Ποιός είναι;

Μοναξιά μου όλα...

Και εκεί που είσαι μόνος σου και περνάς καλά, ξαφνικά ο έρωτας (τουλάχιστον έτσι θέλει να δείχνει) σου "χτυπά" την πόρτα. Σηκώνεσαι - μέσα στην απορία - και πας να ανοίξεις. Φτάνοντας ρωτάς, αλλά, δεν παίρνεις απάντηση οπότε λες, ας ανοίξω να δω τι θέλουν και ξαφνικά νιώθεις κάτι να σε χτυπά και όλα αλλάζουν. Αρχίζεις το τραγούδι, "έρωτα, έρωτα, έρωτα..." και όλα σου φαίνονται ρόδινα, όλα σου φαίνονται υπέροχα, πανέμορφα και τίποτα δεν σε ενοχλεί πλέον. Ε, ναι λοιπόν, πλέον είσαι ερωτευμένος και φαίνεται στον τρόπο που κοιτάς, που περπατάς, που μιλάς, που χαζεύεις τα πάντα, όλα είναι "εναντίον" σου. Πλέον σταματάς να βλέπεις τα πάντα και να μιλάς για όλα βάζοντας μπροστά το "εγώ" και ξεκινάς με το "εμείς", εμείς θα κάνουμε εκείνο, εμείς το άλλο, εμείς το δίπλα μέχρι που αρχίζεις να σπάς τα νεύρα των γύρω σου. Ο μοναχικός δρόμος της απόλυτης ελευθερίας που ακολουθούσες τόσο καιρό χάθηκε, τα απομεινάρια που αφήνεις πίσω σου καθώς περπατάς πλέον δεν είναι ένα αλλά δύο και κάτω απο την ομπρέλα είναι δυο άτομα αγκαλιασμένα προχωρώντας μαζί.
Όλα κυλούν υπέροχα, τα φιλιά, οι αγκαλιές, τα χάδια, οι πονηρές ματιές όλο νόημα ανταλλάσσονται συνεχώς και το χαμόγελο ευτυχίας είναι διαρκώς ζωγραφισμένο στο πρόσωπό σου. Μπράβο λοιπόν, πλέον είσαι ευτυχισμένος, νιώθεις γεμάτος, και αρχίζεις να νιώθεις άνετα με τη σύντροφό σου, ενώ ο καιρός περνάει. Έχεις αρχίσει να φτάνεις στο σημείο όπου θέλεις να είσαι περισσότερο μαζί της, όχι επειδή είναι η αρχή, αλλά, επειδή σου λείπει και θέλεις να την έχεις συνεχώς μαζί σου, να τη βλέπεις, να ξυπνάς και να είναι δίπλα σου, να της κάνεις πρωινό, να τη γεμίζεις με φιλιά και φυσικά να κάνετε σεξ το πρωί, που είναι και πολύ καλό - για να ξεκινάς τη μέρα με χαμόγελο. Το νιώθεις, το χαμόγελό της είναι αυτό που μπορεί να σε κάνει να ξεχάσεις τα πάντα, λύπες, χαρές, στεναχώριες, προβλήματα, τα πάντα και σκέφτεσαι οτι δεν θέλεις τίποτα άλλο.
Μετά απο καιρό, έχεις αρχίσει να νιώθεις οτι πλήττεις, πως κάτι σου λείπει, είσαι ικανοποιημένος και πάλι αλλά κάτι σου λείπει και προσπαθείς να σκεφτείς τι είναι αυτό άραγε. Καταλήγεις πως είναι πολλά και μικρά. Το ότι πλέον περνάει λιγότερο χρόνο με εσένα γιατί απλά έχει και φίλους/φίλες, το οτι κουράζεται να τα λέτε και σου λέει πως κι εσύ δεν κάνεις τίποτα, πράγμα που μπορεί να είναι αλήθεια. Όλα αυτά σε ενοχλούν, σε ενοχλεί το οτι δεν μπορείς να τη βλέπεις όπως παλιότερα επειδή πλέον θέλει να βλέπει και τις φίλες της, τις οποίες είχε χάσει τόσο καιρό. Εσύ όμως δεν το βλέπεις έτσι, εσύ δεν θέλεις να δεις τους φίλους σου, επειδή θέλεις να είσαι μαζί της. Και ξαφνικά όλα αλλάζουν...

