Ζύθος Ντορέ @ Θεσσαλονίκη (στο Λευκό τον πύργο σε λέω)

Πεταχτήκαμε Θεσσαλονίκη για μια ημέρα λόγω υποχρεώσεων και κάπου προφανώς έπρεπε να φάμε. Μετά απο αρκετές προτάσεις δικές μου και παροτρύνσεις, κατέληξε η παρέα να πάει να καθίσει σε ένα μαγαζί κι εγώ να πάω να τους βρώ. Κάθισαν στο Ζύθος Ντορέ. Είναι στην πλατεία απέναντι απο τον Λευκό Πύργο. Το σημείο γνωστό, η θέα κλασσική, όμορφη, δροσερή και γενικότερα, Θεσσαλονίκη. Μια απο τις ωραίες γωνίες της πόλης. 

Αφού για το περιβάλλον δεν έχω να πω πολλά μιας και είναι υπέροχο, το προσπερνάω και πάω στα του καταστήματος. Η εξυπηρέτηση πολύ καλή και σωστή. Πολύ γρήγορη επίσης και δεν έβρισκε κάποιο ψεγάδι. Ήταν επαγγελματίες. 

Ας περάσουμε όμως στο φαγητό. Παραγγείλαμε ένα πιάτο με κρέας (δεν θυμάμαι τι κρέας) με σάλτσα απο ρόδι που έπαιζε με το ξινό και το γλυκό στη γλώσσα - σύμφωνα με τον κατάλογο. Καλό να το διαβάζεις, κανένα παιχνίδι στην πράξη. Γενικότερα το συγκεκριμένο πιάτο δεν μας άρεσε.

Παραγγείλαμε επίσης, μπιφτέκι γεμιστό με πατάτες τις οποίες ετοιμάζανε στο μαγαζί και δεν τις προμηθευόντουσαν έτοιμες. Το μπιφτέκι ήταν πολύ ωραίο, μαλακό, ζουμερό, πολύ καλά ψημένο αλλά ήταν και λίγο άνοστο παρά το ότι ήταν γεμιστό με τυρί. Οι πατάτες που ήταν ίδιες και με το πιο πάνω πιάτο με το ρόδι ήταν με τη φλούδα τους αλλά, όπως σχολίασε μια κοπέλα απο την παρέα, ήταν λες και τις "τηγάνισαν" στο ταψί. Γενικότερα δεν ήταν ωραίες.

Και το άλλο πιάτο ήταν συκώτι με πουρέ μελιτζάνας. Ο πουρές ήταν καλός αν και λιγότερο στέρεος απο ότι τον ήθελα. Τη μελιτζάνα την καταλάβαινες αλλά μην φανταστείς ότι πετούσες κι απο τη χαρά σου απο τη γεύση που ένιωθες. Το συκώτι ενώ ήταν πολύ καλά ψημένο και αρκετά μαλακό, δεν ήταν καλό. Είχε πάρα πολλες ίνες θα το πω και, δυσκολευόσουν αρκετά να το μασουλίσεις για να το καταπιείς εν τέλει. 

Γενικότερα μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι αυτό που μας άρεσε πιο πολύ στην παρέα ήταν το πρώτο πιάτο που έφεραν και το οποίο ήταν τυρί σαγανάκι (το οποίο ήταν εκπληκτικό) και η τυροκαυτερή. Τα κυρίως πιάτα δεν μας τρέλαναν. Σίγουρα δεν θα σου το πρότεινα να πας εκεί για φαγητό σε τυχόν επίσκεψή σου στην Θεσσαλονίκη.

Το μαγαζί θα το βρείς:

Στρατηγού Τσιρογιάννη 7 και Ρωμανού γωνία

τηλ: 2310279010

Σημείωση: Οι φωτογραφίες δεν είναι τραβηγμένες απο το Xperia Z οπότε και είναι λίγο θωλές. 

Και φύγαμε Θεσσαλονίκη...

Εκεί που ζεις την καθημερινότητά σου θυμάσαι ότι, πρέπει να πας Θεσσαλονίκη. Κανονίζεις λοιπόν τα εισιτήρια, ημερομηνίες, τις υποχρεώσεις σου και περιμένεις να έρθει η ημέρα που θα φύγεις. 

Η ημέρα λοιπόν ήρθε. Ετοιμάζεσαι και ξεκινάς για το αεροδρόμιο. Πρώτη αγωνία. Αν θα φτάσεις. Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που ξεκινάνε πάντα τελευταία στιγμή. Έτσι λοιπόν και αυτή τη φορά, ξεκίνησα ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ όμως για να πάω αεροδρόμιο.  Πετούσα στις 17:50 και ξεκίνησα απο το σπίτι στις 16:40. Πρόλαβα το μετρό που πήγαινε μέχρι Δουκίσσης Πλακεντίας και μετά απο εκεί πήρα τον προαστιακό που για καλή μου τύχη ερχόταν την ώρα που ανέβαινα στην αποβάθρα. Με το ίδιο εισιτήριο που είχα απο το μετρό (αν και κανονικά ο προαστιακός έχει διαφορετικό και πιο φθηνό) κατευθύνθηκα προς το αεροδρόμιο. Έφτασα εκεί στις 17:35. Τρέχοντας πήγα στο Check In και έβγαλα το εισιτήριο, με μια κυρία που ξύνισε όταν με είδε μιας και ήθελε να κλήσει την πύλη (λες και θα αργούσε αυτή να αναχωρήσει), και τρέχοντας έφτασα στην πύλη για το αεροπλάνο. Μερικά λεπτά μετά, ήμουν στον αέρα για τη Θεσσαλονίκη.

Πετάξαμε με Cyprus Air, της οποία εταιρείας οι αεροσυνοδοί είναι πολύ ευγενικοί (πραγματικά πολύ) και ήταν ένα ευχάριστο ταξίδι. Φτάσαμε Θεσσαλονίκη. Κατεβήκαμε απο το αεροπλάνο, τραβήξαμε μια τζούρα Σαλονικιότικο αέρα και ξεκινήσαμε για την πόλη. 

Γραμμή 79 (όχι το Ν) για Θεσσαλονίκη. Αποβίβαση απο το λεωφορείο στην Αριστοτέλους. Συνάντηση με παλιούς φίλους. Χαμόγελα, εκρήξεις αναμνήσεων, αγκαλιές, φιλιά, ερωτήσεις, απορίες, προβληματισμοί. Όλα ήρθαν στην επιφάνεια. Όλα απαντήθηκαν και, όλα ερωτήθηκαν. 

Στάση πρώτη. Φαγητό! Τι άλλο. Ικτίνου. Saltsa Bar. Όχι στη γωνία. Στον δίπλα χώρο. Δεν τρελένεσαι για το μαγαζί και ειδικά για τον δίπλα χώρο. Είναι τόσο αδιάφορος όσο δεν πάει. Έχει ωραίο φαγητό και καλούτσικες τιμές. Ήταν αρκετό όμως. Φάγαμε και σηκωθήκαμε με την απορία στο μυαλό που θα συνεχίσουμε. Και συνεχίσαμε στην Προξένου Κορομηλά. Αφού είδαμε όλα τα μαγαζιά, και τα παλιά και τα νέα, καθίσαμε στο Flipside.

Πολύ ωραίο μαγαζί, πολύ ωραία διακόσμηση, πολύ ευγενική η κοπέλα που μας εξυπηρετούσε εκείνο το βράδυ και, ο DJ έπαιζε πολύ ωραία μουσική. Καφές και κρασί. Περάσαμε πολύ ωραία. Πέρασε η ώρα. Συνεχίστηκαν οι απορίες αλλά έπρεπε να χωριστούμε. Και έγινε.

Κατεύθυνση για το σπίτι. Σκέψη γλυκιάς θαλπορής και ενός κρεβατιού που θα σε αγκαλιάσει και θα ξεκουραστείς. Φτάνεις στην πολυκατοικία, βάζεις το κλειδί μέσα και!!!! δεν ανοίγει. Να ανακαλύπτεις στις 00:30 ότι αλλάξανε την κλειδαριά και δεν μπορείς να μπείς στην πολυκατοικία. Τηλέφωνο σε φίλους και μένεις εκεί.

Επόμενη μέρα. Ξυπνάς νωρίς γιατί έχεις δουλειές. Ξεκινάς απο τη μία άκρη του κέντρου και φτάνεις στην άλλη. Με τα πόδια (γιατί στη Θεσσαλονίκη περπατάς) δεν παίρνεις απαραίτητα μετρό. Εκεί όλα είναι κοντά και όλα τα φτάνεις. Σου αρέσει. Χαμογελάς. Είχες καιρό να το κάνεις. Τελειώνεις με τις δουλειές και έχουν ήδη ξεκινήσει τα τηλέφωνα. 

