Colpo Grosso με απόδραση Παλαιοκώστα και Ριζάι

Εκλογολογίες, ανασφάλεια, και πολλά ακόμη τα οποία συμβαίνουν στην Ελληνική κοινωνία τον τελευταίο καιρό. Το τελευταίο που έχει γίνει είναι η απόδραση των κυρίων κυρίων Παλαιοκώστα και Ριζάι. Μην ξεγελιέστε όμως, όλο αυτό που έγινε είναι απλά μια άσκηση ετοιμότητας για ξέρουν τι πρέπει να κάνουν τα καλόπαιδά μας στις φυλακές Κορυδαλλού σε περίπτωση που (άκου να δεις τι σκέφτομαι τώρα εγώ) θελήσει ποτέ κάποιος κρατούμενος να ξαναποδράσει. Όλα αυτά που λένε τα κανάλια είναι υπερβολές και ο ξένος τύπος μας σταυρώνει επειδή είναι κακοί οι άνθρωποι που τον διευθύνουν.

Ας σοβαρευτούμε όμως για λίγο τώρα. Χτές λοιπόν απέδρασαν οι δύο κακοποιοί απο τις φυλακές Κορυδαλλού!!!! και μάλιστα με τον ίδιο τρόπο (αυτό το γνωρίζουμε ήδη). Απο εκείνη τη στιγμή και μετά κινήσεις εντυπωσιασμού, κινήσεις της τελευταίας στιγμής και απόγνωσης μη γνωρίζοντας τι περισσότερο να γίνει και άλλα τέτοια χαζά γίνονται απο την κυβέρνηση. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Δένδιας, σου λέει, ζήτησε να αποδοθούν ευθύνες σε όσους είναι υπεύθυνοι και άλλα τέτοια χαζά πράγματα. Επίσης ελήφθησαν 10 νέα μέτρα για μεγαλύτερη ασφάλεια με κυριότερο οι φυλακές κορυδαλλού να πληρώνουν γιαγιούλες να πάνε στις φυλακές και να επισκέπτονται τους φυλακισμένους και να τους μιλάνε ακατάπαυστα, μέχρι τελικής πτώσης των, ούτως ώστε να επιστρέφουν οι κρατούμενοι εξαντλημένοι πίσω στα κελιά τους και να μην έχουν όρεξη για τίποτα άλλο. Φυσικά οι έξυπνες λύσεις του ελληνικού κράτους, δεν σταματάνε εδώ. Έχουμε κι άλλες προτώτυπες ιδέες τις οποίες οι γνωστοί μου στην κυβέρνηση δεν μου τις λένε για να με εκπλήξουν μέσα απο την τηλεόραση.

Η απόδραση Παλαιοκώστα και Ριζάι μας επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά πως το Ελληνικό κράτος είναι ολίγον τι μπάχαλο (αυτό το γνωρίζαμε). Το θέμα είναι κατα πόσο το έχουν καταλάβει και οι ιθύνοντες. Μάλλον καθόλου απο οτι φαίνεται και μπορούμε να καταλάβουμε όλοι μας. Ζητήσανε σου λέει να αποδοθούνε ευθύνες σε όλους όσοι θεωρούνται υπεύθυνοι και υπήρξαν και παραιτήσεις. Τι σου φταίει ο διευθυντής ή υπεύθυνος των φυλακών που απέδρασαν οι δύο κακοποιοί; Ε, τι σου φταίει; Φταίει που δεν έκανε ένα ελικοδρόμιο για να μπορούν να προσγειώνονται τα ελικόπτερα πιο εύκολα, άνετα και με μεγαλύτερη ασφάλεια. Φαντάσου να ήταν κανένας κρατούμενος στο παράθυρο και να τίναζε τα σεντόνια του κρεβατιού του για να τα έχει καθαρά και αερισμένα. Φαντάσου, να τον έπιανε ο έλικας του ελικοπτέρου, θα θρηνούσαμε και θύματα. Τραγικό;

Αυτοί που είναι οι άμεσα εμπλεκόμενοι και ενοχοποιούνται για την όλη κατάσταση, είναι οι κυβερνήσεις οι οποίες δεν έχουν μεριμνήσει ποτέ για τις φυλακές και για την μεγαλύτερη και καλύτερη αστυνόμευση των κρατουμένων. Ο υπουργός διακιοσύνης ζητάει τώρα τι; Ποιες ευθύνες; Σε ποιον; Ο υπουργός και όλοι οι προκάτοχοί του δεν έχουν καμία ευθύνη; Επειδή εκείνη δεν μερίμνησαν θα την πληρώσουν όλοι οι άλλοι; Είμαστε σοβαροί; Θα μάθουμε ποτέ άραγε σε αυτή τη χώρα να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει και να αποδίδουμε ευθύνες την ώρα που πρέπει και στα σωστά άτομα;

Η όλη υπόθεση είναι μια κοροϊδία. Οι κρατούμενοι θα συνεχίσουν να δραπετεύουν, οι φύλακες θα συνεχίσουν να μην είναι αυτές που πρέπει και τα μέτρα ασφαλείας θα παραμείνουν ελλειπή. Απο μεγάλα λόγια ΚΑΙ ΑΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ σε αυτή τη χώρα. Τουλάχιστον ας φτιάξουμε ένα ελικοδρόμιο στις φυλακές, ας δώσουμε στους κρατούμενους και απο ένα κινητό τηλέφωνο (αν γίνεται με βίντεο κλήση να μπορούν να είναι πιο ξεκάθαρα τα πράγματα), να βάλουμε και κεραίες για να έχουν καλό σήμα σε όλο το κτίριο, να τους ενεργοποιήσουμε και τα πακέτα χρόνου ομιλίας για να τη βγάλουν όλο το 2009 με ένα ευρώ και άλλες τέτοιες ανέσεις.

