ηθοποιοί υποδύονται τους ρόλους τους και ενα πολύ βασικό στοιχείο! ΜΟΥΣΙΚΑΡΕΣ!!!!!!
Μην το σκέφτεσαι. Απλά δες την ταινία.

Toast Movie Songs

> He's Got Something (Performed by: Dusty Springfield)
> Ne me Quittes Pas (If You Go Away) (Performed by: Chris Egan)
> The Look of Love (Performed by: Dusty Springfield)
> Ne me Quittes Pas (If You Go Away) (Performed by: Dusty Springfield)
> I Only Want to be With You (Performed by: Chris Egan)
> Little By Little (Performed by: Dusty Springfield)
> I'll Try Anything To Get You (Performed by: Dusty Springfield)
> Yesterday When I was Young (Performed by: Dusty Springfield)

Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής ΕΡΤ & Δημήτρης Τσάκας

Τη δευτέρα 21 Ιανουαρίου ήμουν κι εγώ εκεί και παρακολούθησα τη συναυλία που έδωσε η Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ με τον Δημήτρη Τσάκα στο "Θέατρον" του Κέντρου Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος.

Η αίθουσα ήταν γεμάτη απο άτομα διαφορετικών ηλικιών. Κυρίως ήταν ηλικιωμένοι και αρκετοί επίσης γύρω και κάτω απο τα 30. 

Η συναυλία αποτελούνταν απο 2 μέρη, στο πρώτο έπαιζε ο Δημήτρης Τσάκας με το κουιντέτο του κάποια έργα του ιδίου και άλλως συνθετών της τζαζ. Στο δεύτερο συμμετείχε και η ορχήστρα της ΕΡΤ όπου παρουσιάστηκαν 11 κομμάτια απο το έργο "Charlie Parker with Strings".

Η παράσταση είχε όμορφους ήχους της τζαζ όπως είναι αναμενόμενο και ήταν ωραία. Η αίθουσα είναι επίσης πολύ ωραία και το κλίμα ήταν καλό. Γενικότερα δεν έχω πολλά να πω γιατί όσοι γνωρίζουν την Ορχήστρα της ΕΡΤ γνωρίζουν τι μουσική "μπορεί και παίζει" και όσοι γνωρίζουν τον κύριο Τσάκα επίσης, γνωρίζουν τι μουσικές "μπορεί και παίζει". Εξάλλου δεν είμαι και ο ειδικός εδώ. Κρίνω πάντα σαν θεατής, απο το τι με έκανε να νιώσω αυτό που είδα-άκουσα μέχρι τον κόσμο και το περιβάλλον.

Προσωπικά μου άρεσε η συναυλία αν και πιστεύω ότι υπήρχαν σημεία στα οποία θα ταίριαζε και μια φωνή όπως επίσης, πιστεύω ότι υπήρχαν σημεία στα οποία η συνύπαρξη της ορχήστρας μαζί με το κουιντέτο ήθελε λίγο περισσότερο ταίριασμα. Σε γενικές γραμμές ήταν μια όμορφη βραδιά με ωραίους ήχους, με μια καλή ορχήστρα και με έναν απο τους καλύτερους σαξοφωνίστες. Τι άλλο να πείς μετά! 

Τη διεύθυνση της ορχήστρας είχε ο Δημήτρης Μπουζάνης. Το κουιντέτο αποτελούνταν απο τους Δημήτρη Τσάκα στο σαξόφωνο, τον Κωστή Χριστοδούλου στο πιάνο, τον Σωτήρη Ντούβα στα ντραμς, τον Περικλή Τριβόλη στο κοντραμπάσο και τον Αντώνη Ανδρέου σαν ειδικό καλεσμένο στο τρομπόνι. 

Απο εκεί και πέρα, κρίνοντας τον κόσμο. Μπορώ να πω ότι οι μισοί ήταν άθλιοι και για ξύλο. Και αναφέρομαι κυρίως στους ηλικιωμένους που τελικά, το κακό συνήθειο που έχουν να είναι αγενείς το "κουβαλάνε" μαζί τους σε κάθε έκφανση της κοινωνικής τους ζωής. Ο απο πίσω μου ας πούμε ο γύρισε σε κάποια φάση και σχολίασε ότι "Γι'αυτό δεν πάει ποτέ η Ελλάδα μπροστά, αφού όλες οι συναυλίες καθυστερούν να ξεκινήσουν, για να μην αναφερθώ στα μηχανάκια με τις εξατμίσεις". Και είναι και πολλά ακόμη αλλά, αυτό είναι το κορυφαίο όλων. Ήταν τόσο έξυπνα στοχευμένο στα βασικά και δομικά προβλήματα της χώρας αυτό το σχόλιο του κυρίου που συγκλονίστικα! Επίσης να αναφέρω ότι στον χώρο κατέφθασαν όλοι με το εφάπαξ τους (δηλαδή με AUDI, Mercedes και άλλα συναφή αυτοκίνητα) και ότι θα μπορούσαν να μην το παίζουν όλοι τόσο εκλεπτισμένοι και ποιός ξέρει τί. Συναυλία τζαζ παρακολούθησαν, δεν πήγαν και στην πρώτη συναυλία του χρόνου απο την Συμφωνική Ορχήστα στη Βιέννη. 