Καφέδες. Επιπλέον αυτών της προηγούμενης ημέρας. The Blues Bar, στην Ολύμπου εκεί που είναι η αρχαία αγορά. Πάνω δεξιά γωνία. Πολύ ωραίο μαγαζί ΑΛΛΆ αν έχει πολύ κόσμο και καπνίζουν, ίσως να είναι καλύτερα να καθίσεις έξω ή να μην πας καθόλου. Ευγενικό προσωπικό, όχι και τόσο καλός καφές αλλά το μαγαζί, ο περιβάλλον χώρος και ότι έχεις άνοιγμα μπροστά σου (αν καθίσεις έξω) και σε χτυπάει ο ήλιος είναι συνθήκες που τις απολαμβάνεις και ευχαριστιέσαι που βγήκες. 

Επόμενος καφές. Απέναντι, στο Φρειδερίκο Αγάπη Μου. Όπως με ρώτησε η φιλή μου που πήγαμε και καθίσαμε, για ΠΟΙΟ λόγο υπάρχει αυτό το μαγαζί; Η απάντησή μου ήταν, για κανέναν. Το μαγαζί είναι απλά (δεν θα πω άθλιο) αλλά τόσο αδιάφορο όσο και ΟΧΙ ωραίο. Τίποτα το ενδιαφέρον, πολύ κρύο μαγαζί, απο διακόσμηση δεν λέει τίποτα παρά το ότι είναι ίδιο με το Pasta Flora Darling και γενικότερα είναι μαγαζί στο οποίο δεν θα σου συνιστούσα να πας ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ. Τον ήπιαμε όμως. Δεν θα τον ξαναπιούμε βέβαια. 

Και φύγαμε. Σπίτι (μπορέσαμε και μπήκαμε στην πολυκατοικία τελικά). Πήρες αυτά που ήθελες, ξεκουράστηκες λίγο κι έφυγες. Στο δρόμο για το αεροδρόμιο πάλι. Νωρίς αυτή τη φορά. Έφτασες. Επιβιβάστηκες στο αεροπλάνο. Olympic Air (Airlines). Δεν ξέρω αν τους το έχει πει κανείς αλλά, το προσωπικό τους ίσως και να ήθελε επανεκπαίδευση ή να θέλει απόλυση και πρόσληψη νέων. Υπήρχε μια αγένεια και μια άνεση πολύ μεγάλη που κάπου ενοχλεί. Καλώς όρισες Αθήνα.

Πτώμα έφτασα σπίτι αλλά, ήταν ένα ωραίο ταξίδι, γρήγορο, σύντομο, ουσιαστικό, απολαυστικό και έχοντας τελειώσει όλες μου τις δουλειές. Την επόμενη φορά στη Θεσσαλονίκη ελπίζω να είναι το ίδιο ωραία.

Αν κουράστηκες και μόνο που το διάβασες, φαντάσου εμένα που το ζούσα!!!

Εκείνο το βράδυ... Θυμάσαι;

Πλησιάζανε μεσάνυχτα. Ήταν ένα ήρεμο βράδυ σε ένα σπίτι κάπου στη Θεσσαλονίκη. Μια παρέα δυο παιδιών είχε ξεμείνει απο ένα πάρτυ εκείνο το βράδυ στο σπίτι και, συζητούσαν πλέον οι δυό τους.

- Σε λίγη ώρα θα βγούνε τα φαντάσματα. Κάθε μέρα, ξεκινάνε τη βόλτα τους την ίδια ώρα. Το λένε όλοι.
- Μα είναι ακόμη 11 το βράδυ. Μην λες βλακείες και με τρομάζεις. Δεν βγαίνουν τόσο νωρίς τα φαντάσματα.
- Κι όμως. Τέτοια ώρα περίπου βγαίνουν, το λένε όλοι. Μας το είχε πει και η Αναστασία, δεν θυμάσαι; Δεν θυμάσαι την ιστορία που μας είχε πει και είχαμε τρομάξει όλοι μας;
- Δεν μπορείς απλά να σταματήσεις να λες βλακείες και να με τρομάζεις συνέχεια; Αφού στο έχω πει πολλές φορές πως δεν μου αρέσει να μου μιλάνε για αυτά. Δεν μπορώ να επιστρέψω σπίτι μετά.
- Καλά. Ας δούμε τηλεόραση.

Καθήσανε στον καναπέ και έβλεπαν τηλεόραση χωρίς να μιλάνε. Μόνο η τηλεόραση ακουγόταν και τα χρώματα απο τις εικόνες φαινόντουσαν στους τοίχους του διαμερίσματος, πότε να φωτίζουν και πότε να σκοτεινιάζουν το δωμάτιο.

- Θα φύγω. Βαρέθηκα, πέρασε και η ώρα. Πρέπει να πάω σπίτι, αύριο έχω πρωινό ξύπνημα.
- Εντάξει κούκλα, όπως θέλεις. Δεν σηκώνομαι να σε πάω μέχρι την πόρτα, βαριέμαι. Καλό δρόμο να έχεις και να μου κάνεις αναπάντητη όταν φτάσεις σπίτι να ξέρω οτι είσαι καλά. Αν τρομάξεις στο δρόμο, πάρε με τηλέφωνο να μιλάμε, να έχεις παρέα.
- Εντάξει. Καληνύχτα.

Η ώρα είχε περάσει και αυτός ήταν μόνος του στο διαμέρισμά του πλέον. Καθόταν και συνέχισε να βλέπει τηλεόραση ενώ τον είχε μισοπάρει ο ύπνος. Μέχρι που τον ξύπνησε το κινητό.

- Ναι, έλα, τι έγινε; Φοβάσαι και πήρες τηλέφωνο να σου κάνω παρέα μέχρι να πας σπίτι;
- Δεν ξέρω, τρομάζω τώρα που περπατώ στο δρόμο. Έχω την αίσθηση πως κάποιος με ακολουθεί. Νιώθω πολύ παράξενα και πως κάθε βήμα μου το ακολουθεί ένα ακόμη ξένο.
- Είσαι χαζό. Άλλη φορά δεν θα σου ξαναπώ τέτοιες ιστορίες αλλιώς, θα κοιμάσαι σπίτι μου.
- Μην είσαι βλάκας ρε. Σου λέω αλήθεια. Κάποιος με ακολουθεί μόνο που δεν μπορώ να τον εντοπίσω. Δεν μπορώ να καταλάβω τι γίνεται. Φοβάμαι. Να γυρίσω πίσω να κοιμηθώ σε εσένα;
- Αφού σχεδόν έχεις φτάσει, τώρα θα γυρίσεις πίσω; Έχεις κάνει τη μισή και βάλε διαδρομή. Δεν φοβάσαι να γυρίσεις πίσω;
- Φοβάμαι αλλά, φοβάμαι περισσότερο να συνεχίσω για το σπίτι και να μείνω μόνη μου απόψε.
- Εντάξει έλα. Όπως θέλεις. Θα σου στρώσω και σε περιμένω. Ναι; Μην αργήσεις. Ο,τι και να γίνει να με πάρεις τηλέφωνο. Έλα, φιλιά προς το παρόν.
- Μάλιστα. Θα τα πούμε σε λίγο.

Λίγη ώρα μέτα το τηλέφωνο χτυπά παλι. Καθώς πάει να το σηκώσει χαμογελάει σκεφτόμενος οτι φοβήθηκε πάλι και, της απαντά.

- Ναι, έλα Μαράκι. Τι έγινε; Πάλι φοβάσαι;
- (Σιωπή)
- Μαράκι; Είσαι εκεί;
Ένας μακρινός θόρυβος ακουγόταν απο το βάθος του τηλεφώνου και κάποιος σα να παλεύει. Η Μαρία δεν απαντούσε.
- Μαράκι; Μαρία; Είσαι καλά; Τι γίνεται; Τι παθαίνεις;
- Γιώργο!!!! Γιώργο. Βοήθεια. Γιώργο. Με ακούς;
- Μάρια; Τι γίνεται γαμώτο, Μαρία, είσαι καλά; Που είσαι; Μαρία;
- (Κενό) και ξαφνικά, η γραμμή κλείνει.
- Όχι ρε πούστη μου, οχι ρε να πάρει. Τι έγινε; Τι έπαθε;

Την ξαναπήρε πίσω. Άφησε το τηλέφωνο να χτυπήσει μέχρι που έκλεισε μόνο του. Ξαναπήρε. Τίποτα. Αγωνία. Άρχισε να περπατά πάνω κάτω στο δωμάτιο προσπαθώντας να σκεφτεί τι να κάνει. Η νύστα που είχε πιο πρίν, πλέον είχε αποχωρήσει και τώρα τον είχε κυριεύσει μια αγωνία. Αγωνία και περιέργια για το τι μπορεί να είχε γίνει. Δεν το πολυσκέφτηκε. Ντύθηκε, φορώντας ότι πιο πρόχειρό βρήκε, και βγήκε στο δρόμο να τη βρεί.

Έψαχνε για λίγη ώρα γύρω απο το σπίτι του και περνώντας απο ένα στενάκι όπου επικρατούσε ησυχία, άκουσε κάποιον να κλαίει και να κάνει λες και τον είχαν χτυπήσει. Κοκκάλωσε. Δεν ήθελε να σκέφτεται πως αυτήν είναι η Μαρία. Δεν ήθελε να υποθέσει πως αυτός φταίει για όλο αυτό. Πήγε κοντά να δεί ποιος είναι. Η Μαρία. Το φοβήθηκε και βγήκε αλήθεια. Το φοβήθηκε και δεν μπορούσε να το πιστέψει. Έτρεξε κοντά της.