Μα είναι σοβαροί; ΕΛΕΟΣ. Δεν νομίζω πως υπάρχει κάτι περισσότερο να πεί κανείς. Αν το ΠΑΣΟΚ οφείλει να περηφανεύεται για τους Ολυμπιακούς Αγώνες (επι ΠΑΣΟΚ έγινα όλα τα κτίρια, η ΝΔ απλώς ήταν εκεί για να πάρει τα συγχαρητήρια), η ΝΔ οφείλει να περηφανεύεται για τις δυο πιο κινηματογραφικές αποδράσεις που έχουν γίνει ποτέ.


ΟΡΙΣΤΕ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΤΟΥ ΤΟ Prison Break. Βγαλμένο πραγματικά απο τη ζωή. Μπράβο στον ΑΝΤ1.

Κύριε Καραμανλή Κώστα καθώς και οι υπόλοιποι της κυβέρνησης πρέπει να μάθετε πως διακυβέρνηση μιας χώρας δεν σημαίνει μόνο δείπνα και άλλα τέτοια κουραφέξαλα, ούτε μαζευόμαστε όλοι μαζί κάπου και συζητάμε τα προβλήματα της χώρας χωρίς να καταλήγουμε κάπου, αλλά, το κανουμε για τα μάτια του κόσμου. Τα προβλήματα απαιτούν λύσεις. Τα λεφτά μπορούμε να τα φάμε όλοι μας όπως τα τρώτε εσείς. Σταματήστε λίγο αυτό και ασχοληθήτε και με το άλλο. Θα δείτε, είναι ωραίο. Σας βοηθάει να χάσετε θερμίδες.

Earth film | BBC | Love Earth

Αποσύνθεση

Μια κοινωνία που βρίσκεται σε αποσύνθεση. Μια κοινωνία που βράζει μέσα της βαθειά όμως πιστεύει πως δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Μια κυβέρνηση η οποία θεωρεί πως όλα βαίνουν καλώς και πως δεν πρέπει να αλλάξει κάτι. Μια αντιπολίτευση η οποία προσπαθεί να πιαστεί απο το παραμικρό για να μπορέσει να κερδίσει απλά κάποιες μονάδες περισσότερες στα γκάλοπ.

Όλα τριγύρω αλλάζουν, κι όλα τα ίδια μένουν...

Το πιστεύεις κι εσύ αυτό; Μια εξοργισμένη νεολαία, μια "απογοητευμένη" αστυνομία, μια κυβέρνηση και πολλά πολιτικά σχήματα τα οποία πρέπει να αλλάξουν εκ βάθρων. Νοοτροπία ωχ αδελφισμού, ποιος θα αρπάξει τα περισσότερα και ποιος θα φανεί περισσότερο.

Απο τα γεγονότα τις τελευταίες μέρες είμαι απογοητευμένος, θυμωμένος, προβληματισμένος.
Θύμωσα με την αστυνομία και την αντιμετώπισή της απέναντι σε όλους αυτούς που καταστρέφανε (καθώς δεν προκαλούσαν απλά ζημιές), θύμωσα με όλους αυτούς που καταστρέφανε χωρίς να σκέφτονται, απογοητεύτηκα με τους διοικούντες οι οποίοι δεν πήραν καμία σωστή απόφαση κατα την άποψή μου και προβληματίστηκα με το τι ακολουθεί.

Θύμωσα με όλους αυτούς οι οποίοι καταστρέφανε οτι βρίσκανε μπροστά τους χωρίς να τους ενδιαφέρει αν την επόμενη μέρα αυτός που έχει το κατάστημα θα πάει για δουλειά, αν θα έχει να φάει, αν οι υπάληλοι που απασχολούσε θα έχουν απασχόληση τον επόμενο καιρό. Αν κάποιος απο όλους αυτούς είχε οικογένεια και παιδιά για να θρέψει, αν είχε δάνεια και ο,τι άλλο. Θύμωσα με τα €50 εκ. ζημίες που προκλήθηκαν, με όλα τα κτήρια που καταστράφηκαν, με όλες αυτές τις εικόνες που το μοναδικό που προκαλούσαν ήταν, πόνος και θλίψη. Η Ελλάδα ξανακάηκε, μόνο που αυτή τη φωτιά ήταν στις πόλεις μέσα, καιγόταν το τσιμέντο και οι ζωές μας, απειλούνταν οι περιουσίες μας, οι ζωές μας. Θύμωσα με όλους αυτούς τους άγνωστους αλλά και γνωστούς.