Σημείωση: Συγχωρήσετε την όποια παρέμβαση απο την καούκα της μπροστά μου. Για έναν παράξενο λόγο ΜΟΝΟ όταν εγώ τραβούσα βίντεο κουνούσε το κεφάλι της. Τις υπόλοιπες στιγμές δεν κουνιόταν.

Γράμμα σε ένα παιδί

Πήγα και είδα το "Γράμμα σε ένα παιδί" με τη Ζέτα Δούκα. Μετά απο πολύ καιρό που το έλεγα, πήγα και το είδα επιτέλους. Είχα ακούσει προφανώς ότι είναι μια καλή παράσταση και ότι η κα Δούκα παίζει πολύ καλά το ρόλο της. Δεν τα πιστεύεις βέβαια μέχρι να το δεις ιδίοις όμασι.

Είναι μια παράσταση που, μαζί με την Οδύσσεια, μας μαθαίνει αρχικά ότι η Ζέτα Δούκα μπορεί και υποκρίνεται. Το σχολιάζω, μιας και δεν είναι κάτι που το πιστεύει κανείς βλέποντάς την να το κάνει μέσα απο σειρές με τον Πέτρο Φιλιππίδη (αυτή μου ήρθε πρώτη).

Μέσα απο την παράσταση, θα διακρίνεις πολλά στοιχεία που έχουν να κάνουν με τον φεμινισμό, μπορεί να ενοχληθείς και λίγο, θα διακρίνεις στοιχεία που έχουν να κάνουν με την άρνηση (της ζωής, της υπακοής), με την αντίδραση που απορρέει απο την άρνηση και γενικότερα θα δείς πολλά στοιχεία που θα σε κάνουν να νιώσεις λίγο ότι αυτό το έργο είναι μια "γροθιά" στα κοινωνικά πρότυπα, ίσως αυτής της κοινωνίας, ίσως κάποιας άλλη εποχής αλλά, απο την πλευρά της γυναίκας που προσπαθεί να σπάσει τις αλυσίδες με τις οποίες την δένουν τα κοινωνικά πρότυπα. Είναι μια παράσταση που ίσως να πείς ότι άξιζε που την είδες (δεν είμαι σίγουρος γι'αυτό). Το σίγουρο είναι ότι η παράσταση θα σε "αγγίξει", θα σε κάνει να σφιχτείς λίγο και η κα Δούκα είναι καλή.

Προσωπικά με ενόχλησε ελαφρώς το ότι υπήρχαν στιγμές που γελούσαν κάποιες γυναίκες μόνο, μέσα απο κάποιες φράσεις που προφανώς τις βρήκαν αστείες. Με έκανε να νιώσω λίγο εκτός αυτό εμένα. Λίγο ότι δεν καταλάβαινα το αστείο επειδή ήταν φτιαγμένο για γυναίκες (;), λίγο ότι ίσως και να με ενοχλούσε (φαντάζομαι όταν γραφόταν το βιβλίο, αυτό το σκοπό είχε) αυτό που άκουγα. Γενικότερα ήταν μια παράσταση που φεύγοντας έλεγα ότι ήταν καλή έχοντας όμως τις αμφιβολίες μου να με συγκρατούν απο το να πω ότι ήταν μια πολύ καλή παράσταση.

Γενικότερα, η παράσταση, είναι μια παράσταση που θα ήθελες να δεις. Σκέψου το αν προλαβαίνεις καθότι δεν γνωρίζω μέχρι πότε θα έχει παραστάσεις.


Εάν έχεις κάποια παρατήρηση ή διαφωνία, μπορείς να τη σημειώσεις στα σχόλια.

ZouBurlesque. Μίλησέ μου γι'αυτό!

Ας μιλήσουμε για μια παράσταση που παρακολούθησα στην Λάρισα όταν ήμουν τα Χριστούγεννα.

Ανήμερα Χριστουγέννων λοιπόν, με κάτι φίλους πήγαμε και είδαμε το ZouBurlesque στο Stage. 