- Μαρία, Μαρία, ξύπνα. Μαρία, είσαι καλά; Τι σου κάνανε;
- Γιώργ...
- Μαρία, μίλα μου. Μαρία, μην κοιμάσαι.

Βγάζει το κινητό του και τηλεφωνεί στο 166.

Μαρία, μίλησέ μου σε παρακαλώ. Μίλησέ μου. Μην κλείνεις τα μάτια σου, μην κοιμηθείς. Ποιος σε χτύπησε. Τι έγινε; Μπορείς να κρατηθείς λίγο ακόμη; Έρχεται ασθενοφόρο να μας πάει στο νοσοκομείο, θα γίνεις καλά. Μαρία, σε παρακαλώ μην κοιμάσαι. Δεν πρέπει να κοιμηθείς τώρα. Όχι τώρα. Όχι. Μη. Δεν πρέπει τώρα. Μαρία, μή!!!

Η νύχτα πέρασε στο νοσοκομείο. Ο Γιώργος ήταν συνεχώς δίπλα στη Μαρία. Περίμενε υπομονετικά να τελειώσει η επέμβαση που της έκαναν οι γιατροί για να κλείσει η πληγή και τώρα ήταν δίπλα της και της κρατούσε το χέρι. Δεν ήξερε τι έπρεπε να κάνει. Να μην το πει σε κανέναν και να μείνει μαζί της; Να επικοινωνήσει με τους δικούς της για να τους το πεί και να έρθουν να τη δούνε και να είναι κοντά της; Να πάρει στους φίλους τους τηλέφωνο και να τους πει τι έγινε; Δεν ήξερε. Μόνο καθόταν εκεί μαζί της, δίπλα απο το κρεβάτι και της κρατούσε το χέρι. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο προς το παρόν. Θα περίμενε να ξημερώσει και μετά θα έβλεπε τι θα έκανε.

Το επόμενο πρωί, ήρθε και, τον βρήκε να κοιμάται κρατώντας σφιχτά το χέρι της στα δικά του για να τη νιώθει. Τον ξύπνησε εκείνη, του χαίδεψε το κεφάλι, και του χαμογέλασε την ώρα που αυτός σήκωνε το κεφάλι του έντρομος μήπως έγινε κάτι. Του χαμογέλασε και του μίλησε με ένα ήσυχο και απαλό τόνο στη φωνή της καθώς ήταν εξαντλημένη. Δεν ήξερε τι να πεί. Τι να της πει. Τα μάτια του είχαν βουρκώσει, ένιωθε πολύ άσχημα. Της μίλησε και της είπε πως ένιωθε. Δεν ήξερε τι γινόταν. Δεν ήξερε τι έγινε. Ήθελε να μάθει. Να μάθει τι έγινε και να την προστατέψει απο εδώ και πέρα. Να τη βοηθήσει να γίνει καλά πάλι.

Η Μαρία, ανάρρωσε γρήγορα. Ο οργανισμός της ήταν δυνατός και εκείνη αποδείχτηκε δυνατή επίσης. Ο Γιώργος ένιωσε καλύτερα πλέον. Τώρα που την έβλεπε να καλυτερεύει και να ξανανιώθει δυνατή και σίγουρη για τον εαυτό της. Είχε περάσει πολύ δύσκολα εκείνη την περίοδο. Απο εκείνο το βράδυ και έπειτα. Όταν η Μαρία είχε γίνει καλά και είχε βγεί απο το νοσοκομείο, για κάποιο καιρό, έβλεπε ένα ψυχολόγο για να μπορέσει να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Να μπορέσει να κάνει κάτι για να γίνει καλύτερα.

Λίγο καιρό μετά, μίλησε και με το Γιώργο. Τον πήρε αυτή τηλέφωνο. Του είπε πως θέλει να τον δεί και πως θέλει να μιλήσουνε. Κανονίσανε να βρεθούνε σπίτι της. Είχε αλλάξει σπίτι πλέον. Έμενε σε άλλη γειτονιά, μακρυά απο εκεί. Και ο Γιώργος είχε αλλάξει γειτονιά. Δεν μπορούσε να μένει άλλο εκεί. Του ήταν δύσκολο πλέον.
Πήγε απο το σπίτι της και καθήσανε και μιλήσανε. Του έκανε καφέ, βγήκανε στη βεράντα και κοιτάζοντας προς την πόλη και τη θάλασσα απο ψηλά, τη ρώτησε τι έγινε και εκείνη ξεκίνησε να του μιλά. Του μίλησε για όλα, για εκείνο το βράδυ. Για όλα. Του είπε για το πως ένιωθε αρχικά όταν τον πήρε τηλέφωνο. Του είπε με κάθε λεπτομέρεια σχεδόν τα πάντα. Όσα μπορούσε να περιγράψει λεπτομερώς. Τα υπόλοιπα τα προσπερνούσε απλά αναφερόμενη σε αυτά. Του είπε για όλα. Για το κυνηγητό, για το οτι έβγαλε το κινητό της να τον πάρει τηλέφωνο και το μόνο που πρόλαβε να κάνει ήταν να δει το όνομά του. Δεν ήξερε αν είχε προλάβει να καλέσει. Του είπε για τον τύπο, για το βιασμό, για το μαχαίρι, για την τσάντα, για το κάρφωμα, για το αίμα. Του τα είπε όλα, του τα περιέγραψε. Τα έβγαλε απο μέσα της και ένιωθε πως όσο μιλόυσε και του τα έλεγε, ένα βάρος έφευγε απο μέσα της. Τα έλεγε και ένιωθε όμορφα. Κοιτούσε ακόμη τη θάλασσα όταν τελείωσε.
- Και εσύ ήσουν εκεί. Σε θυμάμαι. θυμάμαι που είπα το όνομά σου πριν, "χαθώ"... Σ'ευχαριστώ.
- Αχ ρε Μαράκι. Την πήρε στην αγκαλιά του. Δεν την άφησε μέχρι τη στιγμή που εκείνη χαλάρωσε. Καθήσανε όλο το βράδυ μαζί. Φάγανε και χαζολογήσανε. Η νύχτα πέρασε όμορφα. Η Μαρία ήταν καλά. Το έβλεπε κι εκείνος, το ένιωθε και αυτή. Ένιωσε καλύτερα απο όταν τα συζητούσε όλα αυτά με το γιατρό. Ένιωσε καλύτερα τώρα που τα είπε στο Γιώργο. Κι εκείνος ένιωσε καλύτερα που κατάλαβε πως η Μαρία δεν του κρατούσε κακία για τίποτα. Ήταν όλα πολύ καλά. Καλύτερα απο πρίν. Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκε εκεί. Της κρατούσε το χέρι όταν κοιμόντουσαν. Δεν την άφησε.

Μια φιλία δυνατή γεννήθηκε εκείνο το βράδυ. Την αγάπησε σαν την αδελφή του και την προστάτευε πάντα. Και όλα αυτά εξαιτία εκείνης της νύχτας.

Εκείνη τη νύχτα που τη σκότωσε. Ο φοίνηκας όμως ξαναγεννιέται απο τις στάχτες του.

Καλως όρισες ταξιδευτή. Κάνε μια στάση και ηρέμησε.

Η μυρωδιά απο τα φρεσκοπλυμένα ρούχα στο δρόμο. Μια γιαγιά που ρωτάει τους περαστικούς τη μέρα έχουμε σήμερα. Ο ήλιος που όσο περνάει η ώρα καίει περισσότερο. Τα αυτοκίνητα που γέμισαν και πάλι τους δρόμους της πόλης. Όλοι εμείς που επιστρέψαμε και επιστρέφουμε απο τις διακοπές μας διατηρώντας ακόμη το μαύρισμά μας και κυρίως τις αναμνήσεις απο ένα όμορφο καλοκαίρι. Οι δρόμοι της Θεσσαλονίκης οι οποίοι όσο περνάει ο καιρός γίνονται όλο και πιο χάλια και φυσικά ο δήμαρχος δεν κάνει τίποτα καθότι αν στρώσει ένα δρόμο δεν υπάρχει λόγος να κάνει και πανηγύρι οπότε περνάει κατευθείαν στο δεύτερο και αφήνει το πρώτο. Ο λευκός ο πύργος. Ανοίξανε τον περιβάλλοντα χόρο που είχαν αποκλεισμένο τόσο καιρό. Απο οτι μπορούμε να δούμε όλοι μας, καλύψανε τα τείχη που βρήκανε αρχικά με χώμα γύρω γύρω και ανταυτών προσέθεσαν καινούργιες πέτρες του έτους 2008 ή 2007 πάνω απο τις αρχαίες για να μπορεί ο κόσμος να βλέπει που ήταν το τοίχος αλλά να μην χαλάει και η υψομετρική ισορροποία του τοπίου. Γεια σου ρε δήμαρχε, είσαι ψυχάρα.

