Τετάρτη 13 Μαρτίου 2013

Cucina Fresca στο Καλλιμάρμαρο.

Υπάρχουν κι αυτές οι ημέρες που νιώθεις ότι θέλεις να βγείς έξω και να χαλαρώσεις, να μην κάνεις τίποτα άλλο παρά να απολαύσεις την ξεγνοιασιά και την ηρεμία καθώς πίνεις τον καφέ σου και μετά να πας για φαγητό. Σε μια απο αυτές τις ημέρες, επέλεξα κι εγώ να επιστεφτώ το Cucina Fresca. Ένα εστιατόριο το οποίο βρίσκεται δίπλα στο Καλλιμάρμαρο με ιστορία πολλών δεκαετιών. Το κατάστημα έχει τρείς χώρους οι οποίοι και χαρακτηρίζονται ώς "το Παρόν", "το Παρελθόν" και, "το Μέλλον". 
Το μενού παρόν, βασίζεται σε χειροποίητα ζυμαρικά τα οποία παρασκευάζονται απο τον μάγειρα του καταστήματος και μαγειρεύονται αλά Ιταλικά. Το μενού παρελθόν, βασίζεται στην υπόγεια ταβέρνα. Μια ταβέρνα που υπήρχε εκεί απο το 1934, με γεύσεις σαν αυτές που έχουμε μεγαλώσει, με κρέατα και νοστιμιές που θα σου θυμίσουν εκείνες τις εποχές όπως επίσης και με μια πολύ μεγάλη ποικιλία ΜΟΝΟ με Ελληνικά κρασιά, κάποια αρκετά σπάνια, κάποια συνηθισμένα αλλά, με πολύ καλές γεύσεις. Το μενού μέλλον σερβίρονται στον Εξώστη του καταστήματος "πιάτα" όπως τα τρώνε οι αστροναύτες στο διάστημα. Δηλαδή, αφυδατωμένες τροφές οι οποίες με την βοήθεια ενός βραστήρα και ενός μπουκαλιού νερού μετατρέπονται σε φαγητό.

Κατευθυνόμενοι λοιπόν προς το κατάστημα με το αυτοκίνητο απο νότια, περάσαμε το Καλλιμάρμαρο και στρίψαμε δεξιά στο δεύτερο δρόμο. Πλέον σε αυτά τα τετράγωνα, όπου βρείς παρκάρεις. Το μαγαζί, δεν φαίνεται εκεί που είναι οπότε έχετε τα μάτια σας ανοιχτά γιατί αλλιώς δεν θα το εντοπίσετε εύκολα και θα ψάχνεστε. Απο το εσωτερικό του καταστήματος βλέπεις σε έναν πεζόδρομο ο οποίος το καλοκαίρι πρέπει να είναι αρκετά απολαυστικός να κάθεσαι και να χαλαρώνεις δοκιμάζοντας τις γεύσεις του καταστήματος. 


Μπήκαμε λοιπόν στον χώρο του μαγαζιού όπου αρχικά αντικρίζεις ένα μαγαζί που φαίνεται ωραίο. Ο τρόπος που είναι διακοσμημένο στην αρχή μπορεί να σου αρέσει αλλά στη συνέχεια, σίγουρα θα σε κάνει να το ξανασκεφτείς και να δεις ότι τελικά, έχει αρκετά σημεία τα οποία πρέπει να αλλάξουν. Επίσης οι τουαλέτες του έχουν ένα θέμα, κάτι το οποίο θα ήταν καλό να το επίλυε κάποιος άμεσα αλλά θα το μάθετε αν το επισκεφτείτε.


  Καθίσαμε κάπου χαλαρά και ωραία και αρχίσαμε να επεξεγαζόμαστε τον κατάλογο. Ένας κατάλογος που δεν ήταν απο τους πιο πλούσιους που έχεις δοκιμάσει ποτέ σου. Είχε αρκετά πιάτα για να δυσκολευτείς να επιλέξεις αλλά δεν ήταν και απίστευτα μεγάλος. Βέβαια, ποιος δεν το ξέρει πως αν ένας κατάλογος είναι μεγάλος, τότε μάλλον, το φαγητό δεν είναι και πολύ καλό.  Στον κατάλογο συμπεριλαμβανόταν και τα τρία μενού που προσφέρει το κατάστημα. Δηλαδή μπορούσες να διαβάεις το παρόν-παρελθόν-μέλλον μέσα στις σελίδες του. Γεύσεις γνώριμες αρχικά, συνηθισμένες και ωραίες. Αυτές που έχεις μάθει να τρώς και σου αρέσει. Δεν θα έρθεις εδώ για να φας cuisine ή για να δοκιμάσεις μοριακή κουζίνα. Τα πράγματα είναι απλά εδώ. 
Παραγγείλαμε λοιπόν κι εμείς:

Μακαρόνια με Πέστο
 

Πάστα για το άλλο πιάτο με Κόκκινη Σάλτσα και Λουκάνικα

Πατατοκροκέτες με Λευκή Σάλτσα και Μανιτάρια

και μια Σάλάτα του Καίσαρα

Στην υποδοχή μας περίμενε ένα μικρό πιάτο με το κλασσικό ψωμί που επάνω του έχει ριγμένο λάδι, με κομμάτια τομάτας και ρίγανη. Έχω να πω ένα μόνο. Το συγκεκριμένο πιάτο ήταν υπέροχο. Το λάδι είχε τόσο ωραία γεύση που το γευόσουν και το άφηνες στη γλώσσα του να νιώσεις την αίσθηση που σου έδινε. Μια πολύ ωραία ελαφριά γεύση και ταυτόχρονα όγω της τομάτας ήταν και λίγο ξινό. Ήταν πολύ νόστιμο.

Ακολουθούμενο αυτό, απο τα κυρίως και τη σαλάτα μπορώ να πώ ότι, το μαγαζί, υποστηρίζει  τα μακαρόνια που σερβίρονται είναι χειροποίητα, και αυτό ισχύει! Είναι όντως χειροποίητα και το καταλαβαίνεις αμέσως μόλις έρθουν στο τραπέζι. Η μυρωδιά που αναδύεται, η αίσθηση και η γεύση φυσικά, δεν έχουν καμία σχέση με τα μακαρόνια που έχεις συνηθίσει να τρώς στα υπόλιπα μαγαζιά αλλά ούτεστο σπίτι σου. Η αίσθηση της κάθε μπουκιάς είναι γεμάτη, πλούσια, χορταστική. 
Οι πατατοκροκέτες που είχαμε παραγγείλει δεν ήταν οι συνηθισμένες. Βλέποντας στον κατάλογο το εν λόγω πιάτο, σκέφτηκα ότι θα είναι οι κλασσικές κατεψυγμένες πατατοκροκέτες με την σάλτσα που έγραφε στον κατάλογο.  Δεν ήταν. Σαν πιάτο ήταν νόστιμο αλλά δεν ξέρω αν θα το ξαναπαρήγγελνα.
Η αίσθηση που είχαμε στο μαγαζί όσο καθίσαμε ήταν χαλαρή και ωραία. Περάσαμε πολύ ωραία, είχε ωραία ατμόσφαιρα μα πάνω απο όλα, είχε πολύ φιλική εξυπηρέτηση, διατεθημένη να μας βοηθήσει σε ότι χρειαζόμασταν. Μας εξήγησε όλες μας τις απορίες για τα κρασιά που είχαμε, μας απάντησε στον τρόπο και τη λογική με την οποία επιλέγουν ποιά κρασιά είναι αυτά που καταλήγουν τελικά στα ράφια του καταστήματος, μας έδωσε να δοκιμάσουμε ένα απο αυτά αποχαιρετόντας μας και γενικότερα ήταν πολύ φιλικό. Μας εξήγησε για τα πιάτα τους, για τις γεύσεις τους, αναφέρθηκε στα παράπονα των πελατών και στις αλλαγές που προκύπτουν. Ήταν δεκτικός και δοτικός ο κύριος που μας εξυπηρέτησε. 
Πρέπει να σχολιάσω όμως ένα πράγμα. Οι τιμές του, θα μπορούσαν να είναι λίγο (λίγο όμως) πιο χαμηλές. Δεν υποννοώ ότι σαν μαγαζί είναι ακριβό αλλά, δεν είναι και μαγαζί που θα το επισκεπτόσουν καθημερινά. Προσωπική μου άποψη είναι πως τα μακαρόνια έχουν υπερτιμηθεί πλέον και δεν είναι ένα προϊόν το οποίο αξίζει τα χρήματα που ζητούνται. Γενικότερα όμως είναι ένα μαγαζί στο οποίο θα σου έλεγα να πας σίγουρα για μια φορά να το δοκιμάσεις και φυσικά όπως με όλα, θα αποφασίσεις εσύ. Αξίζει όμως την προσοχή σου για ένα βράδυ και, πιστεύω ότι θα είναι καλύτερα να το επισκεφτείς καλοκαίρι, απόγευμα προς βράδυ για να νιώσεις τη δροσιά του.