φωτο: Εθνική Τράπεζα Ελλάδος, Λάρισα. Το κτίριο κάηκε ολόληρο και έγινε διάτρητο, απο τη μια πλευρά ως την άλλη. / Grigsgr.blogspot.com

Θύμωσα με την αστυνομία που το μόνο που έκανε ήταν να ρίχνει δακρυγόνα και να μην κάνει τίποτα άλλο. Με τα σκηνικά που γινόντουσαν και στα οποία η αστυνομία ήταν μπροστά αλλά δεν έκανε τίποτα παρά, μόνο κοιτούσε και "απολάμβανε" το θέαμα. Θύμωσα που απο ότι κατάλαβα, το όλο σκηνικό ήταν "στημένο" και όλα γινόντουσαν λες και ήταν προσχεδιασμένα. Οι "άγνωστοι" να καταστρέφουν όλόκληρα κτήρια, καίγοντάς τα και η αστυνομία να είναι λίγο πιο πάνω και απλά να κοιτάζει. Γιατί δεν κάνεις κάτι; Είσαι δίπλα; Χτύπησέ τον. Δώσε του να καταλάβει. Χτύπησέ τον όπως ο αστυνομικός (ειδικός φρουρός) χτύπησε τον Αλέξη Γρηγορόπουλο. Τι διαφορετικό είχε γίνει τότε και δυο μέρες μετά δεν μπορούσε να γίνει ξανά το ίδιο; Γιατί επιτέλους αυτοί οι γνωστοί άγνωστοι - όπως τους αποκαλούν τα ΜΜΕ - δεν μπορούν να γίνουν απλά γνωστοί; Θύμωσα με όλα αυτά και με πολλά ακόμη, μα περισσότερο με την υπομονή σε λάθος καταστάσεις και συνθήκες.

Απογοητεύτηκα απο τους διοικούντες επειδή δεν μπορούν να αποφασίσουν - έστω για μια φορά μόνο - να αναλάβουν τις ευθύνες, παρά μόνο κουνούν συγκαταβατικά το κεφάλι τους και λένε οτι καταλαβαίνουν. Δεν κάηκε όμως το δικό τους κατάστημα, η δική τους επιχείρηση, δεν καταστράφηκε το δικό τους μέλλον. Δεν είναι εκείνοι χρεωμένοι μέχρι το λαιμό για να τα βγάλουν πέρα. Το υπουργείο εξωτερικώ το οποίο έπαθε κάτι ζημιές αν θυμάμαι καλά, δεν ανήκει σε κάποιον υπουργό η οποιονδήποτε άλλο για να μπορέσει να νιώσει τι σημαίνει να σου καταστρέφουν κάτι που πονάς. Ε, καί; Θα ξαναγίνει, δικό μου είναι; Μακάρι να μπορούσαν έστω για μια στιγμή να καταλάβουν τους απλούς πολίτες. Αυτούς τους πολίτες που πληρώνουν τους φόρους, αυτούς που προσπαθούν να είναι τυπικοί επειδή δεν γίνεται αλλιώς, αυτούς που κάνουν 3 δουλειές για να τα βγάλουν πέρα. Όλους όσους δεν έχουν αυτή την ειδική μεταχείριση λόγω της θέσης τους. Απογοητεύτηκα και απογοητεύομαι όσο περνάει ο καιρός.

Προβληματίστηκα και προβληματίζομαι με όσα θα ακολουθήσουν απο εδώ και πέρα. Περισσότερο προβληματίζομαι για το ότι, δεν θα αλλάξει τίποτα και όλα θα παραμείνουν τα ίδια. Τα γεγονότα που πέρασαν, θα γραφτούν στην ιστορία και απλά μπορεί να γίνει κάποια αναφορά ξανά. Δεν θα αλλάξει κάτι, σε κανέναν και σε τίποτα. Όλοι μας θα το ξεχάσουμε. Τα κανάλια, θα βρούν καινούργιο δρώμενο να προβάλουν, οι πολιτικοί θα συνεχίζουν να κερδίζουν απο παντού και όλοι οι υπόλοιποι απλά θα σσυνεχίσουν να λένε πως δεν πάει άλλο, πάμε για ένα καφέ τώρα;


ΘΕΛΩ ΕΠΙΣΗΣ ΝΑ ΚΑΤΑΚΡΙΝΩ ΤΗΝ ΕΡΤ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΔΕΙΞΕ ΤΕΤΟΙΑ ΑΠΑΘΕΙΑ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΛΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΗΓΟΡΟΥΣΕ ΚΙ ΕΚΕΙΝΗ ΣΤΟ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ. ΟΤΑΝ ΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΛΑΜΒΑΝΑΝ ΧΩΡΑ ΣΕ ΑΘΗΝΑ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΟΛΕΙΣ Η ΝΕΤ ΕΔΕΙΧΝΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ. ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ. ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΙ ΓΙΑ ΟΛΑ ΟΠΟΤΕ ΤΗ ΣΥΜΦΕΡΕΙ. ΚΑΛΑ ΚΑΝΑΝΕ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝΕ ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΧΤΕΣ. ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΕΙ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΥΜΦΕΡΟΥΝ. Η ΙΔΙΑ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΕΡΤ ΔΙΑΤΕΙΝΕΤΑΙ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ. ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΟΤΑΝ ΕΓΙΝΑΝ ΟΛΑ ΟΣΑ ΕΓΙΝΑΝ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ; ΕΔΕΙΧΝΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ Η ΑΠΛΑ ΘΕΩΡΗΣΑΝ ΠΩΣ ΜΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΟΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΡΚΕΤΗ;

Ναι, είμαι εκνευρισμένος. Ναι. Όμως και που είμαι, δεν καταλαβαίνει κανείς κάτι. Δεν έχουμε μάθει να αλλάζουμε κάτι που δεν είναι καλό. Αυτά θα ξαναγίνουν και τότε θα λέμε πάλι "πω πω, κοίτα τι κάνουν τα τσογλάνια". Τα τσογλάνια όμως και πάλι θα έχουν ένα λόγο που θα κάνουν ότι κάνουν. Το θέμα αρχικά θα είναι να ξεκαθαρίσουμε ποιος είναι το τσογλάνι και ποιος είναι αυτός που δεν φταίει. Οι μαθητές που κάνανε τις πορείες το πρωί δεν κάνανε και τις καταστροφές το βράδυ. Άλλοι τις κάνανε, και αυτοί είναι γνωστοί αλλά κανείς δεν τους πιάνει καθώς αυτοί εξυπηρετούν κάποια άλλα συμφέροντα. Μπράβο μας!!!