Τα παράλογα αρχίζουν και πάλι. Μάλλον ποτέ δεν σταμάτησαν απλά εμείς είχαμε κατεβάσει τους διακόπτες. Υπομονή σε όλους. Ο σεπτέμβρης πλησιάζει και μαζί του και η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης μαζί με τις πορείες, τα παράπονα, τις ομιλίες και όλα τα συναφή. Καλές αντοχές σε όλους. Κάποιοι ξεκινάνε καινούργια ζωή, κάποιοι συνεχίζουν. Μην φοβάστε. Όλα καλά θα πάνε.

Να θυμάστε μόνο τα καλά και να διώχνετε τα άσχημα. Θα τα πούμε ίσως μετά απο λίγο καιρό καθώς την κάνω για σκόπελο τις επόμενες μέρες. Καλό Σεπτέμβρη να έχουμε όλοι μας.

Summer pending...

Και κάπου εκεί, μέσα στο καλοκαίρι χάθηκες. Δρόσισε αυτές τις μέρες, ωραίος καιρός. Βόλτες ανέμελες, χωρίς να ιδρώνεις.
Σε είδα. Ξανά μετά απο πολύ καιρό. Είχα πεθυμήσει το χαμόγελό σου. Έχεις κάτι γλυκό επάνω σου που με τραβάει. Ήθελα να σε δώ πάλι, σκεφτόμουν τι να κάνεις.

Πήρα ποδήλατο (το εικονιζόμενο σε μαύρο). Έχει περίπου τρεις εβδομάδες. Ανακαλύπτω την πόλη απο τη μεριά του οδηγού και μαθαίνω τις αντιδράσεις των οδηγών απο την πλευρά του οδηγού επίσης. Είναι τρομακτικό. Γιατί έχουμε όλοι τόσα νεύρα όταν βγαίνουμε στο δρόμο; Τι μας φταίει;

Χαλκιδική!!! Είναι όνειρο για όλους ή πολύ κοντινή απόδραση απο τα καθιερωμένα; Και πως μπορεί κάποιος να αποδράσει όταν οι περισσότεροι πηγαίνουν στο πρώτο πόδι και στριμόχνωντε λές και είναι στη Θεσσαλονίκη; Γιατί πρέπει να πάω κι εγώ εκεί; Όταν λέω πως δεν πηγαίνω γιατί όλοι με κοιτάνε και απορούνε; Η χαλκιδική δεν είναι και το πιο εύκολα προσβάσιμο μέρος της χώρας. Χαλαρώστε επιτέλους.

ΟΧΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Μανία. Μας έχει πιάσει όλους έχω την αίσθηση. Αυτό το καλοκαίρι κάτι μας κάνει. Κάτι φταίει. Δεν το έχουμε ανακαλύψει και δεν νομίζω πως θα γίνει κάτι τέτοιο. Πάντως όλοι έχουμε κάτι με το οποίο ασχολιόμαστε φέτος το καλοκαίρι. Ετοιμάζουμε, κυνηγάμε, τρέχουμε να προλάβουμε, κανονίζουμε. Κάτι κάνουμε όμως και δεν είναι διακοπές.

ΟΧΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Καλοκαίρι. Διακοπές. Δροσερά ποτά στην παραλία. Φλέρτ με άγνωστο. Σεξ με άγνωστο. Βόλτες στη παραλία. Έρωτας καλοκαιρινός. Ημερομηνία λήξης. Όλα θα τελειώσουν. Απο Σεπτέμβρη θα τα λέμε και θα γελάμε. Όμορφα χαμόγελα, μαυρισμένες φατσούλες. Εσύ, εγώ, όλοι μας. Σώματα καμένα απο τον ήλιο, άλλα απλά σωστά μαυρισμένα. Σώματα γερασμένα απο την ηλιοθεραπεία στον ήλιο. Σε κάποιες και κάποιους φαίνεται πάρα πολύ έντονα, γιατι δεν το καταλαβαίνουν;

Εξετάσεις και αποτελέσματα. Να δίνεις και να περιμένεις να δεις ποια είναι τα αποτελέσματα. Αποτελέσματα τα οποία μπορούν να σου αλλάξουν τη ζωή. Απο τον τρόπο που ζείς μέχρι τον τρόπο που ερωτεύεσαι. Η αναμονή είναι ότι χειρότερο. Δεν είσαι για τίποτα σίγουρος. Εσύ ξέρεις πως δεν... Μπορεί όμως και να... Περιμένεις. Αγωνιάς. Μαζί σου περιμένουν κι άλλα άτομα. Υπομονή. Θα περάσουν οι μέρες θα μάθεις. Ελπίζεις για το καλύτερο. Για αυτό που δεν θα σε αναγκάσει να αλλάξεις τίποτα. Για αυτό το αποτέλεσμα που θα σε αφήσει να συνεχίσεις να ερωτεύεσαι όπως και πρίν, να μην φοβάσαι, να μην ντρέπεσαι. Υπομονή. Να ελπίζεις. Όλα καλά θα πάνε.
Σε εσένα που μέχρι στιγμής με υποστηρίζεις και είσαι μαζί μου, θέλω να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ένα ευχαριστώ επειδή το κάνεις. Ελπίζω να συνεχίσεις να είσαι μαζί μου. Μετράω μέρες...

Enjoy Music!!!

Στις 21 Ιουνίου ήταν η παγκόσμια Ημέρα Μουσικής. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης είχε οργανώσει και σύμφωνα και με τις αφίσες έχει οργανώσει διάφορες (τύπου) συναυλιακές εκδηλώσεις, σε διαφορετικά σημεία της πόλης. Τα βίντεο που ακολουθούν είναι απο μία απο αυτές τις συναυλίες. Το συγκρότημα δυστυχώς δεν ξέρω ποιο είναι, ξέρω όμως πως η κοπελιά που τραγουδά σε κάποια βίντεο είναι απο μια παρέα που ήταν στη συναυλία και την ανεβάσανε και τραγούδησε.
Απολαύστε λοιπόν...

Μια παρτίδα σκάκι

Σημείωση για καλύτερη κατανόηση. Ξεκίνα την ανάγνωση απο επάνω αριστερά και διάβαζε το κείμενο πηγαίνοντας ζικ - ζακ αριστερά - δεξιά.

Μάγια - Μάγια. Άλογο. Καθαρόαιμο.

Θαυμασμός.

Θλίψη.

Πόνος.

Μια παρτίδα σκάκι.

Απελπισία.

Μια συμφωνία.

Ελπίδα.

Ένα ταγκό (ένα όνειρο).

Απελπισία - Παραλογισμός.

Σκέψεις.

Παράνοια.

Μια συμφωνία.

Ανατροπή.

Μια παρτίδα.

Συγγραφέας: Δωριάδης, Αντώνης
Σκηνοθέτης: Δημητροπούλου, Εύη
Σκηνογράφος/Ενδυματολόγος: Μπουσουλέγκα, Αλεξάνδρα
Σκηνογράφος/Ενδυματολόγος: Υφαντίδου, Ράνια
Συνθέτης: Δημουλέας, Κώστας
Χορογράφος: Μύρκου, Τατιάνα
Φωτιστής: Κουτράκης, Στράτος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αμανατίδου, Κατερίνα
Βοηθός Φωτιστή: Θωμαΐδου, Ελένη
Βοηθός Φωτιστή: Τριανταφυλλίδου, Λητώ

Ηθοποιοί: Ευαγγελίδου, Καλλιόπη (Αντιγόνη)
Τζώρτζογλου, Στράτος (Άρης)

52: Επόμενη στάση ΑΤΕΙ.

ΟΣΕ --> Στάση 52. Αναμονή του λεωφορείου για να πάει κάποιος στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης.

Φοιτητές μαζεμένοι πολλοί, λεωφορεία όμως μαζεμένα ούτε ένα. 7 σειρές φοιτητές. Επιτέλους, το πολυπόθητο λεωφορείο φτάνει.

Στοιβαζόμαστε όλοι μέσα (στην κυριολεξία όμως στοιβαζόμαστε) και ξεκινάμε. Ο οδηγός αναπτύσσει ταχύτητα. Ξαφνικά φανάρι - που πάνε και τα βάζουνε κι αυτά ή, πότε πάνε και ανάβουνε κόκκινο. Τα φρένα τσιρίζουν, οι επιβάτες σιγά σιγά πηγαίνουν προς τα μπροστά με μια ελαφρά κλήση. Νιώθω κάποιον πίσω μου, το χέρι μου το νιώθει μια κοπελιά μπροστά μου, τα βιβλία στο πάτωμα, το κινητό στο τζάμι. Ο οδηγός να βρίζει.

