Φωτιά στην Κρανιά Ολύμπου στη Λάρισα

Φωτιά ξεκίνησε πριν απο λίγα λεπτά στην Κρανιά ολύμπου στη λάρισα. Εγώ βλέπω τη φωτιά απο το χωριό μου (τη βεράντα του σπιτιού μου) και δεν μπορώ να καταλάβω ακόμη αν είναι μεγάλη ή μικρή σε μέγεθος και τι πρόκειται να γίνει. Ξέρω πάντως οτι η περιοχή απο εκεί πίσω που καίγεται δεν είναι και η πιο εύκολη στο να τη διαβεί κανείς. Σύμφωνα με τα μέχρι τώρα στατιστικά έχουν περάσει ήδη 5 πυροσβεστικά και δεν ξέρω τι άλλο θα γίνει. Να τονίσω οτι είναι βράδυ και φυσάει αέρας. Όχι πολύ δυνατός αλλά φυσάει.
Η περιοχή εκεί επάνω λέγεται Οξιά και έχει δέντρα κέδρους, βελανιδιές και χαμηλή βλάστηση. Το αν έχει δρόμους και τέτοια δεν ξέρω. Πάντως ξέρω οτι καίει και πρέπει σιγά σιγά να κατεβαίνει προς τα κάτω αλλά απο την πίσω πλευρά του βουνού όπου και ξεκίνησε. Η αιτία ακόμη είναι άγνωστη σε εμένα (ακόμη).

Το πορτοκαλί φώς που φαίνεται στις φωτό είναι η φωτιά. Δεν φαίνεται πολύ καλά καθώς είναι τραβηγμένο απο κινητό. Αν υπάρχουν νεώτερα θα ανεβάσω εδώ.

Καλό μήνα σε όλους εύχομαι με λιγότερες φωτιές.

Fire in Krania of Larissa in mount Olympus now. Air is blowing but not that strong and fire-fighters are already in the region of the fire to fight. Till now there isn't anything else to right about. As soon as i am going to have more information i will put it online.

Στο σταθμό...στο παγκάκι...

Το παγκάκι, ναι το θυμάμαι. Είναι απο εκείνα τα παλιά, τα ξύλινα με τις μεγάλες τις τάβλες και τα σιδερένια πόδια. Έχει χρόνια στο ίδιο σημείο και τα σημάδια όλων αυτών των χρόνων είναι εμφανή. Είναι μπροστά απο την αίθουσα αναμονής. Μια αίθουσα που άλλοτε έσφυζε απο κίνηση και ανθρώπους που θέλαν να ταξιδέψουν. Απο όνειρα που θέλαν να πραγματοποιηθούν. Απο αγάπη και λύπη. Αυτό το παγκάκι έχει βιώσει αποχωρισμούς και ανταμώσεις. Μια ζωή ολόκληρη στο ίδιο σημείο βλέπεις, τι άλλο μπορούσε να «κάνει»;

Εκείνος καθόταν εκεί, σε αυτό το παγκάκι. Ήταν όμως ξαπλωμένος επάνω στα ξύλα που ήταν μεγάλα και βόλευαν στο να ξαπλώνεις άνετα. Είχε ξαπλώσει εκεί και περίμενε, κοιτάζοντας τα πλατάνια απο τριγύρω. Τι κοιτούσε άραγε; Ποιος να ξέρει, μόνο ο ίδιος. Φαινόταν πολύ αφοσιωμένος σαν να μην ήθελε να τον ενοχλήσει κανείς. Το τραίνο θα αργούσε να περάσει και ένα ακόμη είχε μόλις φύγει για την αντίθετη κατεύθυνση.

Η ζωή προχωρούσε όμως, σε εκείνο το σημείο φαινόταν όλα να παραμένουν όπως ήταν τη στιγμή που ήρθε και ξάπλωσε εκείνος. Δεν είχε κουνηθεί καθόλου ούτε το μικρό του δαχτυλάκι. Είχε το ένα του χέρι πάνω απο το κεφάλι του, το άλλο είχε πέσει στο πλάι και τα πόδια του τα είχε το ένα πάνω στο άλλο. Φαινόταν οτι μουρμούριζε κάτι, σα να μιλούσε με κάποιον περισσότερο παρά να μιλούσε με τον εαυτό του. Σαν κάτι να τον ενοχλούσε και να προσπαθούσε να το λύσει.

Μήπως άκουγε το παγκάκι να του λέει τις ιστορίες του και εκείνος του έλεγε τις δικές του;

Σηκώθηκε επάνω και απο τα μάτια του τρέξαν δύο δάκρυα. Το πρόσωπό του είχε γίνει σκιθρωπό πλέον κι εκείνος δεν φαινόταν να είχε κέφι. Σηκώθηκε, έκανε μια βόλτα στον καταπράσινο σταθμό των τραίνων που πλέον ήταν κλειστός λόγω περικοπής των λειτουργικών εξόδων του ΟΣΕ, ψιθύρισε κάτι, κοντοστάθηκε για λίγο όρθιος δίπλα απο τον πλάτανο που κοιτούσε τόση ώρα που ήταν ξαπλωμένος και μετά πήγε και κάθησε στην αποβάθρα με τα πόδια του να ακουμπάνε στις γραμμές του τραίνου. Εκεί κάθησε κάμποση ώρα και φαινόταν σαν πραγματικά να μην σκεφτόταν τίποτα. Το βλέμα του ήταν κενό, άδειο απο νοήματα και εκφράσεις.