1st of December | 1h Δεκεμβρίου (World AIDS Day)

Εδώ είμαστε πάλι όπως και το καλοκαίρι. Να αναρωτιόμαστε τι κάνουμε και να ευχόμαστε όλοι σε όλους καλό μήνα καταλήγοντας οτι, "Α!!! σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS, είδες τι κάνουν στην Αριστοτέλους;".
Τα πυροτεχνήματα αυτή τη στιγμή εκπυρσοκροτούν έξω και στην πλατεία Αριστοτέλους το γιορτάζουν. Πιστεύετε πως είναι μέρα για εορτασμούς; Να γιορτάσουμε τι; Το οτι φέτος μέχρι και τον Οκτώβριο του 2008 δηλώθηκαν 547 νέες περιπτώσεις ήτοι περισσότερες απο οτι ολόκληρο το 2007 (517)σε σύνολο και πάλι μέχρι και τον Οκτώβρη του 2008 9.229; Σοβαρά μιλάμε; Δεν πιστεύω οτι είναι καμία μέρα για τέτοιες κινήσεις. Ας μάθουμε επιτέλους να χρησιμοποιούμε το προφυλακτικό και να το έχουμε πάντα ώς απαραίτητο συστατικό σεξουαλικής απόλαυσης και υγείας. Ας μάθουμε να μην φοβόμαστε τους οροθετικούς ανθρώπους. Ας μάθουμε να μην κάνουμε διακρίσεις. Όλοι μας!!!

Καλό μήνα σε όλους μας.

Ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν με τον ιό HIV συνεχίζει να αυξάνεται σε παγκόσμιο επίπεδο, περιλαμβανομένης και της Ελλάδας. Σήμερα 33 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν με τον ιό σε παγκόσμια κλίμακα και για την Ελλάδα, ο αριθμός των νέων περιστατικών μέχρι το τέλος Οκτωβρίου (547) έχει ήδη ξεπεράσει το συνολικό αριθμό για το 2007 (517). Και η συλλογή δεδομένων συνεχίζεται.

Τι είναι ο ιός HIV;

Ο HIV είναι ένας ιός που επιτίθεται στον ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού. Σύμφωνα με τα τελευταία επιστημονικά στοιχεία, το 70-90% των ατόμων εκδηλώνουν συμπτώματα της λοίμωξης, εντός λίγων ημερών από τη μόλυνση τους. Τρία συμπτώματα που εκδηλώνονται ταυτόχρονα μπορεί να θεωρηθούν ως ισχυρός προγνωστικός δείκτης λοίμωξης από τον ιό HIV: πυρετός, εξανθήματα και σοβαρός πονόλαιμος. Τα συμπτώματα αυτά, συνήθως εξαφανίζονται εντός δύο ή τριών εβδομάδων. Βέβαια μερικά άτομα μπορεί να μην εμφανίσουν τα συμπτώματα αυτά. Σε όλες όμως τις περιπτώσεις, χωρίς αποτελεσματική φαρμακευτική αγωγή το ανοσοποιητικό σύστημα τελικά θα αποδυναμωθεί πάρα πολύ και δεν θα μπορεί τελικά να καταπολεμήσει τη λοίμωξη.

AIDS και HIV: είναι το ίδιο;

Όχι. Όταν κάποιος χαρακτηρίζεται ως ζων με HIV, σημαίνει ότι ο ιός HIV βρίσκεται στον οργανισμό του. Όταν ένα άτομο όμως περιγράφεται ως έχον εκδηλώσει AIDS, σημαίνει ότι το ανοσοποιητικό του σύστημα έχει αποδυναμωθεί τόσο πολύ ώστε να μη μπορεί να καταπολεμήσει μια ευρεία γκάμα ασθενειών, που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα το έκανε επιτυχώς.

Δεν γνωρίζω κάποιος με HIV. Ή μήπως γνωρίζω;

Σύμφωνα με στοιχεία του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ.), ο συνολικός αριθμός των HIV οροθετικών ατόμων (συμπεριλαμβανομένων των περιπτώσεων AIDS) που δηλώθηκαν στην Ελλάδα μέχρι την 31η Οκτωβρίου 2008 ανέρχεται σε 9.229. Από αυτά, τα 7.409 (80,3%) ήταν άνδρες, τα 1.772 (19,2%) γυναίκες, ενώ για ένα μικρό ποσοστό το φύλο δεν δηλώθηκε. Τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι η επιδημία έχει αυξητικές τάσεις με 547 νέες περιπτώσεις να έχουν δηλωθεί μέχρι και τον Οκτώβριο του 2008. Συνεπώς, ακόμη και κάποιο άτομο του στενού κοινωνικού περιβάλλοντος μας, υπάρχει πιθανότητα να ζει με τον HIV, αλλά να μην αισθάνεται την ανάγκη να το κοινοποιήσει.