5
4
3
2
1

Πράσινο. Πάμε. Οι ρόδες γυρίζουν, το λεωφορείο αναπτύσσει ταχύτητα, κουδούνι. Στάση. Τα φρένα τσιρίζουν. Η ελαφρά κλήση που λέγαμε εννοείται κάθε φορά που τα φρένα μπορεί είτε να τσιρίζουν είτε απλά να ακούγονται. Ξεκινά πάλι το λεωφορείο. Κάθε λίγο και λιγάκι, κάποιος απο το δρόμο θα θέλει να ανέβει, κάποιος απο το λεωφορείο να αποβιβαστεί ή κάποιο φανάρι θα τυχαίνει. Είτε θέλεις να επιβιβαστείς είτε να αποβιβαστείς το σκέφτεσαι. Είναι τόσο ασφυκτικά γεμάτο το λεωφορείο που αναρωτιέσαι αν θα προλάβεις να φτάσεις στην πόρτα, καθώς και αν θα μπορέσεις να χωρέσεις για να μπεις απλά και να στέκεσαι με την πλάτη στην πόρτα. Μοναστηρίου. Δεν χωράνε άλλα αυτοκίνητα. Πρωινή κίνηση βλέπεις. Επιτέλους. Η γέφυρα στα ΚΤΕΛ. Τελευταία στάση πρίν το ΤΕΙ. Οι φοιτητές που περιμένουν εκεί πέρα πρέπει να είναι τυχεροί καθώς, υπάρχουν φορές που το λεωφορείο δεν σταματάει για να ανέβουν και φορές που σταματάει. Ανάλογα με τον κόσμο. Απο τα ηχεία ακούγεται η κοπελιά να αναγγέλλει τη στάση. Φτάνουμε επιτέλους. 30-40 λεπτά αργότερα είσαι στο ΤΕΙ. Κόσμος κατεβαίνει και κατεβαίνει και κατεβαίνει απο το λεωφορείο. Αναρωτιέσαι πως χωρέσατε πάλι τόσα πολλά άτομα εκεί μέσα. Θαύμα σκέφτεσαι.

ΟΣΕ --> Στάση 52. Αναμονή του λεωφορείου για να πάει κάποιος στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης.
Φοιτητής κανείς μαζεμένος. Δυο τρία άτομα έτσι για τα μάτια του κόσμου.
Το λεωφορείο φτάνει αν δεν είναι ήδη εκεί. Ανεβαίνουμε, καθόμαστε και είναι τόσο χαλαρά που τρομάζεις. Καμία σχέση με το πρωί. Ξεκινάμε. Πρώτο φανάρι. Σταματάμε. Ανάβει πράσινο. Απο τα ηχεία αν ξεχαστείς ξαφνικά ακούς την αναγγελία "Επόμενη στάση ΑΤΕΙ. Next Station ATEI". Κοιτάζεις έξω. Φτάνεις ΤΕΙ σε λίγο.
Απόγευμα. Μοναστηρίου άδεια. Κανένα αυτοκίνητο. Κανείς δεν κατεβαίνει, κανείς δεν ανεβαίνει. Ο οδηγός μιμείται τον Σουμάχερ κι εσύ έχεις κολλήσει ήδη στην πλάτη της θέσης. Το στομάχι σου επίσης έχει κολλήσει στην πλάτη σου. Ο οδηγός συναγωνίζεται τον εαυτό του στο ποιος τρέχει περισσότερο. Τελικά κερδίζει ο ίδιος. Χρειάστηκες 15 λεπτά για να φτάσεις. Κατεβαίνει. Φιλάς το χώμα που πατάς και λες πως δεν ξανανεβαίνεις σε αυτό τον οδηγό. Τι το ήθελες.

Παρατηρείς καμία διαφορά μεταξύ των δύο διαφορετικών στιγμών;

Απορία | Query

Τι σημαίνει το οτι στη Θεσσαλονίκη, στο κτίριο που στεγαζόταν το Αλβανικό Προξενείο (στον όροφο συγκεκριμένα), πλέον στεγάζεται ένα Sex Shop; Πάντα αναρωτιόμουν, απο την πρώτη στιγμή που το είδα. Δεν γίνομαι κακός απλά κάθε φορά που το κοιτάζω χαμογελώ και μου έρχεται συνεχώς αυτήν η απορία στο μυαλό.

What does the thing that where the Albanian consulate was in Thessaloniki, Greece, now there is a Sex Shop? I do not want to become rude or say anything bad, but everytime i see it i smile and the same question always comes in my mind.

Η Θεσσαλονίκη μέσα απο εσένα.

Η Θεσσαλονίκη έτσι όπως την άκουσα.

Η Θεσσαλονίκη της γειτονιάς, της παρέας, του εμπορίου, των φοιτητών, των κινητοποιήσεων, των αθεράπευτα μοναχικών καλλιτεχνών, των μπαρ, της ρεμπέτικης καρδιάς, του Θερμαϊκού και του Σέιχ-Σου.Βαρδάρι, Λιμάνι, Λαδάδικα, Καπάνι, Επταπύργιο, Σέιχ-Σου, Πανόραμα... Γειτονιές που πάλλονται, ξενύχτισσες ή άλλες φορές παράξενα έρημες, γειτονιές μιας πόλης γοητευτικής και απρόβλεπτης.

Η Θεσσαλονίκη έτσι όπως την έμαθα και τη γνώρισα.

Ο φοιτητής στον πεζόδρομο της αριστοτέλους που σκουπίζει το μάρμαρο για να καθήσει η φίλη του και να απολαύσουν μαζί ένα γρήγορο σνάκ στον ήλιο. Ο παππούς στην Ερμού που πουλάει μυρωδικά για το φαγητό και φτιάχνει σφεντόνες μόνος του. Η γιαγιά στο υπουργείο που - ένας θεός ξέρει που μένει - καθαρίζει κάθε φορά με τη σκούπα της τα πεζοδρόμια απο γύρω. Οι φοιτητές στην καμάρα που συναντιόνται για να βγούν έξω. Οι skatάδες στην πλατεία μπροστά απο το Electra Palace και το άγαλμα του Μέγα Αλέξανδρου στην παραλία. Τα junkies στη Γούναρη. Οι γιαγιάδες στο άγαλμα του Βενιζέλου που πουλάνε σε δεκάδες τα τσιγάρα. Οι παππούδες που μαζεύονται και συζητάνε τα πάντα και κυρίως σχολιάζουν τα πολιτικά δρώμενα, απέναντι απο το άγαλμα του Βενιζέλου κάθε φορά που έχει καλή μέρα και ήλιο. Πολλά σημεία, πολλοί διαφορετικοί άνρθωποι.
Αριστοτέλους, Λευκός Πύργος, Λαδάδικα,Κάστρα.
Δρόμοι πολυσύχναστοι, δρόμοι μοναχικοί, δρόμοι νοσταλγικοί. Εικόνες, αισθήσεις, μυρωδιές. Γειτονιές και λεωφόροι. Χαμόγελα και φόβος. Παρέα και αποξένωση.
Βόλτα με φίλους, καφές με τον εαυτό σου. Συναισθήματα και σκέψεις. Χαμόγελα και προβληματισμοί. Τα πολυκαταστήματα και τα συνοικιακά μαγαζάκια. Τα εμπορικά κέντα και τα μαγαζιά του κέντρου.
Η δική μου Θεσσαλονίκη δεν περιορίζεται, δεν μιλάει για μοναχικούς καλλιτέχνες, δεν προσδιορίζεται ως ερωτική πόλη.
Η δική μου Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που σε κάνει να αισθάνεσαι... να αισθάνεσαι πίκρα, απογοήτευση και ταυτόχρονα χαρά, ικανοποίηση, νοσταλγία και να σκέφτεσαι πως δεν μπορείς να την αλλάξεις με καμία άλλη πόλη γιατί απλά δεν μπορεί να συγκριθεί. Η δική μου Θεσσαλονίκη με πληγώνει με αυτούς που επιλέγει να την κυβερνάνε αλλά με χαροποιεί με αυτούς που επιλέγει να την ζούνε. Άνθρωποι γλεντζέδες και ανοιχτόκαρδοι, δεκτικοί και ευπρόσιτοι.
Η δική μου Θεσσαλονίκη αποτελείται απο πολλά κομμάτια και είναι ένα σύνθετο παζλ. Ένα σύνθετο παζλ που καθένας συμπληρώνει και απο ένα σημείο. Τη δική μου Θεσσαλονίκη τη ζω και την απολαμβάνω. Τη δική σου Θεσσαλονίκη, εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο να προσπαθήσεις να τη γνωρίσεις. Αν την ξέρεις ήδη απλά χαμογέλασέ της, κι εκείνη θα σου χαμογελάσει επίσης.

Η δική μου Θεσσαλονίκη δεν χρειάζεται εικόνες. Χρειάζεται μόνο αισθήσεις.

ART | Τέχνη (η παράσταση της Yasmina Reza στη Θεσσαλονίκη)

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2008
Επίσημη πρώτη στη Θεσσαλονίκη της παράστασης ART. Μια μέρα πριν την πρεμιέρα, έγινε η πρώτη επαφή με το κοινό χάρη σε ένα μεγάλο ραδιοφωνικό σταθμό της πόλης.

