Luciano Pavarotti died 71 | Απεβίωσε ο Λουτσιάνο Παβαρότι

Απεβίωσε την Πέμπτη στην κατοικία του στη Μόντενα της Ιταλίας ο διάσημος Ιταλός τενόρος Λουτσιάνο Παβαρότι. Ο μάνατζερ του Παβαρότι, Τέρι Ρόμπσον, επιβεβαίωσε την είδηση, δηλώνοντας ότι πέθανε κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Ο 71χρονος Παβαρότι, ένας από τους σπουδαιότερους τενόρους της εποχής του, έπασχε από καρκίνο του παγκρέατος και είχε υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση τον Ιούλιο του 2006 στη Νέα Υόρκη. Από τότε αποσύρθηκε στη Μόντενα, ακυρώνοντας όλες τις εμφανίσεις του.

Από την Τετάρτη τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης έκαναν λόγο για σοβαρή επιδείνωση της υγείας του.

Ο Παβαρότι, ο σημαντικότερος τενόρος της γενιάς του, κέρδισε τη φήμη με μια μοναδική του εμφάνιση στο Κόβεν Γκάρντεν το 1963. Η τελευταία του εμφάνιση στη σκηνή έγινε στην τελετή έναρξης των χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Τορίνο τον Φεβρουάριο του 2006.

Στις αρχές του καλοκαιριού η σύζυγός του Νικολέτα είχε δηλώσει στη διάρκεια εκδήλωσης προς τιμήν του στην Ισκια, ο Παβαρότι αισθάνεται καλά. "Ποτέ δεν ξέρεις με αυτήν την αρρώστια. Ο Λουτσιάνο πάει καλά, ολοκλήρωσε τον πέμπτο κύκλο χημειοθεραπείας", είπε χαρακτηριστικά.

Η είδηση του θανάτου του ανάγκασε την αστυνομία της Μόντενα να αποκλείσει την περιοχή που βρίσκεται η βίλα του για να εμποδίσει τους θαυμαστές του να πλησιάσουν.
"Στο σπίτι του, στην εξοχή κοντά στη Μόντενα, την ιδιαίτερη πατρίδα του ήθελε
να αφήσει την τελευταία του πνοή" ο Λουτσιάνο Παβαρότι, δήλωσε ο δήμαρχος της
πόλης Τζόρτζιο Πίγκι, ο οποίος πρόσθεσε πως η κηδεία του διάσημου τενόρου
μπορεί να γίνει την Κυριακή. Ο Πίγκι επισήμανε πως ο Παβαρότι πέθανε λίγο μετά τις 3 τα ξημερώματα στη βίλα του στα περίχωρα της Μόντενα.

"Ο Παβαρότι ήθελε να πεθάνει σπίτι του. Τον είδα την προηγούμενη εβδομάδα, ήταν καταβεβλημένος από την αρρώστια, αλλά είχε όρεξη για κουβέντα. Μιλήσαμε ακόμα και στην τοπική διάλεκτο", πρόσθεσε ο δήμαρχος της πόλης αυτής στη βόρεια Ιταλία. "Ήταν ένας άνθρωπος με απαράμιλλο ταλέντο, αναγνωρισμένο διεθνώς", επισήμανε ο ίδιος και πρόσθεσε: "ο Λουτσιάνο δεν μπόρεσε να κερδίσει την τελευταία μάχη, αλλά η τέχνη και η προσωπικότητά του θα ζουν στην αιωνιότητα".