Cucina Fresca
Ευφορίωνος 17 & Αγ. Σπυρίδωνος 8 & Αρκτίνου 8
Καλλιμάραρο
2107569317
6956399406
www.cucinafresca.gr

Σημ. Η ιστοσελίδα του καταστήματος είναι απαράδεκτη και θα έπρεπε να την αλλαξουν άμεσα. Προφανώς κάποιος δεν ενδιαφέρεται και τόσο. Μην κρίνετε απο αυτό. Απο κοντά η αίσθηση δεν είναι άσχημη όπως απο τη σελίδα. Για όποια παρατήρηση ή διαφωνία, μπορείτε να το γράψετε στα σχόλια.

Πέμπτη 7 Μαρτίου 2013

Και φύγαμε Θεσσαλονίκη...

Εκεί που ζεις την καθημερινότητά σου θυμάσαι ότι, πρέπει να πας Θεσσαλονίκη. Κανονίζεις λοιπόν τα εισιτήρια, ημερομηνίες, τις υποχρεώσεις σου και περιμένεις να έρθει η ημέρα που θα φύγεις. 

Η ημέρα λοιπόν ήρθε. Ετοιμάζεσαι και ξεκινάς για το αεροδρόμιο. Πρώτη αγωνία. Αν θα φτάσεις. Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που ξεκινάνε πάντα τελευταία στιγμή. Έτσι λοιπόν και αυτή τη φορά, ξεκίνησα ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ όμως για να πάω αεροδρόμιο.  Πετούσα στις 17:50 και ξεκίνησα απο το σπίτι στις 16:40. Πρόλαβα το μετρό που πήγαινε μέχρι Δουκίσσης Πλακεντίας και μετά απο εκεί πήρα τον προαστιακό που για καλή μου τύχη ερχόταν την ώρα που ανέβαινα στην αποβάθρα. Με το ίδιο εισιτήριο που είχα απο το μετρό (αν και κανονικά ο προαστιακός έχει διαφορετικό και πιο φθηνό) κατευθύνθηκα προς το αεροδρόμιο. Έφτασα εκεί στις 17:35. Τρέχοντας πήγα στο Check In και έβγαλα το εισιτήριο, με μια κυρία που ξύνισε όταν με είδε μιας και ήθελε να κλήσει την πύλη (λες και θα αργούσε αυτή να αναχωρήσει), και τρέχοντας έφτασα στην πύλη για το αεροπλάνο. Μερικά λεπτά μετά, ήμουν στον αέρα για τη Θεσσαλονίκη.

Πετάξαμε με Cyprus Air, της οποία εταιρείας οι αεροσυνοδοί είναι πολύ ευγενικοί (πραγματικά πολύ) και ήταν ένα ευχάριστο ταξίδι. Φτάσαμε Θεσσαλονίκη. Κατεβήκαμε απο το αεροπλάνο, τραβήξαμε μια τζούρα Σαλονικιότικο αέρα και ξεκινήσαμε για την πόλη. 

Γραμμή 79 (όχι το Ν) για Θεσσαλονίκη. Αποβίβαση απο το λεωφορείο στην Αριστοτέλους. Συνάντηση με παλιούς φίλους. Χαμόγελα, εκρήξεις αναμνήσεων, αγκαλιές, φιλιά, ερωτήσεις, απορίες, προβληματισμοί. Όλα ήρθαν στην επιφάνεια. Όλα απαντήθηκαν και, όλα ερωτήθηκαν. 

Στάση πρώτη. Φαγητό! Τι άλλο. Ικτίνου. Saltsa Bar. Όχι στη γωνία. Στον δίπλα χώρο. Δεν τρελένεσαι για το μαγαζί και ειδικά για τον δίπλα χώρο. Είναι τόσο αδιάφορος όσο δεν πάει. Έχει ωραίο φαγητό και καλούτσικες τιμές. Ήταν αρκετό όμως. Φάγαμε και σηκωθήκαμε με την απορία στο μυαλό που θα συνεχίσουμε. Και συνεχίσαμε στην Προξένου Κορομηλά. Αφού είδαμε όλα τα μαγαζιά, και τα παλιά και τα νέα, καθίσαμε στο Flipside.