Ο χώρος ήταν ωραίος και ο κόσμος που ήταν ήδη μέσα φαινόταν ανυπόμονος έως και αρκετά χαρούμενος για την παράσταση που θα παρακολουθούσε. Και ξεκίνησε λοιπόν...

Είναι μια παράσταση που απο άποψη κουστουμιών και σκηνικών, είναι απλή. Αυτό που λέμε όμως, απλή αλλά ωραία οπότε, έχεις μια θετική εντύπωση απο την αρχή. Η παράσταση έχει σαν μότο "Let's Jazz this City". Και μπορώ να πω ότι κάτι ωραίο έκανε. Οι συμμετέχοντες στην παράσταση, τραγουδούν και χορεύουν. Τα τραγούδια είναι γνωστά σε όλους μας, μας αρέσουν και τα έχουμε χορέψει ή σιγοτραγουδήσει κάποια στιγμή.  Συμμετέχουν ηθοποιοί, τραηγουδιστές και χορευτές. Παρατηρώντας κανείς όλους όσους παίζουν μπορεί να καταλάβει ποιος είναι ποιός. 

Ερμηνείες απο κάποιους δυνατές, απο κάποιους χαλαρές και απο κάποιους άλλους ελαφρώς φοβισμένες. Η αμηχανία στις κινήσεις μερικών είναι εμφανής, ενώ η μή επιθυμία (το λέω ευγενικά) μερικών να μην ασχοληθούν με το να δώσουν ένταση στις κινήσεις τους, όσον αφορά το χορευτικό κομμάτι ήταν, κάτι περισσότερο απο εμφανής και ήταν άσχημο μπορώ να πώ γιατί χαλούσε τη συνολική εικόνα. Στην παράσταση επίσης, υπάρχουν πάρα πολύ καλές φωνές. Πραγματικά πολύ καλές φωνές. Πιστεύω επίσης ότι είναι καλό όταν ένας ηθοποιός ή γενικότερα Performer ανεβαίνει στη σκηνή, είναι καλό να ξεχνάει την εικόνα του και να μην φοβάται να την χαλάσει για χάρη του ρόλου. Αρκετοί ήταν αυτοί που φοβόντουσαν να κάνουν κάποια πράγματα γιατί μπορεί να μην φαινόντουσαν καλά στον κόσμο. Γενικότερα ήταν μια πολύ καλή παράσταση την οποία απήλαυσα και ευχαριστήθηκα και θα παρότρυνα να τη δείτε - αν παιζόταν ακόμη.

Ήταν η δεύτερη φορά που ανέβηκε η εν λόγω παράσταση. Δεν είχα δει την πρώτη δυστυχώς. Ο κόσμος έφευγε ευχαριστημένος και αυτό φαινόταν στο πρόσωπό τους ενώ όλες οι παράστασεις ήταν γεμάτες απο κόσμο. Μήπως αυτό μας δείχνει ότι οι άνθρωποι της επαρχίας τα ζητάνε και τα επιβραβεύουν αυτά; 

Έρχεται κι άλλη παράσταση απο την παραγωγό του εν λόγω και θα είναι ακόμη καλύτερη. Συντονίσου για να τα μάθουμε όλα.

Υ.Γ. Προσωπικά, πέραν του ότι ευχαριστήθηκα την παράσταση, θέλω να πω ένα μπράβο σε αυτούς που τολμούν, και σε αυτούς που πιστεύουν. Είναι καλό να γίνονται πράγματα (όπως λέει και η Βάνα) και είναι καλό να υπάρχουν άνθρωποι που τα πιστεύουν και τα επιβραβεύουν. Απο εμένα, ένα μεγάλο μπράβο.

Τέχνη και ξερό ψωμί!

 

  Κυριακή 18 Νοεμβρίου 2012.

Ξυπνάς στις 06:00 γιατί είπες σε ένα φίλο σου ότι θα τον βοηθήσεις να κάνει κάτι που θέλει. Έρχεται, σε βρίσκει στο σημείο συνάντησης και ξεκινάτε για τον σκοπό του. 

Προορισμός; Η Τεχνόπολις στο Γκάζι. 

Σκοπός; Η έκθεση έργων τέχνης που διοργάνωνε το artAΖ.gr για την Κλίμακα.

Στόχος; Η απόκτηση συγκεκριμένων έργων τέχνης.

Επετεύχθη; ΝΑΙ!

