Απορία | Query

Τι σημαίνει το οτι στη Θεσσαλονίκη, στο κτίριο που στεγαζόταν το Αλβανικό Προξενείο (στον όροφο συγκεκριμένα), πλέον στεγάζεται ένα Sex Shop; Πάντα αναρωτιόμουν, απο την πρώτη στιγμή που το είδα. Δεν γίνομαι κακός απλά κάθε φορά που το κοιτάζω χαμογελώ και μου έρχεται συνεχώς αυτήν η απορία στο μυαλό.

What does the thing that where the Albanian consulate was in Thessaloniki, Greece, now there is a Sex Shop? I do not want to become rude or say anything bad, but everytime i see it i smile and the same question always comes in my mind.

Η Θεσσαλονίκη μέσα απο εσένα.

Η Θεσσαλονίκη έτσι όπως την άκουσα.

Η Θεσσαλονίκη της γειτονιάς, της παρέας, του εμπορίου, των φοιτητών, των κινητοποιήσεων, των αθεράπευτα μοναχικών καλλιτεχνών, των μπαρ, της ρεμπέτικης καρδιάς, του Θερμαϊκού και του Σέιχ-Σου.Βαρδάρι, Λιμάνι, Λαδάδικα, Καπάνι, Επταπύργιο, Σέιχ-Σου, Πανόραμα... Γειτονιές που πάλλονται, ξενύχτισσες ή άλλες φορές παράξενα έρημες, γειτονιές μιας πόλης γοητευτικής και απρόβλεπτης.

Η Θεσσαλονίκη έτσι όπως την έμαθα και τη γνώρισα.

Ο φοιτητής στον πεζόδρομο της αριστοτέλους που σκουπίζει το μάρμαρο για να καθήσει η φίλη του και να απολαύσουν μαζί ένα γρήγορο σνάκ στον ήλιο. Ο παππούς στην Ερμού που πουλάει μυρωδικά για το φαγητό και φτιάχνει σφεντόνες μόνος του. Η γιαγιά στο υπουργείο που - ένας θεός ξέρει που μένει - καθαρίζει κάθε φορά με τη σκούπα της τα πεζοδρόμια απο γύρω. Οι φοιτητές στην καμάρα που συναντιόνται για να βγούν έξω. Οι skatάδες στην πλατεία μπροστά απο το Electra Palace και το άγαλμα του Μέγα Αλέξανδρου στην παραλία. Τα junkies στη Γούναρη. Οι γιαγιάδες στο άγαλμα του Βενιζέλου που πουλάνε σε δεκάδες τα τσιγάρα. Οι παππούδες που μαζεύονται και συζητάνε τα πάντα και κυρίως σχολιάζουν τα πολιτικά δρώμενα, απέναντι απο το άγαλμα του Βενιζέλου κάθε φορά που έχει καλή μέρα και ήλιο. Πολλά σημεία, πολλοί διαφορετικοί άνρθωποι.
Αριστοτέλους, Λευκός Πύργος, Λαδάδικα,Κάστρα.
Δρόμοι πολυσύχναστοι, δρόμοι μοναχικοί, δρόμοι νοσταλγικοί. Εικόνες, αισθήσεις, μυρωδιές. Γειτονιές και λεωφόροι. Χαμόγελα και φόβος. Παρέα και αποξένωση.
Βόλτα με φίλους, καφές με τον εαυτό σου. Συναισθήματα και σκέψεις. Χαμόγελα και προβληματισμοί. Τα πολυκαταστήματα και τα συνοικιακά μαγαζάκια. Τα εμπορικά κέντα και τα μαγαζιά του κέντρου.
Η δική μου Θεσσαλονίκη δεν περιορίζεται, δεν μιλάει για μοναχικούς καλλιτέχνες, δεν προσδιορίζεται ως ερωτική πόλη.
Η δική μου Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που σε κάνει να αισθάνεσαι... να αισθάνεσαι πίκρα, απογοήτευση και ταυτόχρονα χαρά, ικανοποίηση, νοσταλγία και να σκέφτεσαι πως δεν μπορείς να την αλλάξεις με καμία άλλη πόλη γιατί απλά δεν μπορεί να συγκριθεί. Η δική μου Θεσσαλονίκη με πληγώνει με αυτούς που επιλέγει να την κυβερνάνε αλλά με χαροποιεί με αυτούς που επιλέγει να την ζούνε. Άνθρωποι γλεντζέδες και ανοιχτόκαρδοι, δεκτικοί και ευπρόσιτοι.
Η δική μου Θεσσαλονίκη αποτελείται απο πολλά κομμάτια και είναι ένα σύνθετο παζλ. Ένα σύνθετο παζλ που καθένας συμπληρώνει και απο ένα σημείο. Τη δική μου Θεσσαλονίκη τη ζω και την απολαμβάνω. Τη δική σου Θεσσαλονίκη, εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο να προσπαθήσεις να τη γνωρίσεις. Αν την ξέρεις ήδη απλά χαμογέλασέ της, κι εκείνη θα σου χαμογελάσει επίσης.