Υπάρχει θεραπεία για τον HIV;

Προς το παρόν όχι. Αλλά τα θεραπευτικά σχήματα που τηρούν τον ιό υπό έλεγχο και το ανοσοποιητικό σύστημα σε καλή κατάσταση, είναι γεγονός. Τα άτομα που κάνουν αντιρετροϊκή αγωγή ζουν σήμερα μια υγιή, ενεργή ζωή, αν και μπορεί να παρουσιάζουν παρενέργειες στα πλαίσια της θεραπείας. Αν ο HIV διαγνωστεί αργά, η θεραπεία μπορεί να είναι λιγότερο αποτελεσματική στην πρόληψη της εκδήλωσης του AIDS.

Πως είναι η ζωή με τον HIV;

Αν το άτομο που μολυνθεί από τον ιό HIV διαγνωστεί έγκαιρα και ανταποκρίνεται καλά στην θεραπεία, μπορεί να έχει μια σχετικά υγιή ζωή, να εξακολουθεί να εργάζεται, να έχει κοινωνική και ερωτική ζωή, όπως ο καθένας μας, και τελικά να έχει ένα καλό προσδόκιμο επιβίωσης. Πάντως θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η διάγνωση του HIV και η ανταπόκριση στην αγωγή είναι δύσκολη και τα άτομα που έχουν μολυνθεί από τον ιό χρειάζονται την αμέριστη συμπαράσταση και βοήθεια των επαγγελματιών του χώρου της υγείας, της οικογένειας και των φίλων τους, καθώς και όλων όσων εμπλέκονται στην καταπολέμηση της μάστιγας του AIDS.

Γιατί είναι δύσκολο να παραδεχθεί κάποιος ότι είναι φορέας του HIV;

Οι άνθρωποι που ζουν με τον HIV είναι φυσικό να δυσκολεύονται να μιλήσουν για την κατάστασή τους καθώς κατά το παρελθόν έχουν βιώσει την απόρριψη, την κοινωνική απομόνωση. Ακόμη και σήμερα, υπάρχει πάντα ο φόβος της κοινωνικής απομόνωσης και της προκατάληψης από την οικογένεια, τους φίλους και τους συναδέλφους. Επίσης δεν είναι λίγες οι φορές που οι φορείς του HIV γίνονται αντικείμενο διακρίσεων στον εργασιακό τους χώρο, ενώ ρατσιστική συμπεριφορά μπορεί να αντιμετωπίσουν ακόμη και από επαγγελματίες του χώρου της υγείας. Τέλος, προβληματικός εξακολουθεί να είναι και ο τρόπος που αντιμετωπίζουν το ζήτημα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Η προκατάληψη γύρω από τον HIV είναι συχνά το αποτέλεσμα της άγνοιας για τους τρόπους μετάδοσης του ιού και του αθεμελίωτου φόβου για τους τρόπους μόλυνσης. Η ενθάρρυνση της δημόσιας συζήτησης για τον HIV και των επιστημονικά τεκμηριωμένων μεθόδων προφύλαξης, είναι μονόδρομος για την καταπολέμηση της προκατάληψης και του φόβου που περιβάλλει την σοβαρή αυτή κοινωνική μάστιγα.

Πως μεταδίδεται ο HIV;

Ο ιός μπορεί να μεταδοθεί μέσω μετάγγισης μολυσμένου αίματος, του σπέρματος, των κολπικών υγρών ή του μητρικού γάλακτος (θηλασμός). Οι συχνότεροι τρόποι μετάδοσης είναι:

*
ερωτική επαφή χωρίς χρήση προφυλακτικού με άτομο που είναι φορέας ή νοσεί
*
η χρήση μη αποστειρωμένης σύριγγας ή άλλων μη αποστειρωμένων ιατρικών εργαλείων
*
από HIV-θετική μητέρα (στο παιδί) κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, του τοκετού ή του θηλασμού

Ο HIV μεταδίδεται μέσω του στοματικού έρωτα;

Η ερωτική στοματική επαφή ενέχει χαμηλότερο κίνδυνο από την διεισδυτική ερωτική επαφή, αλλά ο HIV μπορεί να μεταδοθεί μέσω πιθανών αμυχών ή ελκών της στοματικής κοιλότητας ή λοιμώξεων των ούλων, αν έλθουν σε επαφή με μολυσμένα στοματικά υγρά.

Ο HIV μεταδίδεται με το φιλί;

Όχι. Ο HIV δεν μεταδίδεται:

*
Με το φιλί ή το άγγιγμα
*
Μέσω των πτυέλων, του βήχα ή του φτερνίσματος
*
Τις πισίνες, το κάθισμα της τουαλέτας, τα οικιακά σκεύη

Οι γυναίκες που έχουν μολυνθεί από τον HIV μπορούν να αποκτήσουν παιδιά;

Ναι. Ο HIV μπορεί να μεταδοθεί από την μητέρα στο παιδί, αλλά υπάρχουν μέτρα που μπορούν να ληφθούν και να μειωθούν οι πιθανότητες (κάτω του 1%) του παιδιού να επιμολυνθεί από τον HIV. Στα μέτρα αυτά περιλαμβάνεται η χορήγηση αντιρετροϊκής αγωγής στην μητέρα και το παιδί, η διενέργεια του τοκετού με καισαρική τομή και η απαγόρευση του θηλασμού του νεογνού.