credit: e-go.gr

Τηλεμαραθώνιος | Προσφοράς και Αλληλεγύης

Έγινε χτες και ειλικρινά δεν έχω καταλάβει κάτι. Υποτίθεται πως συμμετείχαν σε αυτόν όλα τα ιδιωτικά κανάλια εθνικής εμβέλειας και πως θα μετέδιδαν ταυτόχρονα το ίδιο πρόγραμμα. Ο ΣΚΑΙ έδειχνε ειδήσεις, το Μακεδονία έδειχνε τα κλασσικά, δηλαδή ΟΤΙ ΝΑ'ΝΑΙ και τα υπόλοιπα δείχνανε κανονικά τον τηλεμαραθώνιο. Βέβαια μάλλον εκεί κατα το STAR δεν πρέπει να κατάλαβαν πως η μετάδοσή τους σε σχέση με τα υπόλοιπα κανάλια είχε μια μικρή καθυστέρηση. Τέλος πάντων. Εγώ δεν μπόρεσα να τον παρακολουθήσω καθότι σήμερα και σ ε λίγη ώρα γράφω οπότε χτές δεν έπαιζε τηλεόραση αλλά διάβασμα. Πόσα χρήματα μαζεύτηκαν; Πως ήταν η όλη εκδήλωση; Τι έγινε γενικότερα; Εγώ λίγο τα πρώτα 15 λεπτά που είδα μπορώ να πω οτι σαν διοργάνωση δεν μου άρεσε πολύ.
Πάντως μπράβο τους που το κάνανε και αυτό. Να δούμε τώρα τι θα γίνουν όλα αυτά τα χρήματα και δεν αναφέρομαι μόνο στου τηλεμαραθώνιου που πιστεύω οτι θα φτάσουν εκεί που πρέπει αλλά γενικότερα σε όλα τα χρήματα που έχουν δωθεί-δωρηθεί-μαζευτεί. Ποιός θα φάει τα περισσότερα και πόσα απο τα λιγότερα που θα φτάσουν στους πληγέντες θα φτάσουν όντως;
Θα μπορέσει η ζωή να επανέλθει; Οι άνθρωποι να ξαναβρούνε το ρυθμό τους;
Επίσης θέλωνα ρωτήσω και κάτι άλλο. Τώρα πλέον που έχουν καεί όλα αυτά τα μέρη εκεί κάτω είναι σωστό να μείνουν οι άνθρωποι εκεί πέρα αυτό το χρόνο τουλάχιστον; Είναι καλό για την υγεία τους; Δεν θα προκαλέσει αναπνευστικά προβλήματα όλη η κατάσταση, προβλήματα γενικότερα και πιο σοβαρά στην υγεία, καρκίνους και όλα αυτα; Τίποτα; Κάποιος δεν πρέπει να τους προστατέψει και απο αυτές τις συνέπειες και όχι μόνο απο τις συνέπειες της βροχής;

Οι σκέψεις μερικές φορές πονάνε και σε κάνουν να νοσταλγείς

Τρία χρόνια.
Τρία ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει απο τότε που αποχαιρέτησα την παλιά ζωή και ξεκίνησα για μια καινούργια.
Δεν ξέρω πλέον αν μου λείπει όλη αυτήν η παλιά ζωή. Έχω αναμνήσεις, εικόνες, γεύσεις μυρωδιές, αισθήσεις, πολλά πράγματα γεμίζουν τις σκέψεις μου όμορφα όταν επιστρέφω εκεί. Θυμάμαι όταν ήταν να φύγω έλεγα τι ωραία, φεύγω και δεν θα επιστρέψω ποτέ ξανά. Οι φίλοι μου με ρωτούσαν "δεν θέλεις;" κι εγώ έλεγα όχι. Εκεί μου λέγανε οτι λέω βλακείες και πως θα το επιζητήσω κάποια στιγμή να επιστρέψω ή τουλάχιστον να έρχομαι κάπου κάπου. Εγώ έλεγα οτι αποκλείεται.
Τρία χρόνια.
Πόσα αλλάζουν τελικά...

Θυμάμαι τις τελευταίες μέρες που ήμουν στο χωριό μου μία γειτόνισα με ρώτησε, "δεν θα σου λείψει τίποτα απο εδώ;" της απάντησα πως το μόνο που θα μου λείψει απο το χωριό μου είναι ο ουρανός του, τίποτα άλλο και γέλασε περιπαικτικά. Δεν υπάρχει κάτι άλλο που θα μπορούσε να μου λείψει και να με κάνει να θέλω να γυρίσω πίσω. Τελικά όλα αλλάζουν στην πορεία και θα συνεχίσουν να αλλάζουν.