Σηκώθηκε και πήγε και ξάπλωσε πάλι στο παγκάκι. Πέρασε αρκετή ώρα και, επικρατούσε ησυχία, εκείνος παρέμενε ακίνητος και περίμενε. Τι να περίμενε άραγε; Κοιτούσε γύρω του κάπου κάπου και επανερχόταν στην αρχική του κατάσταση. Το πλατάνι είχε γύρει προς το μέρος του για να του προσφέρει τη δροσιά του και ο αέρας φυσούσε και του χάιδευε τα μαλλιά του, κουνώντας του ένα τσουλούφι που κρεμόταν απο το πρόσωπό του.

Λίγα λεπτά μετά ακούστηκε ένα δυνατό σφύριγμα απο μακρυά και φάνηκε ένα φως να πλησιάζει γρήγορα ενώ το σφύριγμα γινόταν όλο και πιο έντονο. Το τραίνο πλησίαζε, εκείνος γύρισε και το κοίταξε καθώς αυτό ερχόταν όλο και πιο κοντά. Κρύφτηκε πίσω απο τραίνο καθώς αυτό σταματούσε.

Όταν το τραίνο ξεκίνησε πάλι εκείνος ήταν ακόμη εκεί, μόνο που τώρα είχε σηκωθεί και πλέον καθόταν κανονικά στο παγκάκι, στρίβοντας ένα τσιγάρο και κοιτάζοντας γύρω του ανυπόμονα.

Κάτι είχε γίνει, τόση ώρα δεν ήταν έτσι. Κάτι είχε γίνει κι εκείνος φαινόταν να είχε τρομάξει. Ποτέ δεν θα το μάθουμε όμως...

Με το που έστριψε το τσιγάρο σηκώθηκε, πήρε την τσάντα του και άρχισε να προχωρά προς την έξοδο του σταθμού. Ήταν μόνος του και η μοναδική του παρέα ήταν τα πουλιά που παίζαν απο πάνω του στα δέντρα. Καλό σου ταξίδι άγνωστε, να προσέχεις...

Did you know this?

- Το περισσότερο παγωτό, το τρώνε τα παιδιά ηλικίας 2 έως 12 ετών, αλλά και οι ενήλικες άνω των 45!
- Ο μέσος αριθμός "γλειψιμάτων" που χρειάζεται για να αποτελειώσουμε ένα χωνάκι με μια μπάλα παγωτού είναι 50.
- Καμιά φορά, το παγωτό μπορεί να μας φέρει... πονοκέφαλο. Αυτό γίνεται επειδή η
θερμοκρασία στο στόμα μας πέφτει απότομα και τα αγγεία στον εγκέφαλο αντιδρούν και πρήζονται, κάτι που είναι γνωστό ως "πάγωμα του εγκεφάλου"! Ευτυχώς διαρκεί μόνο 30 - 60 δευτερόλεπτα. Και μετά συνεχίζουμε ακάθεκτοι!
- Το μεγαλύτερο παγωτό σάντεϊ (βανίλια με σιρόπι) όλων των εποχών φτιάχτηκε στην Καλιφόρνια το 1985. Είχε ύψος 3,96 μέτρα και περιείχε 21.000 λίτρα παγωτό και 3.500 κιλά σιρόπι, κερασάκια, μπισκότα και γαρνιτούρες.
- Η πιο αγαπημένη γεύση παγωτού στον κόσμο είναι η βανίλια.
- Η πιο αγαπημένη γαρνιτούρα παγωτού στον κόσμο είναι το σιρόπι σοκολάτας.
- Οι χώρες που καταναλώνουν το περισσότερο παγωτό στον κόσμο είναι κατά σειρά κατανάλωσης: ΗΠΑ, Νέα Ζηλανδία, Δανία, Αυστραλία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο.
- Ένας στους πέντε καταναλωτές παγωτού, σηκώνεται για να το φάει στη μέση της νύχτας. Συνήθως είναι από 18 - 24 ετών. Οι άντρες το κάνουν συχνότερα από τις γυναίκες.
- Μόνο στη Βρετανία υπάρχουν πάνω από 1.000 εταιρείες που φτιάχνουν παγωτό.