Μπορώ να μολυνθώ κι εγώ;

Αν είμαι σεξουαλικά ενεργό άτομο ή μοιράζομαι με άλλους ιατρικό υλικό (βελόνες, σύριγγες), διατρέχω κίνδυνο μόλυνσης από τον ιό. Αν και οποιοσδήποτε μπορεί να μολυνθεί, μερικές κοινωνικές ομάδες διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο, όπως οι ομοφυλόφιλοι άνδρες και γυναίκες, οι αμφισεξουαλικοί άνδρες και γυναίκες και οι χρήστες ουσιών.

Πως μπορώ να προστατευθώ;

Η χρήση προφυλακτικού κατά την ερωτική επαφή (περιλαμβανομένου και του στοματικού έρωτα) είναι απαραίτητη. Μάλιστα, στην επιλογή του προφυλακτικού πρέπει πάντα να ελέγχουμε αν αυτό φέρει το σηματάκι ασφαλείας CE της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και φυσικά να μην μοιραζόμαστε ποτέ σύριγγες ή βελόνες ή άλλον ιατρικό εξοπλισμό με κανέναν.

Τι κάνω σε περίπτωση που έχω θέσει τον εαυτό μου σε κίνδυνο;

Αν πιστεύετε ότι με οποιοδήποτε τρόπο έχετε εκτεθεί σε κίνδυνο μόλυνσης από τον ιό HIV, μπορεί να απευθυνθείτε στο πλησιέστερο νοσοκομείο και να ζητήσετε να υποβληθείτε στις απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις. Αν μάλιστα αυτό γίνει εντός 72 ωρών από την πιθανή έκθεση στον HIV, ζητήστε να υποβληθείτε σε PEP (post-exposure prophylaxis), αγωγή που χορηγείται σε περίπτωση έκθεσης στον ιό, από τμήματα επειγόντων περιστατικών των νοσοκομείων. Η θεραπεία PEP μπορεί να συμβάλλει στην αναστολή της λοίμωξης μετά την έκθεση στον HIV. Όσο μάλιστα νωρίτερα ξεκινήσει η αγωγή τόσο πιθανότερη είναι η αποτελεσματικότητα της.

πηγή health.in.gr

Anastacia - I can feel you

Το έχω παρακάνει με τα βίντεο. Δεν συμφωνείς κι εσύ καλό μου ιστολόγιο; Τι σε ρωτάω τώρα θα μου πείς. Αν μπορούσες ίσως και να με σφαλιάριζες. Για σεμνά όμως, σαν πολύ δεν ξεφύγαμε εδώ πέρα. ΄Έλα να μαζευόμαστε. Λοιπόν για να τελειώνουμε και να πάμε στο ψητό. Αυτό το τραγούδι το αφιερώνουμε στο συγκεκριμένο άτομο, που καταλαβαίνει αυτό ποιο είναι, δεν χρειάζεται να πω περισσότερα. Και καταλαβαίνει πολλά περισσότερα απο όσα νομίζω. I can feel you....

Anastacia - I Can Feel You
by Anastacia

Atlantis The Palm, Dubai

We have never seen anything like this before. The most extravaganza fireworks you've ever seen. Maybe one of the most luxurious hotels in the world (7 Stars) and a new way of holiday-ing. Enjoy the video and see all other related videos you can see. You will be impressed by the effort and the time people who made this happen have given to the whole idea of making something that has never happen.
Enjoy the video below and be impressed!!!

Where the Hell is Matt? (2008) - Κάτι που μου άρεσε πολύ. Δες το βίντεο.

An inspiring moment.
A unique dance.
One who has united many.
The purpose to do something without having anything to gain.

The WORLD.
The PEOPLE.
The FEELING.


Enjoy the video.

Παράθυρο στη θάλασσα

Να εκεί πέρα μακρυά, πίσω απο τη θάλασσα θέλω να παω. Το βλέπεις; Είναι ωραία εκει.
Δεν το βλέπεις; Είναι ακριβώς απο πίσω. Μου έχουν πει πως ειναι ήσυχα και πολύ όμορφα.

- Φορές φορές έχω την αίσθηση πως το ονειρεύομαι, ότι είμαι σε ενα καράβι επάνω και ταξιδεύω προς εκεί. Πώς το ζω όταν κοιμάμαι. Είναι αλήθεια. Και στον ύπνο μου οταν το βλέπω είναι πολύ όμορφα. Να, εκεί περα απο τη θάλασσα. Εκεί που δειχνει το δάχτυλό μου, έχω ενα όνειρο να κυνηγήσω. Θα το κυνηγήσω. Έχω ανάγκη να ονειρεύομαι, εχω ανάγκη να ζήσω. Θέλω!!! Θα το κυνηγήσω στ'ορκίζομαι.
- Δεν φοβάσαι, μην χαθείς στο δρόμο προς το όνειρο; Τι θα συμβεί στη διαδρομή; Μπορεί να είναι πάρα πολύ δύσκολο να φτάσεις.
- Όχι δεν φοβάμαι. Ίσα ίσα, θέλω πολύ να φτάσω. Μπορεί να γίνει οτιδήποτε, εγώ θα φανώ δυνατός. Δεν θα το αφήσω να μου περάσει. Είναι η πρώτη φορά που κυνηγάω ένα όνειρό μου και η πρώτη φορά που βλέπω πως η διαδρομή τελικά αξίζει και μου αρέσει.
- Θέλω να σου χαμογελάσω και να σε υποστηρίξω αλλά, φοβάμαι. Δεν ξέρω. Κάτι με κρατάει. Φοβάμαι να πονέσω, φοβάμαι να φοβηθώ. Μαζί σου πονάω κι εγώ, μαζί σου γελάω κι εγώ. Φοβάμαι τι θα αντιμετωπίσεις. Κι αν μείνεις μόνος; Τότε;
- Μην φοβάμαι. Όλα θα τα περάσω. Θα νικήσω στο τέλος. Θα βγώ εγώ ο νικητής.
- Κι αν μείνεις μόνος; Τότε τι θα κάνεις;
- Αν μείνω μόνος........