Πολύ ωραίο μαγαζί, πολύ ωραία διακόσμηση, πολύ ευγενική η κοπέλα που μας εξυπηρετούσε εκείνο το βράδυ και, ο DJ έπαιζε πολύ ωραία μουσική. Καφές και κρασί. Περάσαμε πολύ ωραία. Πέρασε η ώρα. Συνεχίστηκαν οι απορίες αλλά έπρεπε να χωριστούμε. Και έγινε.

Κατεύθυνση για το σπίτι. Σκέψη γλυκιάς θαλπορής και ενός κρεβατιού που θα σε αγκαλιάσει και θα ξεκουραστείς. Φτάνεις στην πολυκατοικία, βάζεις το κλειδί μέσα και!!!! δεν ανοίγει. Να ανακαλύπτεις στις 00:30 ότι αλλάξανε την κλειδαριά και δεν μπορείς να μπείς στην πολυκατοικία. Τηλέφωνο σε φίλους και μένεις εκεί.

Επόμενη μέρα. Ξυπνάς νωρίς γιατί έχεις δουλειές. Ξεκινάς απο τη μία άκρη του κέντρου και φτάνεις στην άλλη. Με τα πόδια (γιατί στη Θεσσαλονίκη περπατάς) δεν παίρνεις απαραίτητα μετρό. Εκεί όλα είναι κοντά και όλα τα φτάνεις. Σου αρέσει. Χαμογελάς. Είχες καιρό να το κάνεις. Τελειώνεις με τις δουλειές και έχουν ήδη ξεκινήσει τα τηλέφωνα. 

Καφέδες. Επιπλέον αυτών της προηγούμενης ημέρας. The Blues Bar, στην Ολύμπου εκεί που είναι η αρχαία αγορά. Πάνω δεξιά γωνία. Πολύ ωραίο μαγαζί ΑΛΛΆ αν έχει πολύ κόσμο και καπνίζουν, ίσως να είναι καλύτερα να καθίσεις έξω ή να μην πας καθόλου. Ευγενικό προσωπικό, όχι και τόσο καλός καφές αλλά το μαγαζί, ο περιβάλλον χώρος και ότι έχεις άνοιγμα μπροστά σου (αν καθίσεις έξω) και σε χτυπάει ο ήλιος είναι συνθήκες που τις απολαμβάνεις και ευχαριστιέσαι που βγήκες. 

Επόμενος καφές. Απέναντι, στο Φρειδερίκο Αγάπη Μου. Όπως με ρώτησε η φιλή μου που πήγαμε και καθίσαμε, για ΠΟΙΟ λόγο υπάρχει αυτό το μαγαζί; Η απάντησή μου ήταν, για κανέναν. Το μαγαζί είναι απλά (δεν θα πω άθλιο) αλλά τόσο αδιάφορο όσο και ΟΧΙ ωραίο. Τίποτα το ενδιαφέρον, πολύ κρύο μαγαζί, απο διακόσμηση δεν λέει τίποτα παρά το ότι είναι ίδιο με το Pasta Flora Darling και γενικότερα είναι μαγαζί στο οποίο δεν θα σου συνιστούσα να πας ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ. Τον ήπιαμε όμως. Δεν θα τον ξαναπιούμε βέβαια. 

Και φύγαμε. Σπίτι (μπορέσαμε και μπήκαμε στην πολυκατοικία τελικά). Πήρες αυτά που ήθελες, ξεκουράστηκες λίγο κι έφυγες. Στο δρόμο για το αεροδρόμιο πάλι. Νωρίς αυτή τη φορά. Έφτασες. Επιβιβάστηκες στο αεροπλάνο. Olympic Air (Airlines). Δεν ξέρω αν τους το έχει πει κανείς αλλά, το προσωπικό τους ίσως και να ήθελε επανεκπαίδευση ή να θέλει απόλυση και πρόσληψη νέων. Υπήρχε μια αγένεια και μια άνεση πολύ μεγάλη που κάπου ενοχλεί. Καλώς όρισες Αθήνα.