Βρίσκεστε λοιπόν στο σημείο συνάντησης και κατευθύνεστε προς Γκάζι. Την ώρα που τα μαγαζιά κλείνουν και ο κόσμος επιστρέφει σπίτι του εσείς είστε στην είσοδο του χώρου. Στις 07:00 ήμασταν μόνο εμείς οι δύο και οι δύο φύλακες (ο ένας τελείωνε απο τη βάρδιά του). Περιμένοντας 5 λεπτά πιο μετά έρχονται άλλες δύο κυρίες. Για να μην τα πολυλέω, όσο περνούσε, τόσο περισσότερα άτομα έρχονταν για το συγκεκριμένο λόγο. Καταλήξαμε λοιπόν να περιμένουμ (αρκετά άτομα) έξω απο την είσοδο της Τεχνόπολις μιας και δεν μας άφηναν οι φύλακες να εισέλθουμε στο χώρο. Κάνε λοιπόν τώρα σκηνικό στο μυαλό σου, να περιμένουμε σαν άσχετοι έξω απο την Τεχνόπολη, μέσα στο κρύο, με αέρα να φυσάει για να αγοράσουμε έργα τέχνης.

Πέρασε λοιπόν η ώρα και μας άφησαν να μπούμε στο χώρο γύρω στις 09:00. Πήγαμε και στηθήκαμε έξω ή δίπλα απο την αίθουσα που θα γινόταν η πώληση. Περιμένα να μέχρις τις 11:00 πίνοντας καφέ, λέγοντας βλακείες και αναρωτιόμενοι για τους υπόλοιπους.

Έφτασε λοιπόν η ώρα. 11:00 έδειξε το ρολόι και ξεκίνησαν να μοιράζουν τα χαρτιά προτεραιότητας σύμφωνα με το πως είχαμε προσέλθει το πρωί. Ο φίλος μου κι εγώ είχαμε φτάσει εκεί στις 7 και ήμασταν σε σειρά 7ος και 8ος. Πήραμε τα χαρτάκια και περιμέναμε λοιπόν να πάει 12 για να ξεκινήσει η πώληση.

Και πήγε 12:00. Φώναξαν να μπούμε οι πρώτοι 10 σε σειρά για να αρχίσουμε να μπαίνουμε στο χώρο. Επέτρεπαν 2  άτομα τη φορά να μπαίνουν μέσα και να πέρνουν τα έργα τους. Το να κάθεσαι έξω απο τον χώρο, σε σειρά 7-8 είναι λίγο οδεινηρό οφείλω να ομολογήσω μιας και υπάρχει το εξής θέμα με την συγκεκριμένη έκθεση.

Η εν λόγω έκθεση γίνεται για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, τα έργα είναι περισσότερα απο 300 και κοστίζουν €50 έκαστο. Μπορεί ο καθένας να αγοράσει 3 έργα. Μόνο που τα έργα είναι μοναδικά. Αυτό σημαίνει πως αν το έργο που θέλεις, το έχει προλάβει κάποιος πρίν απο εσένα, τότε, έχασες. Οπότε και γι'αυτό πήγαμε νωρίς, για να έχουμε μικρό νούμερο στη σειρά και να προλάβουμε να πάρουμε αυτά που θέλαμε.

Καταλαβαίνεις λοιπόν το λόγο για τον οποίο δεν ήταν και ότι πιο ωραίο το να κάθεσαι και να βλέπεις τους άλλους να μπαίνουν πρίν απο εσένα. Δεν ήξερες τι έργα είχαν πάρει, δεν τα μάθαινες εκτός κι αν τα έδειχναν. Δεν ήξερες τίποτα. Απλά περίμενες και μόλις ερχόταν η σειρά σου, αν αυτά που ήθελες υπήρχαν ακόμη, τα έπαιρνες. Η αγωνία είχε φτάσει στα ύψη, ακόμη και σε εμένα που πήγα για να βοηθήσω και δεν με ενδιέφερε για τα έργα. Παρόλ αυτά είχα αγωνία αν θα τα βρούμε - δεν χρειάζεται να σας πως για τον φίλο μου. Έτρεμε.

 

Όλα ευτυχώς πήγαν καλά. Τα έργα τα πήραμε. Τα περισσότερα ήταν ωραία και νομίζω πως στο τέλος, άξιζε πολύ όλο αυτό. Θα το ξαναέκανα σίγουρα μαζί του, αρκεί βέβαια να μην δούλευα το απόγευμα της ίδιας μέρας, να μην δούλευα την προηγούμενη και γενικότερα να ήμουν ξεκούραστος. Αλλά ήταν πολύ ωραία. Το γέλιο που ρίξαμε, η αγωνία, τα έργα, η ικανοποίηση, τα πάντα όλα. Πολύ ωραία

Μπράβο στην artAZ.gr που το διοργάνωσε. Για τον σκοπό και για το πόσο καλά κύλησε όλο αυτό.