ART
Yasmina Reza
σκηνοθεσία/μετάφραση/σκηνικά - Γιώργος Βούρος
μουσική - Θάνος Ρούφος

παίζουν
Θοδωρής Συριώτης
Γιώργος Βούρος
Θανάσης Κιτσούκαλης

Μια μικρή σκηνή.
Ένα τραπεζάκι με 4 ποτήρια επάνω.
Ένας καναπές στα αριστερά της.
Μια καρέκλα στη μέση δεξιά.
Ένα σκαμπό δεξιά της.
Τα πάντα άσπρα. Τίποτα δεν ήταν σε διαφορετικό τόνο. Τα πάντα άσπρα.

Ένας άσπρος πίνακας.
Τρείς άντρες.
Μια φιλία.
Μια ολόκληρη ζωή.
Μια αιτία.
Όλα καταστρέφονται.

Μια παράσταση, η οποία σε βάζει σε κλίμα εξαρχής. Σε κάνει να αισθανθείς "κάπως". Σε κάνει να γελάσεις. Σε κάνει να σκεφτείς. Σου μεταφέρει διάφορες σκέψεις.
Είναι μια παράσταση που σου δείχνει κάποια πράγματα που ίσως και να μην έχεις παρατηρήσει. Παίζει με το θέμα των φίλων. Σου δείχνει πως κάποια πράγματα δεν πρέπει να τα κρατάς για εσένα μόνο, πρέπει να τα λές στους φίλους σου. Σου δείχνει πως για να ξεκινήσει μια καταστροφή χρειάζεται απλά μια αιτία. Έστω και γελοία. Αλλά μια αιτία μόνο.

Είναι μια παράσταση την οποία αξίζει να δεί κάποιος. Δεν θα την περιγράψω περισσότερο και δεν θα πώ τίποτα άλλο.
Τα υπόλοιπα είναι επάνω σου. Αξίζει να τη δείς και αξίζει να πάρεις και την παρέα σου. Δεν είναι αυτό που λέμε κουλτουρέ που θα βγείς μετά έξω και θα λές τι είναι αυτό που είδα και σε κούρασε και μπλα μπλα μπλα. Θα το απολαύσεις και θα νιώσεις καλά. Δές την και έλα πές μου τα σχόλια και τις κριτικές σου.

Thessaloniki by night. Let's go After 03:30 to have a drink

ξεκινήσαμε απο το ποσειδώνιο και το sea to see
συνεχίσαμε στο πανόραμα στο dishcotto
κατεβήκαμε απο το πανόραμα στο allosmondo
πεταχτήκαμε στο spirto
περάσαμε απο το da.da.
μετά μια πολύ γρήγορη βόλτα απο το coral
ένα πολύ γρήγορο πέρασμα απο τον ήλιο
και κατάληξη στο berlin με την υπόλοιπη Θεσσαλονίκη που ήθελε να ξενυχτήσει κι άλλο πέρα απο τις 03:30

Γύρισα σπίτι στις 05:00+, ήμουν έξω απο τις 15:00 μεσημέρι πέμπτης, κοιμήθηκα στις 05:30+, ξύνπησα στις 08:00 και είμαι μέχρι τώρα που γράφω αυτό το post με περίπου 2 ώρες ύπνο.
Έχουμε ακόμη, και απόψε έχει άλλο πρόγραμμα, διαφορετικό και δεν περιλαμβάνει οτι θα γυρίσω τη μισή Θεσσαλονίκη.
Πάντως στο berlin βρίσκεις τελικά όσους δεν περίμενες με τίποτα να βρείς εκεί. Απο τα άτομα που είναι εντελώς μα εντελώς μπουζούκι και έχουν μόλις έρθει απο τις ΜΟΥΣΕΣ μέχρι τα άτομα που είναι αυτού του στύλ. Καλό πάντως το μαγαζί αν και απο οτι κατάλαβα και μου είπαν, ελάφρυνε λίγο σαν πρόγραμμα και στυλ για να το απολαμβάνουν όλοι. Όλα καλά πάντως ήταν χθές. Άντε να δούμε απόψε, και έπεται και συνέχεια. Καθώς επίσης η εξεταστική τρέχει.

Έτοιμοι τάφοι | Graves ready to use (Thank god it's not DIY)

Το έχω επισημάνει κι άλλη φορά αλλά συνεχίζω να το παθαίνω. Δεν μαθαίνω μάλλον. Συνεχώς μου έρχονται σκέψεις στο μυαλό μου και τις ξεχνάω μετά απο λίγο πάλι. Μήπως τελικά η ακτινοβολία απο τα κινητά-τηλεοράσεις-ασύρματο ίντερνετ-μπλα-μπλα-μπλα έχει αρχίσει να με επηρεάζει και μάλιστα άσχημα; Να ανησυχήσω μήπως; Γιατρέ μου, είμαι καλά;


Τέλος πάντων. απολαύστε την παραπάνω φωτογραφία. Την πέτυχα τυχαία πηγαίνοντας προς πολίχνη. Την είδα απο το λεωφορείο και πήγα με τα πόδια όταν επέστρεφα σπίτι μου για να την απαθανατίσω. Τρομερό δεν είναι; Δεν έμαθα όμως πόσο κάνουν αυτές οι γωτογραφίες πορσελάνης. Δεν φαίνεται η τιμή. Και μια ακόμη απορία. Αν το καντήλι που θα πάρω δεν καίει για 15 μέρες συνεχόμενα μπορώ να το ανταλλάξω με ένα καινούργιο που να καίει όντως η θα κάνω μήνυση οτι δεν μου πούλησε σωστό προϊόν και να ζητήσω τα λεφτά μου πίσω; Έχω όμως κάτι απορίες ώρες ώρες.

Κάτι άλλο που είδα με έκανε να πω μπράβο. Σήμερα το πρωί πηγαίνοντας προς τη δουλειά μου, είδα σε ένα μικρό παρκάκι μια κυρία να έχει βγάλει το σκύλο της βόλτα. Εντάξει όλα μέχρι εδώ. Το κορυφαίο και εκεί που είπα αυτό το μπράβο ήταν που όταν ο σκύλος ετοιμάστηκε να κάνει την ανάγκη του η κυρία του έβαλε απο κάτω εφημερίδα για να μαζέψει τα απόβλητα του σκύλου. Πολύ μου άρεσε αυτό. Επιτέλους, ας μάθουμε σε αυτή τη χώρα να μαζεύουμε τα απόβλητα των ζώων μας. Να μαζεύετε δηλαδή. Δεν είναι καθόλου όμορφο να περπατάς και να πατάς οτιδήποτε υπάρχει στο δρόμο. Καθόλου όμως. Ελπίζω να υπάρχουν άνθρωποι που συμφωνούν μαζί μου.

Κατα τα άλλα ήρεμες μέρες διανύουμε σε σχέση με τον Ιανουάριο. Ο πρώτος μήνας του 2008 μπορώ να πω οτι είχε πολλά πράγματα. Πολλές κινήσεις. Πολλά.... Καθόμουν τις προάλλες και τα σκεφτόμουν. Απο προσωπικής απόψεως, κοινωνικής και όλα αυτά. Έγινα πολλά γενικότερα. Άντε να δούμε τι άλλο θα βρούμε και θα ανακαλύψουμε σε αυτή την πόλη που λέγεται Θεσσαλονίκη.

Το άκυρο όμως.
Τα έργα του μετρό συνεχίζονται....

Thinking...

Φυσάει αέρας σήμερα και το βλέπω απο το παράθυρο.
Όλοι τρέχουν να ξεφύγουν και να κρυφτούν μέσα στη ζεστασιά του κτιρίου. Κόσμος πολύς σήμερα. Εξεταστική αρχίζει σιγά σιγά να κορυφώνεται και όλοι αγχωμένοι και με τα βιβλία και τις σημειώσεις στο χέρι, έρχονται στη σχολή για να γράψουν. Ελπίζουν οτι θα γράψουν ή οτι θα αντιγράψουν. Ότι μπορέσει ο καθένας θα κάνει.

Εγώ σήμερα έχω λίγη δουλειά να κάνω στο γραφείο και το άτιμο το τηλέφωνο δεν με αφήνει. Χτυπάει συνεχώς. Και η πόρτα. Απορίες.

Σήμερα νιώθω οτι κάτι δεν μου αρέσει. Νιώθω πως κάτι έγινε ή θα γίνει και με έχει χαλάσει. Η μέρα σκέφτομαι φταίει. Είναι μουντή, μονότονη, χωρίς φώς, χωρίς γέλια, μόνο κρύος αέρας και τίποτα άλλο. Είμαι κλεισμένος μέσα σε τέσσερις τοίχους, σε ένα δωματιάκι 5*5, ένα μικρό και ζεστό γραφειάκι που μου αρέσει. Μπορώ να λειτουργώ και να κάνω και τη δουλειά μου καλά.

Άργησα να ξυπνήσω όμως σήμερα και καθυστέρησα λίγο για να έρθω στη δουλειά. Ευτυχώς δεν υπήρξε κάποιο πρόβλημα και όλα βένουν καλώς. Κάτι πρέπει να κάνω με το ξυπνητήρι. Πρέπει να βάλω και τα 4 να χτυπάνε. Την παρασκευή πρέπει να πάω να γιορτάσω τον παππού μου. Θα είναι όμορφα.