Πτώμα έφτασα σπίτι αλλά, ήταν ένα ωραίο ταξίδι, γρήγορο, σύντομο, ουσιαστικό, απολαυστικό και έχοντας τελειώσει όλες μου τις δουλειές. Την επόμενη φορά στη Θεσσαλονίκη ελπίζω να είναι το ίδιο ωραία.

Αν κουράστηκες και μόνο που το διάβασες, φαντάσου εμένα που το ζούσα!!!

Παρασκευή 1 Μαρτίου 2013

Τα Βαφτίσια

Ας μιλήσουμε για τα Βαφτίσια σήμερα. Μια παράσταση που πήγαμε και την είδαμε πέμπτη βράδυ.

Θέατρο Κιβωτός, στην Πειραιώς 115, λίγο πιο κάτω απο το Φωταέριο που τραγουδά ο Γιώργος Μαζωνάκης με τον Νίκο Κουρκούλη. Φτάσαμε εκεί στις 20:00 και κάτι, σχετικά νωρίς το λες, για να είμαστε εντάξει χρονικά. Περιμένοντας λοιπόν στην είσοδο για να έρθει σιγά σιγά η ώρα που θα αρχίσουμε να μπαίνουμε στην αίθουσα παρατηρούσαμε πώς όσο περνούσε η ώρα, όλο και περισσότερος κόσμος ερχόταν και δεν σταματούσε η αλήθεια είναι. Πέρασε λοιπόν η ώρα, έχοντας κάνει αυτή την παρατήρηση και, αρχίσαμε να μπαίνουμε στην αίθουσα
Η αίθουσα ήταν ΓΕΜΑΤΗ. Αυτό που λέμε όμως γεμάτη. Είχαν προσθέσει ακόμη μια σειρά απο καρέκλες για να καθίσουν επιπλέον άτομα των υπαρχόντων θέσεων. Παραξενεύτηκα μιας και η παράσταση παίζεται αρκετό καιρό. Καθήσαμε λοιπόν και ξεκίνησε.

Νίκος Μουτσινάς, Ζέτα Μακρυπούλια, Φωτεινή Ντεμίρη, Αργύρης Αγγέλου, Τζένη Διαγούπη, Αθηνά Οικονομάκου, Ελένη Καρακάση. Όλοι τους ξεκίνησαν να εμφανίζονται στην σκηνή. Κοστούμια πολύ ωραία, σκηνικό πολύ ωραίο, αρκετά άνετη σκηνή και δεν σε ενοχλούσε (όσοι έχετε ξαναπάει στο θέατρο Κιβωτός, γνωρίζετε).

 Ο Νίκος Μουτσινάς όπως τον γνωρίζετε και απο την τηλεόραση, ο τρόπος που έπαιζε ήταν ο ίδιος καυστικός και απολαυστικός με το πως τον βλέπετε στην ΤουΒου. Η Ζέτα Μακρυπούλια επίσης έπαιζε αρκετά καλά αν και πιστεύω ότι δεν πρέπει να τη δυσκόλεψε και αρκετά ο ρόλος αυτός μιας και είναι πολύ επίπεδος κατά την δική μου άποψη. Η Φωτεινή Ντεμίρη απολαυστικότατη σαν την τρελή της παρέας. Η Ελένη Καρακάση μπορείς να πεις ότι δεν έκανε και καμία τρελή διαφορά στην σκηνή. Μπορεί να σου περάσει και απαρατήρητη όσον αφορά το ρόλο πάντα. Η Τζένη Διαγούπη νομίζω πως ήταν όλα τα λεφτά. Ο Αργύρης Αγγέλου εντελώς διαφορετικός απο το πως τον έχουμε συνηθίσει να τον βλέπουμε. Εντελώς διαφορετικός και ωραίος. Αθηνά Οικονομάκου όπως δεν την έχεις ξαναδεί. Απλά γαμάτη (μάθαμε δηλαδή ότι μπορεί και να υποκρίνεται πέρα απο το να κάνει αυτό το "πράγμα" που έκανε και κάνει στις τηλεοπτικές σειρές).