- Δεν ξέρω. Ελπίζω να μην γίνει κάτι τέτοιο. Ελπίζω να είναι πάντα μαζί μου όπως τόσο πολύ θέλω. Να είναι αλήθεια όσα μου λέει και να παραμείνουν για πάντα. Να με στηρίζει και να με βοηθάει όταν πρέπει. Να είναι εκεί να μου χαμογελάει. Να χαίρεται μαζί μου και να λυπάται μαζί μου όμως, πάντα να είναι εκεί. Μου αρκεί.
- Μακάρι...
- Κοίτα τη θάλασσα, είναι γαλήνια. Κάποτε θα βγώ και θα πετάξω. Θα σταματήσω να κοιτάζω τη θάλασσα απο το παράθυρο. Θα ταξιδέψω μαζί της. Θα την αφήσω να με κάνει μούσκεμα, να με φυσήξει ο αέρας της. Θα πετάξω απο πάνω της κάποτε. Θα σταματήσω να μένω κλειδωμένος πίσω απο ένα παράθυρο στη θάλασσα.
Στο ορκίζομαι.

Πόσες νομίζεις ότι μπορείς να βρείς; (ανανεωμένο - Upd).

Το σάββατο που μας πέρασε ήμουν με ένα φίλο μου και την αδερφή μου στο χωριό μας και βγήκαμε έξω. Μέχρι το τέλος της βραδιάς όπως μπορείς να δεις και στη φωτογραφία, την είχαμε ακούσει Smirnoffωνικά! Εντελώς όμως. Περιττό να πω ότι περάσαμε πολύ ωραία!!! Εξαιτίας όμως εκείνης της βραδιάς καθήσαμε την επόμενη (κυριακή δηλαδή) και τη μεθεπόμενη και "στίψαμε" το μυαλό μας να βρούμε λέξεις με τις οποίες μπορεί κάποιος να περιγράψει την κατάσταση στην οποία είχαμε περάσει αφού την είχαμε ακούσει. Εσύ νομίζεις πως μπορείς να μας βοηθήσεις να μεγαλώσουμε τη λίστα με τις λέξεις,προσθέτοντας καινούργιες στις ήδη υπάρχουσες; Σου δίνω τη λίστα μου δίνεις κι άλλες καινούργιες λέξεις που δεν τις γνωρίζουμε και φυσικά δεν υπάρχουν στη λίστα. Δίκαιη μοιρασιά, δεν βρίσκεις; Άντε λοιπόν σε περιμένω.


AΛOIΦH
AΛΦAΔI
ΓKOΛ
ΓKOYPΛA
ZANTA
ΚΑΤΑΒΟΘΡΑ
KOKKAΛO
ΚΟΜΜΑΤΙΑ
ΚΟΝΤΥΛΟ
ΚΟΥΜΠΟΥΡΙ
KOYPOYMΠEΛO
ΚΟΥΝΟΥΠΙΔΙ
KOYΦOTHΛIO
ΚΟΥΡΚΟΥΤΙ
ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΟΣ
KPOYΠ'
ΛIAPΔA
ΛIΩMA
ΜΠΑΟΥΛΟ
ΜΠΟΧΑΛΟΣ
NTANAΛIA
ΝΤΑΒΑΝΟΣ
ΝΤΙΡΛΑ
ΟΦ
ΠATAΛIA
ΠΙΤΑ
ΣKNHΠA
ΣΟΥΡΑ
ΣTOYΠI
ΤΑΡΤΑ
TATIA
TΣATΣAΛOΣ
ΤΥΦΛΑ
ΦΕΣΙ
XΩMΑ


Καινούργιες προσθήκες με τη βοήθεια του κοινού. Νέες αφίξεις ή όπως θέλεις βρε παιδί μου πες το. Απλά πές το... σε εμάς να το γράψουμε να ξέρουμε πως θα το λέμε.

Αουτ
Κουδούνι
Λάσπη
Λινάτσα
Ντεντ (απο το γνωστό αγγλικό Dead)
Σόλα
Φυτίλια

Δοκίμασε τις γνώσεις σου. Μην πίνεις μόνο, μάθε και να το περιγράφεις την επόμενη μέρα!

Where Are Our Manners?

Where Are Our Manners?

By: Rebecca Brown | DivineCaroline.com
(http://www.divinecaroline.com/article/22360/56313-manners-)

As I crammed myself onto a crowded train this morning, I noticed there was a very pregnant woman standing near me, jammed in tightly and hanging on for dear life. I looked at the passengers sitting in the seats that are supposed to be surrendered to the elderly, physically challenged, and other people who need to sit, and all of them were listening to iPods. Most of them were also texting or reviewing email, one person was reading on a Kindle, and two people were watching movies. Not one of them even looked up; everyone was too absorbed in what they were listening to, reading, or watching to even notice the protruding belly and flushed face of the pregnant passenger.