Τώρα κάθε φορά που σκέφτομαι το χωριό μου μου λείπουν πολλά περισσότερα πράγματα. Μου λείπουν οι φίλοι μου (οι οποίοι έχουν περάσει οι μισοί Θεσσαλονίκη) τους οποίους πλέον δεν μπορώ και δεν προλαβαίνω να δω καθόλου.
Μου λείπει το χωριό, η ησυχία του, η απόλαυση του να βγαίνεις στη βεράντα και να μην ξέρεις που να πρωτοκοιτάξεις. Τη θάλασσα; Τον όλυμπο ή τον κίσσαβο; Δεν ξέρω. Τα αμπέλια (που θυμάμαι με έπαιρνε ο παππούς μου και ραντίζαμε μαζί, τριγούσαμε, έπαιζα εγώ στα αμπέλια), οι ελίες, ο μπαχτσές κάτω απο το σπίτι μου που κάθε πρωί άκουγα τη γιαγιά μου να μαλώνει με τον παππού μου για να πάρει φαγητό μαζί του όταν πήγαινε στο αμπέλι και λίγο αργότερα άκουγα τον χαρακτηριστικό ήχο της τσάπας στο χώμα και έβλεπα τη γιαγιά μου να σκάβει και να φυτεύει ντομάτες, κολοκυθιές, φασολιές, αγγούρια, μελιτζάνες, πιπεριές και πολλά ακόμη. Θυμάμαι τη γιαγιά μου να μου χαμογελάει και να με φωνάζει "μικρούτσκο" και να μου λέει καλημέρα.
Θυμάμαι τη μανταρινιά που κάθε φορά που ήταν έτοιμη να βγάλει καρπούς γέμιζε τον τόπο όλο με τις υπέροχες μυρωδιές που έβγαιναν απο τα άνθη της. Τον ήλιο να βγαίνει απο τη θάλασσα κόκκινος και μεγάλος και το φώς να "χύνεται" παντού, την πρωινή δροσιά του καλοκαιριού, τον ήχο απο τα τριζόνια το βράδυ, τον ήχο απο τον άνεμο να διαπερνά τα δέντρα το φθινόπωρο, το χιόνι να πέφτει το χειμώνα, και τη γλυκιά μελαγχολία απο το Σεπτέμβρη μέχρι το Φλεβάρη, η υπέροχη ζεστασιά όταν καθόμασταν μαζί με τους παππούδες μου στο ίδιο δωμάτιο και μιλούσαμε, γελούσαμε, συζητούσαμε. Η κατανόηση και η αγάπη, η συντροφιά και η μοναξιά. Οι μέρες και οι νύχτες. Η έλλειψη της μητρικής εικόνας και η προσπάθεια του παππού μου, της γιαγιάς μου και της θείας μου να μην μου λείψει τίποτα. Η αδερφή μου, που έχω πολύ καιρό να δω και την οποία δεν αισθάνομαι πλέον δίπλα μου καθώς χαθήκαμε εντελώς. (τι να κάνει άραγε το μικρό της; είμαι και θείος)



Μου λείπουν πολλά, τα οποία δεν μπορώ να κερδίσω πλέον επειδή χάθηκαν και χάνονται καθώς περνάει ο χρόνος. Μου λείπει το να καθήσω με τον παππού μου στη βεράντα του σπιτιού μου, να κοιτάζουμε πέρα μακρυά και να μου λέει ιστορίες απο τότε... (πόσα χρόνια άραγε να πέρασαν)
Απο τότε που ήταν μικρός, που δούλευε να βοηθήσει την οικογένειά του να ζήσουν, τα χρόνια στον πόλεμο, τα χρόνια στη δουλειά, τις ευκαιρίες και τις κακοτοπιές. Τις προσωπικές επιλογές και τις επιτηδευμένες επιλογές. Πόσο θα ήθελα να μπορούσα να γράψω κάπου όλες αυτές τις αναμνήσεις που έχει. Πόσα έζησε και πόσα δεν έχω ζήσει. Να τα συγκρίνω με την εποχή μας τώρα, να δω πόσα άλλαξαν. Ίσως όμως να είναι και καλύτερα να μην τα γράψω πουθενά, μπορεί και όχι. Πάντως μου αρέσει να τα ακούω.

Μου λείπει το να καθήσω με την αδερφή μου να μιλήσουμε, να μάθω πόσα έχουν αλλάξει στη ζωή της, πόσα θα ήθελε να μην είχαν γίνει όπως έγιναν, τι είναι αυτό που την ενοχλεί και τι θέλει να κάνει. Με ενοχλεί που δεν έχω χρόνο να μπορέσω να τα μάθω όλα αυτά. Στεναχωριέμαι που σκέφτομαι οτι ίσως θα ήθελε να κάνει και κάτι άλλο αλλά, ίσως να μην μπορεί. Χαίρομαι όμως που ξέρω οτι με σκέφτεται. Κι εγώ τη σκέφτομαι. Δεν το ξέρει όμως μάλλον... Λες να το διαβάει ποτέ αυτό το κείμενο; Δεν ξέρω αν θα ήθελα.

Μου λείπουν όλα αυτά και κάθε φορά που γυρίζω πίσω τα επιζητώ. Είναι πολύ άσχημο να βλέπεις οτι οι άλλου δεν θέλουν να φύγεις κι εσύ να πρέπει να φύγεις. Είναι πολύ άσχημο το να καταλαβαίνεις απο το τηλέφωνο το πόσο πολύ λείπεις σε κάποιον και να μην μπορείς να κάνεις κάτι παρά μόνο το να λές "κι εμένα μου λείπετε". Είναι πολύ άσχημο.