Κάποιες φορές θελώ μόνο να γράφω αυτά που σκέφτομαι. Τίποτα άλλο. Δεν ξέρω αν και κάποιος άλλος κάνει τις ίδιες σκέψεις με εμένα.

Εγώ θα συνεχίσω τη δουλειά μου και θα παρατηρώ το δέντρο απο έξω που πηγαινοέρχεται συνεχώς απο το δυνατό αέρα. Φαίνεται αδύναμο όμως δεν παθαίνει κάτι.

My point of View for Thessaloniki. | My city

Πλατεία Αριστοτέλους. Εδώ όλα ξεκινάνε.
Αγία Σοφία, Ναυαρίνου, Καμάρα, Βαρδάρης, ΟΣΕ, Πανεπιστήμια, Μαρτίου, Ποσειδώνιο, Λαδάδικα, Λουλουδάδικα, ΤΕΙ, Κέντρο, Άνω Πόλη, Τούμπα, Χαριλάου, Συκιές, Δυτικές Συνοικίες, Πανόραμα, Κρήνη, Εμπορικό στο Κέντρο, Cosmos, Magic Park, City Gate, Σφαγεία, ΦΙΞ, Αεροδρόμιο, Πλατεία Αντιγονιδών, Υπουργείο, Εγνατία, Αριστοτέλους, Τσιμισκή, Μητροπόλεως, Αγίου Δημητρίου, Ψωμιάδης, Παπαγεωργόπουλος. Αυτά είναι απλά ένα δείγμα. Ένα δείγμα του τι έχεις να κάνεις, να πας, να δείς, να φτύσεις. Μια πόλη ζωντανή, μια πόλη που έχει παλμό, κέφι, όρεξη, διάθεση και πολύ κόσμο. Κόσμο ο οποίος την ανανεώνει, την αναζωογονεί, της δίνει ρυθμό και κέφι. Όλα αυτά την κάνουν ξεχωριστή, διαφορετική.

Η δική μου ματιά στην πόλη είναι πολύ ζωντανή. Φορές φορές με θλίβει, φορές φορές με κάνει να χαίρομαι πάρα πολύ και να χαμογελώ. Να λέω πως δεν θα ήθελα να μένω κάπου αλλού. Κάποιες άλλες με εκνευρίζει. Με κάνει να θέλω να εκραγώ. Να φωνάξω και να αρχίσω να καταστρέφω τα πάντα.
Η δική μου Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη ανοιχτή σε όλα. Σε προκλήσεις, σε προσκλήσεις, στη διαφορετικότητα, στην ανεκτικότητα. Είναι μια πόλη που συνδυάζει τη λησμονιά με το μέλλον, τη λίθη με το τώρα, το αύριο με το σήμερα, το νεοκλασικό με το μοντέρνο, το μεταμοντέρνο με το παραδοσιακό. Είναι μια πόλη που έχει δρόμους στενά, και δρόμους μεγάλους και ανοιχτούς. Κίνηση και ησυχία, σταθερότητα και ανησυχία, χαλαρότητα και απόλαυση. Καλό φαγητό και ζεστούς ανθρώπους. Πολύ υγρασία που το χειμώνα σε κάνει να καταριέσαι και το καλοκαίρι να ιδρώνεις συνεχώς και να μην ξέρεις τι να κάνεις.

Οι επιλογές, τα ονόματα, οι άνθρωποι, τα σημεία, οι στιγμές. Η ΖΩΗ ΜΑΣ.

Όλα όσα στηρίζουν και δημιουργούν και εξελίσουν αυτή την πόλη, είμαστε εμείς. Εμείς την φτιάχνουμε, τη στηρίζουμε, την αναζωογονούμε, την αγαπάμε και τη μισούμε. Ας απολαύσουμε όλα όσα μας δίνει στο έπακρο και ας μην παραπονιόμαστε.
Ζήσε τη ζωή σου όπως θέλεις και μπορείς. Κάνε αυτό που σου αρέσει. Αγάπησε και μίσησε. Αλλά μην καταστρέφεις τον κόσμο γύρω σου. Μην το κάνεις, θα το μετανιώσεις.

Κράτα τις εικόνες μέσα σου, να τις μοιραστείς όταν και με αυτούς που πρέπει. Χαμογέλα και απόλαυσε μια στιγμή που θα σου έρθει όπως μόνο εσύ ξέρεις. Μοιράσου τη χαρά σου με τον δίπλα σου. Κι αυτός χαίρεται αλλά ντρέπεται να το δείξει. Ενθάρρυνέ τον...

Ζήσε στην πόλη.

Βανδαλισμοί στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης (11/12/2007)

Η ώρα ήταν 12:30 όταν αντίκρισα το συγκεκριμένο θέαμα. ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, κεντρικός διάδρομος, έξω απο τις 100αρες αίθουσες, στο σημείο όπου τα παιδιά της ΚΝΕ έχουν το δικό τους χώρο και μαζεύονται.

Δεν πρόλαβα να είμαι μπροστά για να δώ ιδίοις όμασι τι συναίβει αλλά, πρόλαβα τα αποτελέσματα. Απο οτι έμαθα ρωτώντας, αυτό έγινε όλο απο τους αναρχικούς οι οποίοι επιτέθηκαν στους ΚΝίτες υποστηρίζοντας πως οι συγκεκριμένοι (ΚΝΕ) είπαν κάτι όσον αφορά το θάνατο ενός παιδιού το οποίο ανήκε στους αναρχικούς. Οπότε, με αυτή τη δικαιολογία μπήκαν μέσα και κατέστρεψαν όλο το "γραφείο" της ΚΝΕ, γκρέμισαν τα πάντα και επίσης απο οτι έμαθα βάλανε και φωτιά αλλά μου είπαν οτι την έβαλαν στον προαύλιο χώρο του ΤΕΙ και όχι μέσα στο διάδρομο. Το θέμα βέβαια δεν είναι η φωτιά αλλά το οτι κάποιοι έξυπνοι έκαναν αυτό το πράγμα απλά και μόνο επειδή υποστηρίζουν κάποιες ιδεολογίες. Αυτά δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν. Ας μην αναπτύξω όμως την δική μου σκέψη για το συγκεκριμένο θέμα. Απλά παραθέτω τα στοιχεία που γνωρίζω και τα δεδομένα που έχω.

Η κατάσταση αυτήν, έμεινε έτσι μέχρι τις 7 το απόγευμα που ήμουν ακόμη στο ΤΕΙ.

Ε, ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΚΡΙΝΙΑ

φωτό: απο το Μέγαρο μουσικής

Γιατί ο κόσμος να μην ξέρει ότι η Θεσσαλονίκη είναι και όμορφη, και γλυκιά, και ανατολίτικη, και ονειροπαρμένη, και φευγαλέα, και ερωτική, γιατί στο ζώδιο είναι σκορπιός, καλοφαγού - και αυτό δεν είναι κακό, τόσο καλό και φθηνό φαγητό στην Αθήνα δεν υπήρξε ποτέ!
Με ιαματικά λουτρά στον Λαγκαδά, το δέλτα στο Καλοχώρι, την Άνω Πόλη και ένα σωρό άλλες υπέροχες τοποθεσίες, και όλα αυτά στα 5 λεπτά.
φωτό: απο τη στάση ΤΕΙ Θεσσαλονίκης στο ΤΕΙ

Το παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα απο ένα κείμενο που έστειλε η Κατερίνα Κ. (έτσι υπογράφει) στην Athens Voice σαν απάντηση προς τον Στέφανο Τσιτσόπουλο για τα κείμενα που γράφει απο την Θεσσαλονίκη. Τα υπόλοιπα και το λόγο γενικά, για τον οποίο γράφτηκε αυτό το κείμενο διαβάστε τα στο τέυχος 193, 6 - 12 δεκεμβρίου 2007 της A.V.

Η βροχή | Οι ομπρέλες | Τα υπόστεγα ==> Η Θεσσαλονίκη

Τρίτη 4 Δεκεμβρίου.
Σήμερα απο το πρωί μέχρι το μεσημέρι στην πόλη της Θεσσαλονίκης έβρεχε. Και ως γνωστόν, όταν βρέχει εδώ πέρα έχουμε πάάάάάάρα πολλά προβλήματα. Ξεκινώντας απο το πιο βασικό που είναι το κυκλοφοριακό. Τρελό πρόβλημα. Δεν πρόκειται να λυθεί και σύντομα βέβαια. Χρόνοι αναμονής απλα ΤΕΡΑΣΤΙΟΙ. Νεύρα τσατάλια και όλα αυτά είναι κάποια απο τα προβλήματα που βλέπεις άμεσα. Δεν μιλάμε για δρόμους που το πατινάζ γίνεται πιο άνετα και απο πάγο. Δεν μιλάμε για φρεάτια και απολήξεις νερών τα οποία είναι είτε φραγμένα με φύλλα και σκουπίδια, είτε απλά υπάρχει η τρύπα στο έδαφος και ένα βάθος αλλά απο εκεί και πέρα πάπαλα. Οπότε και σαν συνέχεια αυτού του προβλήματος έχουμε και τους δρόμους που εκτός απο παγοδρόμια γίνονται και λίμνες.