Over the past few years, there have been countless discussions on minding our manners within our new modes of communication. Is it rude to text someone and ask him on a date? When is it appropriate to forward an email? Do we befriend someone on a social networking site we’ve only met once?

But while we’ve been debating the dos and don’ts of technology etiquette, it appears that many of us have forgotten some of the old school manners that our parents, grandparents, and teachers taught us—manners that have nothing to do with a keyboard or a monitor, but have everything to do with the long-forgotten Golden Rule. Maybe technology has eroded our brains so much that we can never go back to those golden days, but there are a few simple courtesies that I’d like to see make a comeback.

Hold doors for people.
This doesn’t just mean men holding doors for women—anyone who has the arm strength to hold a door for someone should. Holding a door shows that we’re paying attention to what’s going on around us and that we care about others even if they’re a complete stranger. That little bit of awareness also helps take our minds off the busy, crappy day we might be having. Plus, it’s a nice and unexpected way to pay it forward, kind of like smiling at a stranger. Hold the door for someone and someone else will hold it for you later.

Give up seats.
Lizzie Post, great-great granddaughter of Emily Post and author of How Do You Work This Life Thing?, says this is one practice she’d like to see happen more often. “Giving up your seat to someone is so easy. Even when people don’t accept your offer, I think it’s nice to get up and stay standing so they know you’re sincere. The more that we become the good example, the more it will catch on.”

Most of us were taught that it’s good manners to give up our seat to the elderly, pregnant, and physically challenged. But if we pay attention on trains, buses, in waiting areas, and other places where people stand, we might notice someone else outside those categories who could also use a seat—like someone carrying a bulky box or a heavy load of groceries. Common sense should prevail; if you see a situation where you think you’d prefer to sit, it’s a good idea to offer your seat.

Let those inside the elevator exit before you enter.
You know the scene. The elevator doors open and a crowd of people waiting to get on rushes toward you, making it difficult to get out. Post says the onus of politeness falls on those waiting for an elevator, meaning they should clear the exit path for anyone getting off and not enter the elevator until it’s clear. She also recommends that waiting until all people exit is a good rule to follow before entering anything—restaurants, shops, dressing rooms, etc.

Mind your telephone manners.
Our chief etiquette concern back in the “olden” days of telephones was remembering to write down a message when someone called. Now that we can take our phones anywhere and use them to do scores of things beyond just making telephone calls, our problems have spiraled out of control. Obnoxious ringtones, picking up calls in public places, sending a text message when a call would be more appropriate, and subjecting innocent bystanders to inappropriate conversations are just a few common telephone missteps.

But Post says that many of our phone snafus could be corrected if we’d follow one simple rule. “Excusing yourself to take a phone call in a private place is something I’d like to see more of. We’re so used to people being on the phone now that this isn’t a common practice anymore.” But what if we we’re in a place where we can’t step out to take a call? Post recommends to keep it brief and to keep the conversation appropriate. “Making plans is okay,” she says. “[But] if you’re gossiping, talking badly about someone, or saying something inappropriate, those should be closed-door conversations.”

Introduce people.
In Bridget Jones’s Diary, Bridget’s friend Shazza nails it when she advises Bridget to “introduce people with thoughtful detail.” Walking up to a group of people and never getting introduced is awkward and rude. This is often a sign that the person who should do the introductions has forgotten a name, which makes a great case for simply asking the person in question to tell you their name again. It also proves that introducing someone with some details and flair makes a difference; the person on the receiving end of the introduction will have more information to use when committing a name to memory.

Say please, thank you, and you’re welcome.
It sounds simple, but the magic words really do work magic. Using them shows our appreciation for what someone is about to do or has done for us. Says Post, “Pretty much everyone says thank you, which is fantastic. But I would love to hear more people use ‘please’ and ‘you’re welcome.’ If I say ‘thank you’ back to you and not ‘you’re welcome,’ that’s overriding your ‘thank you.’” Our moms weren’t just being cute when they told us we would catch more flies with honey. “Please,” “thank you,” and “you’re welcome” are some of the sweetest—and most useful—words in our language.

Respect elders.
Recently someone I know well surprised me by saying that he thought respecting our elders was a silly courtesy since not everyone deserves to be respected just because of his or her age. Touché. But how about simply showing them civility and common courtesy? An elder is, by definition, someone who has lived longer than we have, so they’ve accumulated more experiences and thus, more wisdom. We don’t have to agree with their wisdom, but acknowledging that there might be some helpful information that comes from their experience is nice. It’s also considerate to express gratitude to a related elder who helped pave the way and/or care for you or a family member who came before you, such as a mother or uncle.

Handwrite thank-you notes.
Paper correspondence in general seems to be a dying practice and unfortunately, handwritten thank-you notes are part of the casualties. I know I’m often guilty of sending a thank-you email when I’m pressed for time, which seems to have made its way on the list of accepted practices. But it’s that taking of time that really shows our appreciation. Anyone can send an email, but finding a nice piece of stationery or note card, handwriting our thanks, finding a stamp (who has those anymore?), and then getting to a mailbox to actually send it goes above and beyond in expressing our gratitude.

Sophisticated technology doesn’t mean that good manners have to be a thing of the past. In fact, Post says she defines good manners using three simple, everyday principles: consideration, respect, and honesty. “Apply those to any situation and toward all the people involved—including yourself—and [the solution] will make sense.”