Η Θεσσαλονίκη μου έχει δώσει πολλά και πάνω απο όλα, οξυγόνο και ελευθερία κινήσεων. Έχω αποκομίσει πολλές εικόνες και εμπειρίες, έχω κερδίσει και έχω χάσει. Ακόμη γελάω όμως. Γελάω και σκέφτομαι όσα είναι να έρθουν. Προσπαθώ για το καλύτερο και δεν θα σταματήσω. Θα παλέψω και θα κερδίσω και όχι μόνο για εμένα.
Αλλά θα νικήσω!!!

Επίκαιρα σκίτσα (εν όψει εκλογών)

Αυτό το σκίτσο είναι στο κτίριο του τμήματος βιβλιοθηκονομίας του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης.
Δεν χρειάζεται περισσότερο σχολιασμό. Ο καθένας έχει τα δικά του προβλήματα.

Δέηση στον "από μηχανής" Θεό...

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απο το capital.gr και ανήκει πνευματικά πέραν του site στον Θανάσης Μαυρίδης ο οποίος είναι ο συγγραφέας.

Οι φίλιες δυνάμεις μάς λυπήθηκαν και έστειλαν για την υπεράσπισή μας την "αγία βροχόπτωση". Έτσι, για να τελειώσει το δράμα με τις φωτιές και με το "στρατηγό Άνεμο". Σε αυτό τον τόπο έχουμε εδώ και χιλιάδες χρόνια μία μοναδική λατρεία στον "από μηχανής" Θεό. Όπως και στα θαύματα. Τελευταίως, έχουν αραιώσει οι θαυματουργές επεμβάσεις των "από μηχανής" Θεών. Κατά τα φαινόμενα μάς έχουν βαρεθεί και οι Θεοί και οι διάβολοι. Μας αφήνουν ολομόναχους να πάμε για εκλογές...

Αυτές οι εκλογές είναι οι πιο "περίεργες" των τελευταίων δεκαετιών. Το ενδιαφέρον για το εκλογικό αποτέλεσμα δεν είναι ανάλογο με εκείνο άλλων εκλογικών αναμετρήσεων. Δεν είναι μόνο οι φονικές πυρκαγιές στην Πελοπόννησο και στην Εύβοια που έχουν "παγώσει" τον κόσμο. Είναι γενικότερα η όλη κατάσταση που επικρατεί σε αυτή τη χώρα τα τελευταία 8 χρόνια. Λείπει το όραμα, λείπει η ελπίδα...

Είναι καιρός οι πολιτικές δυνάμεις να ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους και να κατανοήσουν ότι δεν είναι απλά και μόνο διαχειριστές της εξουσίας. Έχουν έναν ιστορικό ρόλο σε μία πραγματικά κρίσιμη περίοδο για τη χώρα.

Ποια Ελλάδα θέλουμε; Την πρωταγωνίστρια των εξελίξεων στο χώρο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης; Αν αυτό θέλουμε, απαιτούνται να γίνουν συγκεκριμένα πράγματα. Δεν μπορεί να συνεχίσουν όλα να γίνονται στην τύχη. Χρειάζεται ένας σοβαρός και αποτελεσματικός κρατικός μηχανισμός που θα είναι σε θέση να στηρίξει την ανάπτυξη. Αυτό είχε υποσχεθεί στην πράξη ο κ. Καραμανλής στις προηγούμενες εκλογές. Στα τέσσερα χρόνια της νέας διακυβέρνησης ελάχιστα έγιναν προς αυτή την κατεύθυνση. Να τον πιστέψουμε ότι θα τα καταφέρει στη νέα τετραετία;

Η Ελλάδα μπορεί να γίνει ένα μεγάλο οικονομικό σταυροδρόμι. Διαθέτουμε την ισχυρότερη Οικονομία στα Βαλκάνια. Γι΄ αυτό μας εμπιστεύονται οι ξένοι θεσμικοί επενδυτές. Αυτά συμβαίνουν σήμερα. Αν στο μέλλον, όμως, αναδειχτεί μία άλλη χώρα, τότε μπορεί να χάσουμε το πλεονέκτημα που φαίνεται να διαθέτουμε σήμερα έναντι των γειτόνων μας.

Τι πρέπει να γίνει για να μην τερματίσουμε τελευταίοι σε μία κούρσα που ξεκινήσαμε να τρέχουμε μόνοι μας; Δυστυχώς, δεν έχουμε ακούσει μέχρι σήμερα να γίνεται μία σοβαρή συζήτηση γι΄ αυτά τα θέματα. Όχι γιατί τα επισκίασε όλα η τραγωδία της Πελοποννήσου. Αλλά διότι κανείς δεν τολμά να μιλήσει καν για τις σοβαρές τομές που χρειάζονται να γίνουν σε αυτή τη κοινωνία...

Τι μας μένει; Μία δέηση στον "από μηχανής" Θεό. Να σκύψει στα προβλήματά μας και να βρει αυτός τη λύση...