Τέλος πάντων. Ας προχωρήσουμε. Όταν βρέχει γενικότερα και όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη, προσπαθούμε όλοι να γλιτώσουμε απο το νερό και να κρυφτούμε κάπου όπου δεν θα βρεχόμαστε ή, αν πρέπει να μετακινούμαστε προσπαθούμε να μετακινηθούμε με γνώμονα το δρόμο ο οποίος θα έχει τα περισσότερα υπόστεγα ή σκέπαστρα για να περνάμε απο κάτω και να βρεχόμαστε όσο λιγότερο γίνεται. Έρχομαι τώρα εγώ και ρωτώ. Που πηγαίνει ο παππούς - ο δεν μπορώ να περπατήσω, έχω τη μέση μου, τα γόνατά μου, τα χέρια μου και γενικά είμαι όλος μια αρρώστια - μέσα στη βροχή;
Το κακό βέβαια στην όλη υπόθεση δεν είναι οι παππούδες και οι κάθε λογής νέοι και παππούδες αλλά, αυτοι που κυκλοφορούν με τις ομπρέλες τους ανοιχτές παντού. Κάτω απο υπόστεγα. στο διάδρομο που είναι στα κτίρια της αριστοτέλους μέσα απο τις κολώνες, οπουδήποτε μπορεί να πάει πεζός πάνε και αυτοί με την ομπρέλα τους. Παιδιά. Τα υπόστεγα και όλα αυτά που προφυλάσσουν όλους όσους δεν έχουν ομπρέλα απο τη βροχή ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙΤΕ ΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΙΣ ΟΜΠΡΕΛΕΣ ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΑΠΟ ΚΑΤΩ. Κλείστε τις επιτέλους τις γαμημέ*ες τις ομπρέλες. Κλείστε τις γαμώτο. Που δεν μπορούμε να περάσουμε γιατί δεν ξέρουμε ποιος θα μας βγάλει πρώτος το μάτι. Αν είναι δυνατόν. Κι εγώ κυκλοφορώ κάποιες φορές έτσι αλλά αρκετές φορές την ομπρέλα την έχω κλειστεί. Έλεος. Ας δημιουργήσουμε ένα κίνημα κατα της ανοιχτής ομπρέλας κάτω απο υπόστεγα και σκέπαστρα.
Λίγο μυαλό επιτέλους. Θα το αγοράσεις το μπλουζάκι θεία, μην ανησυχείς. Δεν θα σε σταματήσει κανείς, ούτε η ομπρέλα αλλά, κλείσε την, τη ρημάδα όταν κοιτάζεις τις βιτρίνες.

Αυτό είναι απο τα πιο σπαστικά στοιχεία της βροχής. Οι ανοιχτές ομπρέλες εκεί που δεν πρέπει.

2 στα 2 στη Θεσσαλονίκη

Αυτήν η εβδομάδα που πέρασε ήταν μια πάρα πολύ ωραία εβδομάδα. Πολύ ωραία όμως. Πήγα θέατρο. Μόνο αυτό θα πω.
Είδα που λέτε, δύο παραστάσεις αυτή την εβδομάδα. Και τη μία την είδα μόνος μου.
Ας τα πάρουμε απο την αρχή όμως.
"Μου λεν... ρουζ"
Μια παράσταση μιούζικαλ, η οποία παίζεται σε ένα καφενείο πίσω απο το δημαρχείο. Τέσσερις ηθοποιοί, 3 γυναίκες, 1 άντρας. Πολλά τραγούδια, ωραία ατμόσφαιρα και πάρα πολύ απολαυστικό αυτό που σου μένει στο τέλος. Μια παράσταση-μιούζικαλ που θα σου αρέσει πάρα πολύ. Πάρα πολύ όμως΄. Οι παραστάσεις είναι κάθε τετάρτη. Παίζει για τις επόμενες τρείς τετάρτες ακόμη. Είναι κάτι που αξίζει να δείς. Απο παιδιά που κάνουν αυτό που τους αρέσει. Το κάνουν και το κάνουν καλά. Ωραίες φωνές, απολαυστικές φατσούλες, και πολύ όμορφη ατμόσφαιρα. Είναι αυτό που το ξεχωρίζει και το κάνει καλό. Απο αυτή την τετάρτη θα συμπεριλάβουν στο πρόγραμμα και κάποια χριστουγεννιάτικα τραγούδια.

Η άλλη παράσταση που πήγα και είδα, είναι το Χάνσελ και Γκρέτελ. Μια παιδική παράσταση η οποία παίζεται στο θέατρο του δήμου Σταυρούπολης, επάνω στη Λαγκαδά. Είναι το γνωστό παραμύθι με τη μάγισσα που τρώει τα παιδάκια και τελικά ο χάνσελ και η γκρέτελ την ρίχνουν στο φούρνο και την καίνε. Αρχικά να σας πω οτι τρόμαξα όταν μπήκα μέσα στην αίθουσα απο τα πόσο πολλάααααααα παιδάκια είχε μέσα. Τόσο που ανησυχούσα για το αν και κατα πόσο θα μπορέσουμε να δούμε το θεατρικό, ήρεμα και με την ησυχίας μας, χωρίς περιττά λόγια, φωνές, κλάματα και όλα αυτά που συνοδεύουν μικρά παιδάκια. Αντιθέτως, περάσαμε πάρα πολύ καλά, απολαυστικά, το θεατρικό ήταν πάάάάάάρα πολύ καλό και τα παιδάκια ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ήσυχα. Παραξενεύτηκα πάντως για να πω την αλήθεια. Ήταν ένα πολύ όμορφο έργο. Απόλαυσα επίσης που πήγα μόνος μου και το είδα. Πάρα πολύ το απόλαυσα. Μια παράσταση που αξίζει να πάτε να δείτε λοιπόν. Αυτά για όσους δεν θέλουν απλά να βγαίνουν για καφέ και ποτό αλλά να κάνουν και κάτι το διαφορετικό, το απολαυστικό εξίσου.


Εκτός απο αυτό, χτές είχαμε πάρτυ. Γενέθλια και γιορτή μαζί σε ένα. Με κάποια καθυστέρηση βέβαια (οχι τα δικά μου) και περάσαμε πάρα πολύ ωραία εξίσου. Είδαμε παλιούς φίλους που είχαμε καιρό να δούμε και απολαύσαμε τη βραδιά. Σήμερα γύρισα όλη τη Θεσσαλονίκη. Πήγα σταυρούπολη το πρωί για το θεατρικό και μετά κατέβηκα κέντρο για να πάρω λεωφορείο για πανόραμα και απο εκεί κατέβηκα στο ποσειδώνιο για καφέ και τώρα πλέον σπίτι για ξεκούραση.Ουφ... επιτέλους απο κάποια άποψη.

Και επίσης θέλω να σχολιάσω το εξής. Διάβασα στο ΒΗΜagazino της της 2ης Δεκεμβρίου το εξής στη σελίδα που έχουν τα Μ'αρέσει Δεν μ'αρέσει.
Ο Γιάννης Ζουμπουλάκης έγραψε το εξής. "+Η ναζιάρικη γυναικεία φωνή που ανακοινώνει τις στάσεις λεωφορείου στη διαδρομή αεροδρόμιο-κέντρο Θεσσαλονίκης."

Αρχικά κύριε ζουμπουλάκη. Να σας ενημερώσουμε πως αυτό δεν γίνεται μόνο απο το αεροδρόμιο μέχρι το κέντρο. Φτάνει μέχρι το τέλος της διαδρομής και το λέει ακόμη. Δεν σταματά στην αριστοτέλους. Και επίσης αυτό έχει εφαρμοστεί σε όλες τις γραμμές στην πόλη. Πέρα απο αυτό. Ναζιάρικη φωνή;;;;;;;;;; Δυο μπορεί να είναι πιθανά. Η δεν έχετε ξανακούσει ναζιάρικη φωνή να μιλά ή δεν ακούτε καλά. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Αν αυτή είναι ναζιάρικη φωνή τότε η μάγκυ χαραλαμπίδου, τι είναι;


Κατά τα άλλα, δευτέρα ξεκίνησα δουλειά. Άντε με το καλό. Καλή μας αρχή λοιπόν.
More to come soon...
I am getting ready for Finland

Christmas Time for Grigsgr <|> Blog me toujours

From today and we'll see for how long, Grigsgr <|> Blog me toujours will be moving on Christmas mood.

Music
Images
And maybe posts that have to do with christmas.
Enjoy the music. Chosen specially for you from Grigsgr.




Απο σήμερα και θα δούμε για πόσο καιρό το ιστολόγιο Grigsgr <|> Blog me toujours θα κινείται σε χριστουγεννιάτικη διάθεση.

Μουσική
Εικόνες
και πιθανόν και θεματολογία για χριστούγεννα.
Απολαύστε τη μουσική. Επιλεγμένη ειδικά για εσάς απο τον Grigsgr.