Η δική μου Θεσσαλονίκη δεν χρειάζεται εικόνες. Χρειάζεται μόνο αισθήσεις.

ART | Τέχνη (η παράσταση της Yasmina Reza στη Θεσσαλονίκη)

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2008
Επίσημη πρώτη στη Θεσσαλονίκη της παράστασης ART. Μια μέρα πριν την πρεμιέρα, έγινε η πρώτη επαφή με το κοινό χάρη σε ένα μεγάλο ραδιοφωνικό σταθμό της πόλης.

ART
Yasmina Reza
σκηνοθεσία/μετάφραση/σκηνικά - Γιώργος Βούρος
μουσική - Θάνος Ρούφος

παίζουν
Θοδωρής Συριώτης
Γιώργος Βούρος
Θανάσης Κιτσούκαλης

Μια μικρή σκηνή.
Ένα τραπεζάκι με 4 ποτήρια επάνω.
Ένας καναπές στα αριστερά της.
Μια καρέκλα στη μέση δεξιά.
Ένα σκαμπό δεξιά της.
Τα πάντα άσπρα. Τίποτα δεν ήταν σε διαφορετικό τόνο. Τα πάντα άσπρα.

Ένας άσπρος πίνακας.
Τρείς άντρες.
Μια φιλία.
Μια ολόκληρη ζωή.
Μια αιτία.
Όλα καταστρέφονται.

Μια παράσταση, η οποία σε βάζει σε κλίμα εξαρχής. Σε κάνει να αισθανθείς "κάπως". Σε κάνει να γελάσεις. Σε κάνει να σκεφτείς. Σου μεταφέρει διάφορες σκέψεις.
Είναι μια παράσταση που σου δείχνει κάποια πράγματα που ίσως και να μην έχεις παρατηρήσει. Παίζει με το θέμα των φίλων. Σου δείχνει πως κάποια πράγματα δεν πρέπει να τα κρατάς για εσένα μόνο, πρέπει να τα λές στους φίλους σου. Σου δείχνει πως για να ξεκινήσει μια καταστροφή χρειάζεται απλά μια αιτία. Έστω και γελοία. Αλλά μια αιτία μόνο.

Είναι μια παράσταση την οποία αξίζει να δεί κάποιος. Δεν θα την περιγράψω περισσότερο και δεν θα πώ τίποτα άλλο.
Τα υπόλοιπα είναι επάνω σου. Αξίζει να τη δείς και αξίζει να πάρεις και την παρέα σου. Δεν είναι αυτό που λέμε κουλτουρέ που θα βγείς μετά έξω και θα λές τι είναι αυτό που είδα και σε κούρασε και μπλα μπλα μπλα. Θα το απολαύσεις και θα νιώσεις καλά. Δές την και έλα πές μου τα σχόλια και τις κριτικές σου.

Did you know what do the names of some cities around the globe mean?

Thessaloniki by night. Let's go After 03:30 to have a drink

ξεκινήσαμε απο το ποσειδώνιο και το sea to see
συνεχίσαμε στο πανόραμα στο dishcotto
κατεβήκαμε απο το πανόραμα στο allosmondo
πεταχτήκαμε στο spirto
περάσαμε απο το da.da.
μετά μια πολύ γρήγορη βόλτα απο το coral
ένα πολύ γρήγορο πέρασμα απο τον ήλιο
και κατάληξη στο berlin με την υπόλοιπη Θεσσαλονίκη που ήθελε να ξενυχτήσει κι άλλο πέρα απο τις 03:30

Γύρισα σπίτι στις 05:00+, ήμουν έξω απο τις 15:00 μεσημέρι πέμπτης, κοιμήθηκα στις 05:30+, ξύνπησα στις 08:00 και είμαι μέχρι τώρα που γράφω αυτό το post με περίπου 2 ώρες ύπνο.
Έχουμε ακόμη, και απόψε έχει άλλο πρόγραμμα, διαφορετικό και δεν περιλαμβάνει οτι θα γυρίσω τη μισή Θεσσαλονίκη.
Πάντως στο berlin βρίσκεις τελικά όσους δεν περίμενες με τίποτα να βρείς εκεί. Απο τα άτομα που είναι εντελώς μα εντελώς μπουζούκι και έχουν μόλις έρθει απο τις ΜΟΥΣΕΣ μέχρι τα άτομα που είναι αυτού του στύλ. Καλό πάντως το μαγαζί αν και απο οτι κατάλαβα και μου είπαν, ελάφρυνε λίγο σαν πρόγραμμα και στυλ για να το απολαμβάνουν όλοι. Όλα καλά πάντως ήταν χθές. Άντε να δούμε απόψε, και έπεται και συνέχεια. Καθώς επίσης η εξεταστική τρέχει.