Ο καθένας είναι και ένας μοναδικός χαρακτήρας. Παρακολουθώντας την παράσταση παρατηρείς ότι όλoι τους είναι ξεχωριστοί και μοναδικοί και όλοι έχουν ένα κοινό. Είναι όλοι τους μανιακοί και τσατίζονται πολύ εύκολα. Μια παράσταση που έχει σαν αφετηρία μια βάφτιση, η οποία και τους φέρνει όλους αυτούς κοντά, ένα σπίτι που τους φιλοξενεί, μια οικοδεσπότης που δεν γουστάρει καθόλου, συγγενείς που δεν συμπαθιούνται, μια "Ρωσίδα", μια Αμερικάνα κι ένας σύζυγος που προσπαθεί να είναι εντάξει. Μια μάνα που δεν τη θέλουν. $3.000.000 που τα θέλουν κι ο θάνατος. Όλα παίζουν. Μόνο τα βαφτίσια δεν γίνονται. Η παράσταση έχει γέλιο. Αρκετό όπως επίσης κάνει και κοιλιά. Η αρχή και το τέλος της είναι πολύ απολαυστικά και γελάς πολύ. Η μέση της παράστασης είναι που κάνει κοιλιά.

Λίγο που σε έχει κουράσει το συνεχόμενο χιούμορ του Μουτσινά που εντάξει, καλό αλλά κουράζει μετά απο κάποια ώρα, λίγο που σε έχει κουράσει το ότι οι ηθοποιοί μιλάνε και κατά βάση ΔΕΝ μιλάνε αλλά ΦΩΝΑΖΟΥΝ. Λίγο που είσαι τέρμα απο όλη την ημέρα και σου έρχεται τέλος. Γελάς πολύ, πονάει το κεφάλι σου στο τέλος και φεύγεις ευχαριστημένος.

Στα υπέρ του. Γρήγοροι διάλογοι, έξυπνες ατάκες, χρήση φράσεων που τις ξέρουμε απο την καθημερινότητά μας και ηθοποιοί που υποκρίνονται καλά.
Στα κατά. Το ότι για να παίξουν φωνάζουν πολύ (πολύ όμως) και η δυνατή μουσική.

Μια παράσταση που συστήνουμε να πάτε. Θα περάσετε καλά και θα απολαύσετε τη βραδιά. Λίγοι ηθοποιοί, καλή υποκριτική (για την παράσταση που θα δείτε, είναι καλή), εύκολα προσβάσιμο.

Πρωταγωνιστούν με σειρά εμφάνισης: Νίκος Μουτσινάς, Ζέτα Μακρυπούλια, Φωτεινή Ντεμίρη, Αργύρης Αγγέλου, Τζένη Διαγούπη, Αθηνά Οικονομάκου, Ελένη Καρακάση.

Κείμενο: Νίκος Μουτσινάς - Τζένη Διαγούπη
Σκηνοθεσία: Νίκος Μουτσινάς
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ματίνα Νικολάου
Σκηνικά: Λία Ασβεστά
Κοστούμια: Έβελυν Σιούπη
Χορογραφίες: Έλενα Γεροδήμου
Μουσική Επιμέλεια: Νίκος Μουτσινάς

Πρόγραμμα παραστάσεων: Τετάρτη 20:00, Πέμπτη & Παρασκευή 21:15, Σάββατο 18:15 & 21:15.

Τιμή εισιτηρίου: 18€, 15€ (φοιτητικό, μαθητικό, ανεργίας), 13€ (για ομαδικές κρατήσεις).

Θέατρο Κιβωτός: Πειραιώς 115, Γκάζι, 2103427426.

Προπώληση: www.livetickets.gr, Public Συντάγματος και στο ταμείο του Θεάτρου
Τηλέφωνο: 2103412313.

Παραγωγή Live2

Κυριακή 24 Φεβρουαρίου 2013

Cookie Land στην Ερμού

Θέλετε να μιλήσουμε και πάλι για γλυκό; Ας το κάνουμε για το Cookie Land στην Ερμού. Ένα μαγαζί που το λες και κρυμένο μέσα στο στενό της Παναγίας Καπνικαρέας, όπως κατεβαίνεις αριστερά και στο βάθος βλέπεις την ακρόπολη. Το μαγαζί δεν το παρατηρείς αν απλά είσαι περαστικός και δεν γυρίσεις το κεφάλι σου ή αν δεν σου το έχουν αναφέρει ήδη. 