Όπως η μέλισσα η οποία πάει απο το ένα λουλούδι στο άλλο όμως ποτέ δεν είναι σταθερή σε ένα λουλούδι, έτσι και ο έρωτας σιγά σιγά αρχίζει να φεύγει και να πάει σε άλλο λουλούδι και αφήνει πίσω του τη συνήθεια του να είσαι με κάποιον με τον οποίο έχεις περάσει πολλές όμορφες και ευχάριστες στιγμές και αυτό είναι ικανό να σας κρατήσει μαζί για λίγο καιρό αλλά με πολλές προστριβές. Με πολλές διαφωνίες και διαμάχες για μικρά και χαζά θέματα, μέχρι μεγάλα και σημαντικά. Το θέμα όμως είναι πως η μέλισσα μερικές φορές επιστρέφει στο ίδιο λουλούδι απο το οποίο έφυγε πριν απο λίγο για να καθίσει και να το απολαύσει ούτως ώστε μετά να πάει πίσω στη φωλιά της και να βγάλει μέλι. Έτσι κι ο έρωτας, ο οποίος μην το ξεχνάμε πριν απο λίγο έφυγε μπορεί να επιστρέψει και να σε χτυπήσει ξανά και πολύ δυνατά αυτή τη φορά με αποτέλεσμα ακόμη πιο εμφανές, το θέμα είναι όμως αν εσύ θα τον αφήσεις να καθίσει ή θα τον διώξεις. Τι απο τα δύο προτιμάς - οέο;
Αν δεν ξέρεις, τότε καλή σου τύχη με την απόφαση που θα πάρεις, δεν υπάρχει λύση για αυτό και δεν μπορώ να σε βοηθήσω, αν όμως ξέρεις τι θέλεις τότε είναι καλύτερα να το πεις, αν κάποιος δεν είναι έτοιμος τότε ατυχία, αλλά, δεν μπορείς να κάνεις κάτι. Το μόνο σίγουρο είναι πως η αναμονή σκοτώνει και σκοτώνει αυτόν που περιμένει να μάθει με αποτέλεσμα να αντιδρά άσχημα, σαν τα λουλουδάκια, αυτά τα πράσινα που όταν ένα έντομο καθήσει επάνω τους κλείνουν και το αιχμαλωτίζουν μέσα τους, έτσι και αυτά τα άτομα απο την αναμονή και επειδή ακούνε αυτό που δεν θέλουν, σκοτώνουν τα πάντα.
Αυτό είναι πολύ άσχημο... πρόσεχέ το γιατί δεν είναι καλό. Κράτα την ψυχραιμία σου και προχώρα... μην περιμένεις, πλέον δεν φταίς εσύ, η άλλη πλευρά της σχέσης είναι η αιτία. Καλή συνέχεια λοιπόν και να θυμάσαι πως, το να είσαι μόνος, μερικές φορές είναι καλό αλλά όχι όταν σε πιάνουν τα υπαρξιακά σου. Εκεί σου εύχομαι, καλό καφέ... (με φίλους φυσικά, πολλούς η με έναν που κάνει για πολλούς)
Έχεις μήπως αντίθετη άποψη; Γράψε το στα σχόλια...

Ωδή στην πόλη....

Ταξίδεψέ με μακρυά, πέρα απο τον ορίζοντα
άσε με να φτάσω εκεί που δε βλέπεις
φύσα τα πανιά μου και σπρώξε με πέρα
Δώσε μου φτερά και ελευθέρωσέ με
άσε με να φύγω να κυνηγήσω τα όνειρά μου

Όλοι μας ζούμε σε μια καθημερινότητα (αν μπορώ να το πω έτσι), η διαδρομή που κάνουμε οι περισσότεροι είναι, σπίτι - δουλειά - σπίτι και ίσως με μικρές παρακάμψεις για να δούμε φίλους και γνωστούς πίνοντας ένα καφέ - κι αυτόν πολλές φορές στα γρήγορα. Δεν προλαβαίνουμε να χαρούμε τις μικρές στιγμές της ζωής και να τις απολαύσουμε σα να είναι μεγάλες και σημαντικές. Χάνουμε κομμάτια απο το παζλ, τα οποία μετά δεν μπορούμε να βρούμε όσο και να ψάξουμε, όσο και να προσπαθήσουμε να τα ζήσουμε αργότερα για να συμπληρώσουμε αυτά που λείπουν.