On Vacation

Hello 2 everybody...
I wanna say to you that i am on vacation and for that reason i will try to refresh the blog as soon as possible...
:)
i am giving you the following image and i want you to tell me your opinion. I've put up my thoughts and made this image and the one on your right for this blog. Do you mind telling me which on do you like?
If you have any ideas just let me know.
Thank you
Grigsgr



BTW
let me show you a pic from where i am now for my summer...
It's the view from my house. :)

George Michael - Amazing (25Live)

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απο τον Ε.Σ. και ανήκει στο e-go.gr

Αυτό το άρθρο επιτρέψτε μου να το κάνω προσωπική υπόθεση... γιατί απλά, απλούστατα, η μεταίσθηση είναι καταπληκτική.

Με λίγες λέξεις, να τονίσω το εξής...
Πριν 20 μέρες ήμουν στο Live Earth του Λονδίνου. Και ήταν με μία λέξη φανταστικά!
Χθες ήμουν στο ΟΑΚΑ. Και με πλήρη συνείδηση της κουβέντας που θα γράψω, νομίζω ότι ήταν ακόμη καλύτερα... (χωρίς να εξετάζω την παρέα, και σίγουρα όχι τη διοργάνωση!)

Εχω πάει σε δεκάδες συναυλίες στη ζωή μου. Μικρές, μεγάλες, φεστιβάλ, στην Ελλάδα, στο εξωτερικό, τριήμερες, μονοήμερες, ολιγόωρες, πολύωρες...
Καμία, καμία, δεν είχε τέτοιο feel good factor, τόσο ασταμάτητο χωρό, τέτοιο mood, τέτοιο κοπάνημα και τόσο fun. Καμία δεν είχε τόση συγκίνηση και σε καμία δεν έμενε ΑΚΙΝΗΤΟΣ ο κόσμος στην αρένα να χειροκροτάει και να φωνάζει "Free-dom", "Free-dom", παρόλο που οι φωτεινές επιγραφές είχαν ανάψει δείχνοντας τα δρομολόγια της επιστροφής...

Ούτε στις συναυλίες των Duran Duran δεν πέρασα ποτέ τόσο καλα, κι αυτοί που με ξέρουν, καταλαβαίνουν τι σημαίνει να το γράφω αυτό.

"Καλησπέρα Αθήνα, ευχαριστώ για τα 25 χρόνια" σε άπταιστα ελληνικά, ένα ΟΑΚΑ να φωνάζει "Γιώργος, Γιώργος" και ο George Michael να απαντάει "Πουθενά αλλού στον κόσμο δε λένε το όνομα μου σωστά", ο George Michael να χορεύει τυλιγμενος με μία ελληνική σημαία, να αφιερώνει το Αmazing στον αγαπημένο του, να χαιρετάει τον μπαμπά του στον εξώστη, να τραγουδάει ένα happy birthday με το ΟΑΚΑ σύσσωμο να τον συνοδεύει στον drummer του, να λέει 'time to sing for us Greeks' και 40.000 άνθρωποι να ουρλιάζουν, να χωρίζει το στάδιο σε τρία γκρουπ που με τη σειρά στο The edge of Heaven τραγουδούσαν yeah yeah yeah/ la la la la la la/ yeah yeah yeah yeaaaah yeah... τι να περιγράψουμε...

Ηταν απ αυτές τις νύχτες που ερωτεύεσαι.
Τη μουσική, τον άγνωστο πλάι σου, το χορό, τον George Michael..
Που ξαναβλέπεις τους φίλους σου και χοροπηδάτε μαζί στο I 'm your man, που σου βγαίνει ο λαιμός να τραγουδάς Freedom, που χορεύεις με τους διπλανούς σου και που δε σε νοιάζει που ξέμεινε το στάδιο από νερό(!) μέσα στην πρώτη ώρα, γιατί περνάς καλύτερα από υπέροχα... Που θέλεις να σχολιάσεις ακόμη και πόσο ωραίος ειναι ο George Michael με το μαύρο του κοστούμι, που όλα τα βλέπεις πανέμορφα και όλα αξίζουν να τα ζεις...

Fastlove, Too Funky, The First Time Ever I Saw Your Face, Father Figure, Everything she wants, Star People, Shoot the dog, Outside (ντυμένος αστυνομικός...), Flawless, Jesus to a child, Faith, Amazing, I m your man, Edge of heaven, Careless Whisper για το πρώτο encore και φινάλε με το Freedom, αφού για πέντε λεπτά 40.000 άνθρωποι φωνάζουν τη λέξη αυτή...

Δυομιση ώρες total entertainment.

Ευχαριστούμε! Περάσαμε υπέροχα...

Κι ας μη μας έμεινε φωνή να το φωνάξουμε...

Ούτως η άλλως, φάνηκε στο χειροκρότημα...

Σε ευχαριστώ Ε.Σ. για αυτό το άρθρο το οποίο βρήκα ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ελπίζω να κάνει και άλλους να χαμογελούν απο χαρά όταν το διαβάζουν και να σκέφτονται οτι ΕΠΡΕΠΕ να είναι ΕΚΕΙ.
Και ακολουθούν και φωτογραφίες απο το στάδιο...








Facts:
40.000 people
one stadium. THE OLYMPIC STADIUM
25 years of success
one sensation
a unique night