Είναι κατάστημα λοιπόν που όπως λέει και το όνομά του, ασχολείται με κουλουράκια και άλλα γλυκά! Εγώ, καθότι είμαι και καμμένος, επικεντρώθηκα στα Cupcakes μιας και είναι ένα γλυκό που μου αρέσει πολύ. Μπήκα λοιπόν εκεί μέσα και ξεκίνησα να παρατηρώ τη βιτρίνα. ήταν απλά μια οπτασία. Δεν χόρταινες να τα κοιτάς και δεν σταματούσες να τα λιγουρεύεσαι. Κάτι πολύ καλό. Παρατηρώντας λοιπόν, έπεσε το μάτι μου στα μικρά. Τι εννοώ με αυτό. Υπάρχουν δύο μεγέθη με τα εν λόγω κεκάκια. Τα μεγάλα (κανονικά) και τα μικρά που είναι μια χαψιά. Φυσικά πήρα απο τα μικρά, που είναι πεντανόστιμα και δοκίμασα όλες τις γεύσεις. 


Αναφερομενος στο μαγαζί λοιπόν. Εκτός του μεγέθους, είναι ένα ωραίο μαγαζί. Περιποιημένο, μαζεμένο και με όσα χρειάζεται μέσα. Χωρίς περιτά και φρου φρού. Μπαίνεις, βλέπεις, μαγεύεσαι και τέλος. Ό,τι χρειαζόταν να πάθεις, το έπαθες. Τι άλλο. Δυστυχώς δεν γνωρίζω για να σας σχολιάσω για τα υπόλοιπα γλυκά αν και δεν θα αργήσω να μάθω αλλά, για τα κεκάκια, ξέρω να σας πω ότι είναι πολύ ωραία. Νόστιμα, προκλητικά, γευστικά και επίσης, όχι τσουχτερά στην τσέπη. Τα ευχαριστήθηκε όλη η παρέα και είναι κάτι πολύ θετικό αυτό. 


 
Αξίζει επίσης να αναφερθώ στο γεγονός ότι το προσωπικό είναι πολύ ευχάριστο, καθόλου ψωνισμένο, αρκετά δεκτικό στο να εξυπηρετήσει και πρόθυμο. Ένα μαγαζί δηλαδή στο οποίο χαίρεσαι να πηγαίνεις γιατί σε κερδίζουν (σε αντίθεση με άλλα, βλ. παλιότερο άρθρο). Μην παραλείψετε να περάσετε απο εκείνη την γωνία της Ερμού μιας και θα σας αρέσει αρκετά και θα το ευχαριστηθείτε. Τολμήσετε και θα ανταμιφθείτε απο την γευστική απόλαυση και ο ουρανίσκος σας θα θέλει κι άλλο.


Σημείωση1. Υπάρχει ακόμη ένα κατάστημα στου Ζωγράφου.
Σημείωση2: Πατήσετε επάνω στις φωτογραφίες για να μεγαλώσουν.

Τετάρτη 6 Φεβρουαρίου 2013

Toast 2010 (Movie)

Αν και 2 χρόνια μετά, είδα αυτή την ταινία. Δεν ήξερα ακριβώς τι πραγματευόταν. Καθώς την παρακολουθούσα ένιωσα άσχημα για τις σχέσεις, για την οικογένεια, για την αγένεια, για την απάθεια, για την αδιαφορία, για τα χαμένα όνειρα.

Ένιωσα όμορφα όμως για το θάρος, για την προθυμεία, για την όρεξη, για την αγάπη, για τη νοσταλγία.

Συγκινήθηκα και μίσησα. Απεχθάνθηκα και "λάτρεψα".

Είναι μια ταινία που όχι απλά είναι ωραία για να τη δείς αλλά πρέπει. Καλή φωτογραφία, πολύ ωραίος ο τρόπος που οι ηθοποιοί υποδύονται τους ρόλους τους και ενα πολύ βασικό στοιχείο! ΜΟΥΣΙΚΑΡΕΣ!!!!!!
Μην το σκέφτεσαι. Απλά δες την ταινία.

Toast Movie Songs

> He's Got Something (Performed by: Dusty Springfield)
> Ne me Quittes Pas (If You Go Away) (Performed by: Chris Egan)
> The Look of Love (Performed by: Dusty Springfield)
> Ne me Quittes Pas (If You Go Away) (Performed by: Dusty Springfield)
> I Only Want to be With You (Performed by: Chris Egan)
> Little By Little (Performed by: Dusty Springfield)
> I'll Try Anything To Get You (Performed by: Dusty Springfield)
> Yesterday When I was Young (Performed by: Dusty Springfield)