Εν έτη 2007, το άγχος μεγαλώνει, η πίεση της απόδοσης σε λιγότερο χρόνο αλλά σε περισσότερα πράγματα όλο και αυξάνεται, τα νεύρα σου κοντεύουν να σπάσουν και νιώθεις πως κανείς δεν σε καταλαβαίνει, όλα σου φταίνε και τίποτα δεν μπορεί να σε ηρεμήσει. Ε, χαλάρωσε λοιπόν, δες την εικόνα πιο πάνω, μπες στη βάρκα και γίνε ο καπετάνιος, πιάσε το κουπί και ξεκίνα, άσε τα αυτοκίνητα να στριγγλίζουν, τους ανθρώπους να τρέχουν, το κινητό να χτυπά και φύγε μακρυά, οδήγησε τον εαυτό σου, σε μια μυστική παραλία ολόδικη σου και απόλαυσε τη διαδρομή. Κοίτα το βυθό της θάλασσας πόσο ήρεμος φαίνεται να είναι, παρατήρησε το παιχνίδι με τα χρώματα και το φως του ήλιου, νιώσε τον αέρα της θάλασσας να σε χτυπά και άσε τη δροσιά της στα δάχτυλά σου, να σε γαργαλά.

Άνοιξε τα φτερά σου και πέτα, ακολούθησε τα όνειρά σου, κυνήγησε τους πόθους σου, αλλά πάνω απο όλα, πέτα ψηλά, εκεί όπου θα βλέπεις τα πάντα τόσο μικρά και θα σου φαίνονται τόσο ασήμαντα, τόσο μικρά, όπως όταν κοιτάζεις τα μυρμήγκια στο χώμα. Θα τα κοιτάς απο μακρυά και θα γελάς με αυτά, θα παίρνεις μια βαθιά ανάσα και θα χαμογελάς, συνεχίζοντας το πέταγμά σου, έχοντας βάλει σημάδι το φάρο, αυτόν που φωτίζει τους ναυτικούς τις νύχτες για να μην πνιγούν σε απότομες πλαγιές και σε σημεία όπου η θάλασσα κρύβει τα μυστικά της.


Ξαφνικά, η βόλτα σου τελείωσε, το κινητό σου χτυπά και εσύ επανέρχεσαι στην πραγματικότητα, κοιτάζεις γύρω σου χαμογελώντας, σηκώνεσαι, παίρνεις το τηλέφωνο και απαντάς στην κλήση. Μόλις γύρισες πίσω στην καθημερινότητα, η μικρή σου απόδραση έχει τελειώσει, όμως εσύ νιώθεις πολύ όμορφα και ήρεμα. Περπατάς και χαμογελάς, νιώθεις ανανεωμένη, όμως, σκέφτεσαι και τι σε περιμένει στο σπίτι όπου θα πας τώρα. Ο ήχος της θάλασσας καθώς χτυπά στο λιμάνι είναι σα να σε χαιρετά και να σου λέει "γεια σου, να ξαναέρθεις να ταξιδέψεις", γυρίζεις πίσω και κοιτάζεις, δεν σε χαιρετάει κανείς και όμως εσύ νιώθεις ότι κάποιος σε χαιρέτησε, δεν πειράζει μπορεί και να έγινε. Χαμογέλασε, απόλαυσε τη μέρα σου ότι και να κάνεις, κοιτάξου στον καθρέφτη και πες πόσο όμορφη είσαι και σήμερα, δώσε ενα φιλί στον εαυτό σου, πες του μπράβο που τα κατάφερε και σήμερα, ετοιμάσου για αύριο και πήγαινε να "κατακτήσεις" τον κόσμο.

Να θυμάσαι όμως πάντα, πως, οι δικές σου στιγμές θα είναι πάντα εκεί για εσένα, θα σε περιμένουν και θα σε ταξιδεύουν πάντα στα πιο όμορφα μέρη.

Αφιερωμένο σε όσους πιστεύουν πως η ζωή τους γίνεται βαρετή, σε αυτούς που η καθημερινότητα αισθάνονται οτι τους πνίγει και σε όλους αυτούς, οι οποίοι περιμένουν το μεγάλο "μπαμ" για να περάσουν καλά. Οι μικρές χαρές είναι αυτές που μας προσφέρουν, μεγάλες απολαύσεις.

Sluts and the City

Αυτό το video είναι για να γελάσουμε λίγο...

Και επειδή είναι λίγο υποκριτικό να κρυβόμαστε πίσω απο διάφορες προφάσεις για να μην βλέπουμε σκηνές οι οποίες είναι αντίθετες με τις κοινές πεποιθήσεις και τα πιστεύω μας, με τα οποία γαλουχηθήκαμε και μεγαλώσαμε μέχρι τώρα δημοσιεύω και το video της Madonna Live to tell που έχει μέσα τη σκηνή με τη σταύρωση. Καλή απόλαυση.

Υ.Γ. όσο για το video και όλη τη σκηνή που έγινε τόση φασαρία, πρέπει να πω, πως εγώ δεν το βρήκα καθόλου υποτιμητικό η να θίγει κάτι....